โลกาวิวัตน์ด้านเงินทุนและตลาดทุนไทย

บทคัดย่อ

โลกาภิวัตน์ด้านเงินทุนเป็นปรากฏการณ์ที่มีความสำคัญ และประเมินว่าจะทวีความรุนแรงและรวดเร็วยิ่งขึ้นในระยะ 5 - 10 ปีข้างหน้า จากบรรยากาศที่ส่งเสริมการเคลื่อนย้ายเงินทุน ทั้งข้อตกลงและ ความร่วมมือทางการค้าและการลงทุน ตลอดจนแนวโน้มการส่งเสริมการลงทุนในต่างประเทศ ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีสารสนเทศ ธุรกรรมใหม่ ๆ ทางการเงิน ทั้งนี้ แนวโน้มดังกล่าวมีผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจและสังคมในทุกระดับตั้งแต่ระดับโลก ภูมิภาคเอเชีย รวมทั้งประเทศไทย อย่างไรก็ตามยังไม่มีการศึกษาแนวทางรองรับกระแสโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุนสำหรับตลาดทุนไทยอย่างเป็นระบบมาก่อน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอนโยบายและแนวทางที่เหมาะสมในการรองรับกระแส โลกาภิวัตน์ด้านเงินทุนสำหรับตลาดทุนไทย โดยสาระสำคัญมี 5 ส่วนคือ 1) การวิเคราะห์แนวโน้มและ ความเสี่ยงที่สำคัญของกระแสโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุน 2) การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของตลาดทุนไทยและตลาดทุนโลก 3) การพัฒนาแบบจำลองเศรษฐมิติการเคลื่อนย้ายเงินทุนเพื่อใช้ประเมินผลกระทบของ เงินทุนโลก ต่อเศรษฐกิจและตลาดทุนไทย 4) การวิเคราะห์โอกาสและความเสี่ยงที่สำคัญต่อตลาดทุนไทยของโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุน และ 5) ข้อเสนอแนะสำหรับรองรับโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุน สรุปได้ดังนี้ 1. ความเสี่ยงที่สำคัญจากกระแสโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุน 1.1 ความเสี่ยงจากความผันผวน การไหลกลับอย่างเฉียบพลัน และการเกิดวิกฤตการเงิน (Volatility, Reversal and Crisis Risks) จากการวิเคราะห์พบว่าความเสี่ยงและปัญหาที่สำคัญที่สุดของการเคลื่อนย้ายเงินทุนคือ ความผันผวน การไหลกลับอย่างเฉียบพลัน และการเกิดวิกฤตการเงิน จากการเชื่อมโยงทางการเงินระหว่างประเทศมีระดับสูงมากขึ้น ส่งผลให้ผลกระทบทางปัจจัยเศรษฐกิจต่าง ๆ (Economic shocks) ของต่างประเทศสามารถส่งผลถึงกันได้มากขึ้นผ่านตลาดการเงิน ก่อให้เกิดความผันผวนในตลาดการเงินและเพิ่มโอกาสในการเกิดวิกฤตการเงินสูงขึ้น การเคลื่อนย้ายเงินทุนมีการเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็ว มีความผันผวนต่อเนื่อง และบ่อยครั้งที่มีการไหลออกอย่างเฉียบพลัน (Reversal) ซึ่งสร้างปัญหาให้กับตลาดการเงิน รวมทั้งเศรษฐกิจโดยรวมได้ โดยในกรณีที่รุนแรงก็เป็นสาเหตุของการเกิดวิกฤตการเงินได้โดยเฉพาะในประเทศ กำลังพัฒนาที่ตลาดการเงินยังมีระดับการพัฒนาต่ำกว่า และพึ่งพาเงินทุนจากต่างประเทศสูง 1.2 ความเสี่ยงจากสภาพคล่องท่วมท้น (Excessive Liquidity Risks) ความเสี่ยงจากกระแสโลกาภิวัตน์ ที่สำคัญอีกประการคือ ความเสี่ยงจากสภาพคล่องหรือปริมาณเงินทุนโลกที่ท่วมท้น มีสาเหตุจากทรัพย์สิน ทางการเงินโลกและการเคลื่อนย้ายเงินทุนเติบโตอย่างมาก และท่วมท้นโลก ได้สร้างความเสี่ยงต่อระบบเศรษฐกิจการเงินโลกอย่างไม่เคยมีมาก่อน ในปี 2007 อัตราขยายตัวของสินทรัพย์ทางการเงินเพิ่มขึ้น ร้อยละ 18 ในขณะที่มีอัตราการขยายตัวเฉลี่ยร้อยละ 9.01 ในช่วงปี 1990 – 2006 ส่งผลให้ทรัพย์สินโลกต่อ Global GDP คิดเป็นร้อยละ 356 ในปี 2007 จากร้อยละ 120 ในปี 1980 ส่วนการเคลื่อนย้ายเงินทุน มีอัตราการขยายตัวร้อยละ 19.1 ในปี 2007ในขณะที่มีอัตราการขยายตัวร้อยละ 14.6 ในช่วงปี 1990-2006 และส่งผลให้การเคลื่อนย้ายเงินทุนต่อ Global GDP คิดเป็นร้อยละ 20.5 ในปี 2007 จากร้อยละ 3.7 ในปี 1980 ซึ่งปัญหาเงินทุนท่วมท้นนี้ส่งผลให้เกิดปัญหาสำคัญในประเทศต่าง ๆ คือ 1) ปัญหาสินเชื่อ การลงทุน และฟองสบู่ในราคาสินทรัพย์ (Credit, Investment and Asset Price Bubbles) 2) ปัญหาของอัตราแลกเปลี่ยน (Exchange Rate Problems) และ 3) ปัญหาในงบดุล (Balance-sheet Problems) ของภาคธุรกิจ 1.3 ความเสี่ยงจากเครื่องมือทางการเงิน (Financial Instrument Risks) ความเสี่ยงจากตราสารทางการเงินเป็นความเสี่ยงที่เกิดขึ้นใหม่ ตามกระแสโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุน ที่ทำให้เทคโนโลยีทางการเงิน มีการใช้อย่างแพร่หลาย ไปทั้งโลกอย่างรวดเร็ว สร้างประโยชน์ให้ระบบการเงินอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็สร้างปัญหาอย่างมาก หากไม่มีความรู้ มีการทุจริต หรือกำกับดูแลอย่างไม่เหมาะสม ตราสารการเงินนี้มีส่วนสำคัญในการสร้างความเสี่ยงและส่งผลให้เกิดวิกฤต sub-prime ที่ขยายวงกว้างกลายเป็นวิกฤตการเงินโลกในที่สุด 1.4 ความเสี่ยงจากนักลงทุนขนาดใหญ่ (Large Scale Investor Risks) แนวโน้มที่สำคัญในตลาดทุนโลก คือ การเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วของนักลงทุนสถาบัน เช่น Hedge funds, Sovereign wealth funds, Pension funds และ Mutual funds และประเมินว่ากลุ่มที่เสี่ยงกว่ากลุ่มอื่นคือ Hedge funds ถึงแม้ว่า Hedge funds จะมีขนาดเพียงร้อยละ 5 ของทรัพย์สินภายใต้การบริหารของกองทุนต่าง ๆ ทั่วโลก อย่างไรก็ตาม Hedge funds มีพฤติกรรมการซื้อขายหลักทรัพย์อย่างรวดเร็วและในปริมาณที่สูง มีการประมาณว่า มีการซื้อขายที่ระหว่างร้อยละ 30 – 50 ของปริมาณการซื้อขายต่อวัน (Daily turnover) ของ New York Stock Exchange (NYSE) และ London Stock Exchange (LSE) การลงทุนของ Hedge funds ขนาดใหญ่ สามารถส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพของระบบการเงินได้ โดยแนวโน้มการลงทุนของ Hedge funds ในภูมิภาคต่าง ๆ ของโลกซึ่งขยายตัวอย่างรวดเร็วและมีลักษณะเป็นการลงทุนที่เคลื่อนย้ายระหว่างตลาดอย่างรวดเร็วในปริมาณสูงเมื่อเห็นปัญหาหรือโอกาสที่ดีกว่า