กำลังโหลดข้อมูล…
Search for a command to run...
การวิจัยครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 การทดลอง ได้แก่ การทดลองที่ 1 ศึกษาชนิดของสารผสมในน้ำหญ้าหมัก 3 ชนิด ได้แก่ หางนมผง มอลโตเดกซ์ตริน และแป้งดัดแปลงสภาพต่อการรอดชีวิตของแบคทีเรียกรดแลคติก การทดลองที่ 2 ศึกษาการใช้โพรไบโอติก (น้ำหญ้าหมักอบแห้ง) พรีไบโอติก (แก่นตะวัน) และซินไบโอติก (น้ำหญ้าหมักอบแห้งร่วมกับแก่นตะวัน) ในอาหารต่อ การเจริญเติบโต แบคทีเรียกรดแลคติค พัฒนาการของลำไส้ และไขมันในร่างกายไก่เนื้อ ประกอบด้วยสูตรอาหาร 5 สูตร ได้แก่ กลุ่มควบคุม (Control), กลุ่มเสริมปฏิชีวนะ Avilamycin 100 มิลลิกรัมต่อตัน (Antibiotic), ผงแห้งจากน้ำหญ้าหมักร้อยละ 0.50 (7.27x1010 cfu/g) ของอาหาร (Probiotic), หัวแก่นตะวันร้อยละ 0.20 ของอาหาร (Prebiotic) และผงแห้งจากน้ำหญ้าหมักร้อยละ 0.50 (7.27x1010 cfu/g) ร่วมกับ หัวแก่นตะวันร้อยละ 0.20 ของอาหาร (Synbiotic) ตามลำดับ ไก่เนื้อทางการค้าอายุ 1 วัน จำนวน 75 ตัว เลี้ยงในคอกกกเป็นเวลา 1 สัปดาห์ จากนั้นนำเข้ากรงขังเดี่ยว จำนวน 15 กรงต่อทรีทเมนต์ ให้น้ำและอาหารแบบไม่จำกัด วางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบรูณ์ อาหารทดลองแบ่งเป็น 2 ระยะ คือ ร้อยละ 20 และ18 ทำการทดลองทั้งสิ้น 42 วัน การศึกษาพบว่า การทดลองที่ 1 ปริมาณแบคทีเรียกรดแลคติกที่รอดชีวิตในหางนมผงและมอลโตเดกซ์ตรินไม่แตกต่างกัน หางนมผงมีราคาแพงจึงเลือกใช้มอลโตเดกซ์ตริน การทดลองที่ 2 การเสริม Probiotic ไม่มีผลต่อสมรรถภาพการเจริญเติบโตของไก่เนื้อ และส่วนประกอบของซากไก่เนื้อ (P>0.05) แต่มีผลทำให้ Lactobacillus spp. มีค่าสูงขึ้น (P<0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม ส่วนความเข้มข้นของไตรกลีเซอไรด์ คอเลสเตอรอล มีค่าลดลง ค่า HDL ในกลุ่ม Antibiotic, Probiotic, Prebiotic และ Synbiotic มีค่าสูงที่สุด (P<0.05) ส่วนการสะสม C18:2 ในไก่ที่ได้รับการเสริม Probiotic, Prebiotic และ Synbiotic มีการสะสมมากกว่าไก่กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ผลการทดลองข้างต้นสามารถสรุปได้ว่า การใช้ Probiotic, Prebiotic และ Synbiotic ในอาหารไม่มีผลต่อสมรรถภาพการผลิต และส่วนประกอบของซาก แต่มีผลทำให้ไขมันในเลือดมีค่าดีขึ้น นอกจากนี้การสะสมกรดไขมัน C18:2 มีค่าสูงขึ้น