สภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยที่มีผลต่อพัฒนาการตามหลักไตรสิกขา: กรณีศึกษานักศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อสภาพแวดล้อม ของมหาวิทยาลัย 2) เพื่อศึกษาพัฒนาการตามหลักไตรสิกขาของนักศึกษา 3) เพื่อหาความสัมพันธ์ ระหว่างสภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยกับพัฒนาการตามหลักไตรสิกขาของนักศึกษา และ 4) เพื่อหา แนวทางปรับปรุงสภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยที่เอื้ออำนวยต่อพัฒนาการตามหลักไตรสิกขาของ นักศึกษา โดยได้ทำการสุ่มตัวอย่างที่เป็นนักศึกษา จำนวน 389 รูป/คน จากวิทยาเขต 7 แห่ง วิทยาลัย 3 แห่ง ศูนย์การศึกษา 11 แห่ง ห้องเรียน 3 แห่ง ด้วยการตอบแบบสอบถามแล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์ และประมวลผลด้วยการใช้ค่าสถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และไตว์สแตว์เทสท์ โดยตั้ง นัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อสภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยภาพรวมอยู่ ในระดับมาก โดย อันดับแรก มีความพึงพอใจต่อสภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยด้านการเรียนการ สอน รองลงมาค้านการบริหาร และด้านการปฏิสัมพันธ์กลุ่มเพื่อน ส่วนอับดับสุดท้าย คือ ด้าน อาคารสถานที่ 2) นักศึกษามีพัฒนาการตามหลักไตรสิกขา โดยภาพรวมทั้งสามระดับอยู่ในระดับ มาก อันดับแรก มีพัฒนาการตามหลักจิตตสิกขา รองลงมามีพัฒนาการตามหลักปัญญาสิกขา และ อันดับสุดท้าย มีพัฒนาการตามหลักศีลสิกขา 3) ผลการทดสอบสมมติฐานการวิจัย พบว่า สภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยทั้งสี่ด้าน คือ ด้านการบริหาร ด้านการเรียนการสอน ด้านอาคาร สถานที่ และด้านการปฏิสัมพันธ์กลุ่มเพื่อนมีความสัมพันธ์กับพัฒนาการตามหลักไตรสิกขาของ นักศึกษา ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานการวิจัยที่กำหนดไว้ และ 4) นักศึกษามีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับ แนวทางในการพัฒนาตามหลักไตรสิกขาไว้ว่าการแต่งกายควรเป็นไปตามกฎ ระเบียบ เพื่อเป็นเกียรติ และศักดิ์ศรีของมหาวิทยาลัย ควรจัดกิจกรรมในการส่งเสริมการรักษาศีล นั่งสมาธิ หรือกิจกรรมที่ สนับสนุนพัฒนาด้านจิตใจ รวมทั้งห้องสมุด ห้องคอมพิวเตอร์ ควรพัฒนาให้ทันสมัยกว่านี้ และควรมี ความรับผิดชอบต่อปฏิบัติงานมากกว่าที่เป็นอยู่

คำสำคัญ