แผ่นปลดปล่อยยาจากหางน้ำยางธรรมชาติ

บทคัดย่อ

น้ำยางสดที่ได้จากการกรีดจำกต้น Hevea brasiliensis เมื่อน้ำมำผ่ำนกระบวนกำรปั่นเหวี่ยง จะได้น้ำยางเข้นที่มีปริมาณเนื้อยางแห้ง 60%wt และหำงน้ำยางซึ่งเป็นผลพลอยได้ที่มีปริมาณเนื้อยาง แห้ง 4-6%wt โดยน้ำยางจะถูกน้ำไปท้ำเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ จำนวนมาก อย่างไรก็ตามการแพ้โปรตีน ที่หลุดออกมาจากผลิตภัณฑ์ที่ทำจากยางธรรมชาตินั้นเป็นปัญหาสำคัญสำหรับผู้ใช้ผลิตภัณฑ์ โดยใน งานวิจัยนี้ ได้ทำการลดโปรตีนด้วยการบ่มน้ำยางข้น และหางน้ำยางกับยูเรีย 0.012%wt และเอทา นอล 0.025%wt และใช้วิธีการตรวจวัดปริมาณโปรตีนด้วย modified Lowry method และได้ทำ การเปรียบเทียบระหว่างน้ำยางข้นและหางน้ำยางที่ทำการบ่มโดยมีการกวนในระบบและไม่มีการกวน ในระบบ ซึ่งพบว่าการลดปริมาณโปรตีนในหางน้ำยางด้วยการกวนในระบบเป็นเวลา 1 ชั่วโมง มี ปริมาณโปรตีนที่น้อยกว่ำตัวอย่างอื่นๆ หลังจากนั้นแผ่นยางที่น้ำมาใช้ในการทดสอบการปลดปล่อย กรดซาลิซิลิคจึงถูกเตรียมขึ้นแล้วจึงทำการทดสอบการปลดปล่อยผ่านแผ่นยาง โดยใช้เครื่อง spectrophotometer ที่ความยาวคลื่น 344 นาโนเมตร ในการวัดความเข้มข้นของสารละลายซาลิซิ ลิค เมื่อพิจารณาพฤติกรรมการปลดปล่อยจากแผ่นยางที่ทำการลดโปรตีนในหางน้ำยางและแผ่นยางที่ ไม่ได้ทำการลดโปรตีน พบว่าแผ่นยางที่มีปริมาณโปรตีนที่สูงกว่ำจะให้อัตราการปลดปล่อยที่สูงกว่า ตัวอย่างที่มีปริมาณปริมาณโปรตีนต่้ำ และฟิล์มที่บางกว่าก็จะให้อัตราการปลดปล่อยที่สูงกว่าฟิล์มที่ หนากว่า และเมื่อใช้ความเข้มข้นของสารละลายซาลิซิลิคที่สูงกว่าจะพบว่าสารละลายถูกปลดปล่อยได้ เร็วกว่ำเมื่อใช้ซำลิซิลิคที่มีควำมเข้มข้นต่้ำ ยังพบอีกว่ำแผ่นยำงที่เกิดจำกกำรผสมโพลีไวนิลแอลกอ ฮอลล์กับหางน้ำยาาสำมารถปลดปล่อยซาลิซิลิคในอัตราที่เร็วกว่าแผ่นยางจากหางน้ำยางเพียงอย่าง เดียว และเมื่อพิจารณาผลของแผ่นยางจากน้ำยางข้นพบว่าการปลดปล่อยของซาลิซิลิคนั้นค่อนข้างจะ ไม่ชัดเจน และเมื่อใช้แผ่นยางที่เกิดจากการผสมระหว่างหางน้ำยางและน้ำยางข้น พบว่าแผ่นยางที่มี สัดส่วนของหางน้ำยางที่มากกว่าจะสามารถช่วยในการปลดปล่อยซาลิซิลิคในอัตราที่เร็วกว่ำ

คำสำคัญ