สมรรถภาพการผลิต คุณภาพซาก และคุณภาพเนื้อของไก่งวงพันธุ์เบลท์สวิลล์สมอลไวท์เมื่อเลี้ยงในระบบขังคอกและปล่อยอิสระ
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการเลี้ยงไก่งวงพันธุ์เบลท์สวิลล์สมอลไวท์ ในระบบขังคอกและปล่อยอิสระต่อสมรรถภาพการเจริญเติบโต คุณภาพซากและคุณภาพเนื้อ โดยใช้ไก่งวงพันธุ์เบลท์สวิลล์สมอลไวท์ อายุ 8 สัปดาห์ จำนวน 200 ตัว แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 5 ซ้ำ แต่ละซ้ำมีเพศผู้ 10 ตัว และเพศเมีย 10 ตัว โดยกลุ่มที่ 1 เลี้ยงในระบบขังคอก ตลอดระยะเวลาการทดลอง และกลุ่มที่ 2 เลี้ยงในระบบปล่อยอิสระ โดยมีคอกแบบขังรวม และมีพื้นที่ปล่อยออกสู่แปลงหญ้า (1 ตัว/ตร.ม.) ที่อายุ 8 สัปดาห์ จนสิ้นสุดการทดลองที่อายุ 28 สัปดาห์ ผลการศึกษาพบว่า การเลี้ยงไก่งวงแบบปล่อยอิสระไม่ส่งผลต่ออัตราการเจริญเติบโตและประสิทธิภาพการเปลี่ยนอาหาร (P>0.05) แต่การเลี้ยงไก่งวงในระบบปล่อยอิสระทำให้เปอร์เซ็นต์เนื้อน่องและสะโพกเพิ่มขึ้น ปริมาณโปรตีนเนื้ออกและสะโพกมีเพิ่มขึ้น และทำให้สีเนื้อสะโพกแดงขึ้น และเนื้ออกมีสีเหลืองเข้มกว่าไก่งวงที่เลี้ยงในระบบขังคอก (P<0.05) การเลี้ยงไก่งวงแบบปล่อยอิสระยังช่วยเพิ่มการสะสมกรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงเดี่ยว และปริมาณกรดคอนจูเกเตดไลโนเลอิก (Conjugated Linoleic acid ; CLA) ของเนื้อไก่งวงให้สูงกว่าการเลี้ยงแบบขังคอก (P<0.05) ปริมาณคอเลสเตอรอลและอัตราส่วนระหว่างกรดไขมันชนิดโอเมก้า 6 และโอเมก้า 3 ต่ำกว่าการเลี้ยงแบบขังคอก (P<0.05) และอยู่ในระดับที่น้อยกว่า 10:1 ซึ่งถือว่ามีประโยชน์ต่อสุขภาพผู้บริโภค