ก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อความมั่นคงของระบบการเงินได้ โดยเฉพาะในตลาดเกิดใหม่ (Emerging markets) ซึ่งมีขนาดเล็กและมีสภาพคล่องต่ำ 1.5 ความเสี่ยงทางภูมิเศรษฐกิจ (Geo-economic Risks) ความเสี่ยงจากกระแสโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุนเกิดขึ้นทั่วโลก แต่เมื่อพิจารณาในมิติของภูมิเศรษฐกิจแล้ว พบว่าแหล่งที่มาของความเสี่ยงมีไม่เท่ากัน จากการวิเคราะห์ของ IMF (2009) ชี้ว่าความเสี่ยงกลุ่มประเทศเศรษฐกิจเกิดใหม่เพิ่มขึ้นร้อยละ 50 (เทียบตุลาคม 2008 กับเมษายน 2009) และเป็นการปรับเพิ่มระดับความเสี่ยงมากที่สุด เมื่อเทียบกับแหล่งความเสี่ยงอื่น ต่อเสถียรภาพการเงินโลก (Risks to Global Financial Stability) และเมื่อพิจารณาจากแนวโน้มเงินทุนโลกพบว่ากลุ่มประเทศเอเชียตะวันออก ทวีความสำคัญในการส่งออกเงินทุน และทวีความสำคัญในฐานะกลุ่มประเทศที่ชี้นำทิศทางการเคลื่อนย้ายเงินทุน จากสถิติกลุ่มประเทศนี้เป็นผู้ส่งออกเงินทุนสุทธิสูงที่สุดในโลกในปี 2007 จำนวน539 พันล้านเหรียญสหรัฐ คิดเป็นร้อยละ 38.8 ของการส่งออกเงินทุนสุทธิของโลก จากบทบาทที่มีความสำคัญมากของกลุ่มเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชียตะวันออก ดังนั้น หากเกิดการเปลี่ยนแปลงหรือปัญหาทางการเงินหรือเศรษฐกิจขึ้นในประเทศดังกล่าว ก็อาจส่งผลต่อการไหลเข้าออกของเงินทุนโลกได้ โดยเฉพาะประเทศส่วนใหญ่ในภูมิภาคดังกล่าว อยู่ในกลุ่มประเทศตลาดเกิดใหม่ (Emerging markets) ซึ่งมีความเปราะบางในโครงสร้างตลาดการเงิน ความไม่สมดุลของเศรษฐกิจ จึงมีโอกาสเกิดปัญหาทางเศรษฐกิจ สามารถสร้างความผันผวนต่อการเคลื่อนย้ายเงินทุนโลกได้ 2. ความสัมพันธ์ระหว่างตลาดทุนไทยและตลาดทุนโลก 2.1 ตลาดทุนไทยมีขนาดเล็กลง เมื่อพิจารณาดัชนีหลักทรัพย์ไทยและดัชนีหลักทรัพย์ของโลกในระหว่างปี 1991-2008 จะเห็นได้ว่าตลอดระยะเวลา 17 ปีที่ผ่านมา ดัชนีหลักทรัพย์ไทยหดตัวลง ขณะที่ดัชนีหลักทรัพย์ในตลาดทุนต่างประเทศอื่น ๆ มีการปรับตัวสูงขึ้น กล่าวคือ ดัชนีหลักทรัพย์ไทย (SET) ณ สิ้นปี 2008 มีสัดส่วนที่ 0.68 ของดัชนีเมื่อปี 1991 ขณะที่ดัชนีหลักทรัพย์ของต่างประเทศส่วนใหญ่มีการปรับตัวสูงกว่าในปี 1991 มาก เช่น ในปี 2008 ดัชนีหลักทรัพย์ Hang Seng (HSI) ของฮ่องกง ปรับตัวสูงขึ้นจากปี 1991 กว่า 4.4 เท่า ดัชนี JKSE ของอินโดนีเซีย ปรับเพิ่ม 3.5 เท่า ดัชนี DJIA ของสหรัฐปรับเพิ่มขึ้น 3.2 เท่า ดัชนี FTSE ของอังกฤษ ปรับเพิ่มขึ้น 2 .0 เท่า ดัชนี KS11 ของเกาหลีและดัชนี STI ของสิงค์โปร์ ปรับเพิ่ม 1.76 เท่า มีเพียงดัชนี NIX ของญี่ปุ่นที่ปรับตัวลงเหลือ 0.38 เท่า 2.2 ตลาดทุนไทยมีขนาดเล็ก ผลิตภัณฑ์ไม่หลากหลายและมีบทบาทน้อยในตลาดทุนโลก โดย market capitalization ของ SET มีขนาดเพียง 103.1 พันล้านเหรียญสหรัฐ ขณะที่มาเลเซียมีขนาดถึง189.1 