การศึกษาปัจจัยที่ส่งเสริมปฏิกิริยาออกซิเดชั่นของน้ำมันหอมระเหยจากขิงระหว่างการเก็บรักษาและผลของปฏิกิริยาออกซิเดชั่นต่อฤทธิ์การยับยั้งเชื้อราก่อโรคขั้วหวีเน่า (Colletotrichum musae) ในกล้วยหอม
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาผลของปฏิกิริยาออกชิเตชั่นต่อฤทธิ์การยับยั้งเชื้อรา Colletotrichum usce ของน้ำมัน หอมระเหยจากขิงระหว่างการเก็บรักษในสภาวะต่างๆ โตยปัจจัยที่ทำการศึกษาประกอบตัวยระยะเวลา แสงสว่าง อุณหภูมิ และการสัมผัสกับอากาศ ในการทดลองนี้น้ำมันหอมระเหยบริสุทธิ์ของชิงได้ถูกนำมาเก็บรักษาในขวด ปริมาตร 10 มิลลิลิตร ที่ทำการปิตฝาด้วยฝาครอบอลูมิเนียมซึ่งมีแผ่นซิลิโคนปิตอยู่ภายในเพื่อป้องกันไม่ให้อากาศจาก ภายนอกเข้าไปภายใน น้ำมันหอมระเหยถูกเติมลงไปให้เต็มขวดและครึ่งขวด ตัวอย่างน้ามันหอมระเหยถูกนำไปเก็บ รักษาที่อุณหภูมิห้องและในตู้เย็นในสภาวะทั้งที่มีแสงและไม่มีแสงและเก็บรักษาเป็นระยะเวลา 10 เตือน ตัวอย่าง น้ำมันหอมระเหยถูกนำมาทดสอบความสามารถในการยับยั้งเชื้อรา C. muse ทั้งแบบการสัมผัสโดยตรง (Food poisoning method) และการยับยั้งโดยใช้ไอระเหยของน้ำมันหอมระเหยจากขิง รวมทั้งค่า peroxide value (POV) ทุกๆเดือน นอกจากนี้ตัวอย่างน้ำมันหอมระเหยที่บรรจุทั้งเต็มและครึ่งขวดที่เก็บรักษาในสภาวะมีแสงสว่างที่อุณหภูมิ ห้องและตัวอย่างที่บรรจุทั้งเต็มและครึ่งขวดทีเก็บรักษาในสภาวะไม่มีและในตู้เย็นหลังจากเก็บรักษาเป็นระยะเวลาที่ 5 และ 10 เดือนถูกนำมาใช้วิเคราะห์หาองค์ประกอบด้วยเครื่อง Gas Chrornatography ผลการทดลองพบว่ระยะ เวลาเป็นปัจจัยหลักและการก็บรักษาแบบครึ่งขวดหรือมีการสัมผัสออกซิเจนในปริมาณมากเป็นปัจจัยร่วมส่งผลให้ ฤทธิ์การยับยั้งเชื้อรา C. musae ทั้งในการศึกษาแบบ Food poisoning method หรือในรูปแบบที่ทำการผสมน้ำมัน หอมระเหยลงไปในอาหาร PDA และรูปแบบของไอระเหยซี่งทตสอบโตยการเดิมน้ำมันหอมระเหยลงบนฝาของจาน อาหารเลี้ยงเชื้อราแล้วคว่ำจานอาหารเลี้ยงเชื้อเพื่อให้น้ำมันหอมระเหยระเหยไปยับยั้งเชื้อราลดลง การลดลงของร้อย ละการยับยั้งเชื้อรนี้แม้ว่าไม่มีความสัมพันธ์กับค่า POV โตยตรง แต่แสดงให้เห็นว่าน้ำมันหอมระเหยเกิดการ เปลี่ยนแปลง oxidation ในระหว่างการเก็บรักษา ซึ่งก็สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของน้ำมันหอม ระเหยโดยเฉพาะการลดลงของสารที่มีฤทธิ์ยับยั้งเชื้อจุลินทรีย์ระหว่างการเก็บรักษาที่เดือนที่ 5 และ 10 เมื่อเทียบกับ น้ำมันหอมระเหยที่ไม่ผ่านการเก็บรักษา การเจือจางน้ำมันหอมระเหยจะทำให้ฤทธิ์การยับยั้งเชื้อราลดลง ซึ่งการลด ลงนี้จะเห็นได้อย่างเด่นชัตในกรณีของการยับยั้งด้วยไอระเหย จึงอาจสรุปได้ว่าในการใช้น้ำมันหอมระเหยจากขิงเพื่อ ยับยั้งเชื้อราก่อโรคขั้วหวีเน่นั้น เพื่อให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุดจำเป็นที่จะต้องใช้น้ำมันหอมระเหยแบบไม่เจือจาง สำหรับการเก็บรักษานั้นควรเก็บรักษาเป็นเวลาไม่เกิน 5 เตือนและไม่ควรให้อากาศเข้าไปสัมผัสกับน้ำมันหอมระเหย ในขวดหรือเก็บรักษาแบบเต็มขวด