การเพิ่มประสิทธิภาพทางการผลิตของไก่งวงด้วยการผสมเทียมกับวิถีชีวิตชุมชนของจังหวัดนครพนม

บทคัดย่อ

การศึกษาการเพิ่มประสิทธิภาพทางการผลิตของไก่งวงด้วยการผสมเทียมกับวิถีชีวิตชุมชนของจังหวัดนครพนม แบ่งการศึกษาออกเป็น 4 การทดลอง ได้แก่ การทดลองที่ 1 อิทธิพลของสายพันธุ์มีผลต่อคุณลักษณะของน้ำเชื้อ แบ่งออกเป็น 3 กลุ่มได้แก่ อเมริกันบอร์น, เบลล์สวิทสมอลไวท์, ลูกผสม จากการศึกษาพบว่าสายพันธุ์ไม่มีผลต่อ ปริมาตร pH การเคลื่อนที่ การตรวจตัวเป็นตัวตาย และคุณลักษณะของนั้ น้ำเชื้อที่มีความผิดปกติส่วนลำตัวและส่วนหางไม่มีความแตกต่างทางสถิติ (P>0.05) ส่วนคุณลักษณะความผิดปกติส่วนหัวพบว่าสายพันธุ์เบลล์สวิทสมอลไวท์ มีความผิดปกติน้อยที่สุดแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) การทดลองที่ 2 การศึกษาวิธีการเก็บรักษาน้ำเชื้อแช่เย็นต่อคุณภาพน้ำเชื้อ แบ่งออกเป็น 3 การทดลองย่อยได้แก่ การทดลองที่ 2.1 จากการศึกษาชนิดของสูตรน้ำยาเจือจางที่มีผลต่อคุณภาพน้ำเชื้อในไก่งวง โดยใช้ชนิดสูตรน้ำยาเจือจาง 5 ชนิด คือ NaCl, Tirs, Lake, BPSE และ IGGKP ปรากฎว่า น้ำเชื้อไก่งวงที่เจือจางด้วยสูตรน้ำยาเจือจาง IGGKP, NaC( มีระดับการเคลื่อนที่แบบกลุ่ม เปอร์เซ็นต์การเคลื่อนที่สูงมากที่สุด รองลงมาได้แก่ สูตรน้ำยาเจือจาง Lake, BPSEและสูตรน้ำยาเจือจาง Tris ให้ผลการเคลื่อนที่ของน้ำเชื้อต่ำที่สุด มีความแตกต่างทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) การทตลองที่ 2.2 ผลของอัตราการเจือจางที่แตกต่างกันต่อคุณภาพน้ำเชื้อในไก่งวง ที่ระดับอัตราการเจือจาง 1:1, 1:2, 1:3, 1:4 และ 1:5 พบว่าการเคลื่อนที่แบบกลุ่ม ในอัตราการเจือจางที่ 1:1 มีการเคลื่อนที่แบบกลุ่มสูงสุด รองลงมาคืออัตราการเจือจางที่ 1:2 กับ 1:3 และกลุ่มที่มีการเคลื่อนที่แบบกลุ่มต่ำสุดคืออัตราการเจือจางที่ 1:4 กับ 1:5 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ส่วนเปอร์เซ็นต์การเคลื่อนที่ พบว่า อัตราการเจือจางที่ 1:1 มีเปอร์เซ็นต์การเคลื่อนที่ดีที่สุด รองลงมาคืออัตราการเจือจางที่ 1:2 กับ 1:3 และกลุ่มที่มีเปอร์เซ็นต์การเคลื่อนที่ต่ำสุดคืออัตราการเจือจางที่ 1:4 กับ 1:5 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) และการทดลองที่ 2.3การศึกษาเปรียบเทียบระยะเวลาในการเก็บรักษาเบื้องต้นพบว่าน้ำเชื้อที่เก็บรักษานั้นไม่สามารถอยู่ได้เกิน 24 ชั่วโมง จึงทำการศึกษาเปรียบเทียบ เวลา 2 เวลาการเก็บรักษาคือ 0, และ 24 ชั่วโมง พบว่าระยะเวลาที่เก็บรักษามีผลต่อคุณภาพน้ำเชื้อ ได้แก่ การเคลื่อนที่แบบกลุ่ม ร้อยละการเคลื่อนที่ของอสุจิ อสุจิมีชีวิต อสุจิไม่มีชีวิต อสุจิมีชีวิตปกติ และอสุจิมีชีวิตที่ผิดปกติ โดยน้ำเชื้อที่ไม่ได้เก็บรักษานั้นมีคุณภาพน้ำเชื้อดีกว่าน้ำเชื้อที่เก็บรักษาเป็นเวลา 24 ชั่วโมง แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) การทดลองที่ 3 การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่ออัตราการผสมติดและการฟักออกของไก่งวงแบ่งออกเป็น 3 การทดลองย่อยได้แก่ การทตลองที่ 3.1 ศึกษาอิทธิพลของจำนวนอสุจิของน้ำเชื้อไก่งวงต่ออัตราการผสมติด และฟักออก ศึกษาเปรียบเทียบการฉีดน้ำเชื้อที่มีจำนวนอสุจิ 4 ระดับ คือ 100, 200, 300 และ 400 ล้านตัว เพียง 1 ครั้ง 2 สัปดาห์จากการศึกษาพบว่ากลุ่มที่ใช้จำนวนอสุจิผสมเทียม 400 (ล้านตัว/dose) มีอัตราการผสมติดที่สูงสุด รองลงมาคือกลุ่มที่ใช้จำนวนอสุจิ 300 (ล้านตัว/dose) และกลุ่มที่มีอัตราการผสมติดที่ต่ำที่สุดคือกลุ่มที่ใช้จำนวนอสุจิที่ 100 และ 200(ล้านตัว/dose) ตามลำตับแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ส่วนอัตราการไข่ แลอัตราการฟักออกของไก่งวงในทุกกลุ่มไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ การทดลองที่ 3.2 สำหรับศึกษาอิทธิพลของความบ่อยครั้งในการผสมเทียมด้วยน้ำเชื้อแบบแช่เย็น ต่ออัตราการผสมติดและฟักออกในของไก่งวง โดยทำการเปรียบเทียบการความบ่อยครั้งในการผสมเทียม ได้แก่ 14, 7, 4 และ 3 วัน/ครั้ง เพื่อหาความบ่อยครั้งในการผสมอย่างเหมาะสมในการผสมเทียมของไก่งวง จากการศึกษาพบว่าอัตราการไข่ อัตราการผสมติด และอัตราการกออกไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ(P>0.05) และการทดลองที่ 3.3 อิทธิพลของสายพันธุ์ต่ออัตราการผสมติดและการฟักออกในไก่งวง ทั้งหมด 3 สายพันธุ์คือ อเมริกันบอร์น, เบลล์สวิทสมอลไวท์, ลูกผสม พบว่า มีไก่งวงพันธุ์ เบลล์สวิทสมอลไวท์ มีอัตราการไข่สูงที่สุด รองลงมา อเมริกัน บรอนซ์ และลูกผสม เท่ากับ 91.07, 27.59 และ15.60 ตามลำดับ อัตราการผสมติดจากไข่เข้าฟักทั้งหมด พบว่า สายพันธุ์ลูกผสมมีอัตราการผสมติดสูงสุดรองลงมาอเมริกัน บรอนซ์ และเบลล์สวิลสมอลไวท์ เท่ากับ 83.81, 75.51 และ 63.39 ตามลำดับและอัตราการกออกจากไข่มีเชื้อที่เข้าฟิกทั้งหมด พบว่า สายพันธุ์ลูกผสม และอเมริกันบรอนซ์มีอัตราการฟักออกที่สูง รองลงมาเบลล์สวิทสมอลไวท์ เท่ากับ 56.25, 50.79 และ 43.71 ตามลำดับ มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) การทตลองที่ 4 ศึกษาอัตราการผสมติดและฟักออกจากการผสมเทียมแม่ไก่งวง เป็นการศึกษาเพื่อจำลองสภาพจริงในฟาร์มของเกษตรกรเพื่อทำการเปรียบเทียบการผสมติดโยเปรียบเทียบอัตรากรผสมติดกจากการผสมเทียมและการผสมจริงของฟาร์มเกษตรกร ผลการทดลองพบว่า การผสมติดและการฟักออกของการผสมจริงมีอัตราที่สูงกว่าการผสมเทียมต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) จากการศึกษาในครั้งนี้พบว่า การศึกษาเรื่องการเก็บรักษาน้ำเชื้อและการผสมเทียมถือว่าประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่ง แต่ยังคงมีอัตราการผสมติดยังไม่เท่ากับการผสมจริง ตังนั้นควรมีการศึกษาต่อไปในเรื่องของการเพิ่มประสิทธิภาพการเก็บรักษาน้ำเชื้อ การปรับปรุงสูตรน้ำยาเจือจางเพื่อให้มีอัตราการผสมติดที่ดีขึ้นต่อไป

คำสำคัญ