ทั้งที่ประเทศไทยมีขนาดเศรษฐกิจใหญ่กว่าของประเทศมาเลเซีย และเมื่อพิจารณาบทบาทของตลาดทุนไทยเทียบกับตลาดทุนอื่น โดยใช้MSCI Far East Ex Japan Index พบว่า น้ำหนักของ SET ในดัชนีหลักทรัพย์ระหว่างประเทศมีสัดส่วนร้อยละ 2.4 (น้ำหนักของ GDP ของไทยอยู่ที่ 3.7) ขณะที่เกาหลีใต้ ไต้หวัน และฮ่องกงมีสัดส่วนร้อยละ 23.4 18.9 และ14.7 ตามลำดับ สำหรับผลิตภัณฑ์นั้นประเทศไทยยังขาด Currency Futures, Currency Options, Interest Rate Futures และ Interest rate Options ในขณะที่ประเทศที่มีระดับการพัฒนาใกล้เคียงมีผลิตภัณฑ์ดังกล่าว 2.3 ตลาดทุนไทยมีความสัมพันธ์กับตลาดทุนต่างประเทศมากขึ้น จากสถิติ พบว่าการเชื่อมโยงของตลาดทุนไทยกับตลาดทุนต่างประเทศเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะหลังช่วงเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี 1997 เป็นต้นมา ในระหว่างปี 2000-2008 ความสัมพันธ์ของตลาดทุนไทยและตลาดทุนต่างประเทศมีความสัมพันธ์มากขึ้นและเป็นไปในทิศทางเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉลี่ยค่าสหสัมพันธ์ 0.537 ช่วงหลังวิกฤต (2000- 2008) สูงขึ้นมากจากค่าเฉลี่ย 0.296 ของช่วงก่อนวิกฤติ (1991 – 1996) 2.4 นักลงทุนต่างชาติช่วยสร้างเสถียรภาพตลาดทุนไทย จากการวิเคราะห์ค่าสหสัมพันธ์ (Correlation) ระหว่างการซื้อขายสะสมของนักลงทุนต่างชาติ นักลงทุนสถาบัน และนักลงทุนรายย่อย และ SET พบว่านักลงทุนต่างชาติช่วยรักษาเสถียรภาพตลาดทุนไทยมาก โดยมีการลงทุนในลักษณะ Counter-cyclical ในช่วงตลาดซบเซา ปี 1995-1996 และ 1997 – 1999 หมายถึงซื้อในขณะที่ตลาดเป็นขาลง และลงทุนในลักษณะ Pro-cyclical ในช่วงปี 2000 – 2007 ที่ตลาดเริ่มมีการฟื้นตัว สำหรับนักลงทุนสถาบันและนักลงทุนรายย่อย มีการลงทุนในลักษณะตรงข้าม นอกจากนี้นักลงทุนต่างชาติช่วยสร้างเสถียรภาพรายได้ให้ตลาดทุนไทย โดยปริมาณการซื้อขายไม่ผันผวนระหว่างปีต่าง ๆนัก เมื่อเทียบกับนักลงทุนสถาบันและนักลงทุนรายย่อย จึงเป็นแหล่งที่มาของเงินรายได้สำหรับตลาดทุนไทยที่ค่อนข้างมีเสถียรภาพ 3. การประเมินผลกระทบของเงินทุนโลกต่อเศรษฐกิจและตลาดทุนไทย จากการพัฒนาแบบจำลองเศรษฐมิติการเคลื่อนย้ายเงินทุน เพื่อศึกษาผลกระทบของเงินทุนเคลื่อนย้าย ต่อระบบเศรษฐกิจ และตลาดทุน2 โดยใช้ข้อมูลเป็นรายไตรมาส ตั้งแต่ไตรมาสที่ 1 ปี 2539 -ไตรมาสที่ 4 ปี 2551 พบว่า การเพิ่มขึ้น 3 พันล้านเหรียญสหรัฐ ส่งผลให้ Real GDP ขยายตัวเพิ่มขึ้นร้อยละ 0.4 โดยส่งผลให้ Real Private Investment และ Real Private Consumption ขยายตัวเพิ่มขึ้นร้อยละ 3.2 และ 0.8 ตามลำดับ โดยพบว่าเงินทุนประเภทต่าง ๆ ส่งผลต่อระบบเศรษฐกิจใกล้เคียงกัน สำหรับการประเมิน ผลกระทบ ของ DJIA, Global Dow และการซื้อสุทธิของต่างชาติ ต่อ SET ได้พัฒนาแบบจำลองเศรษฐมิติ แบบ single equation ใช้ข้อมูลรายวันตั้งแต่ปี มกราคม 2000 - ธันวาคม2008 โดยมี 2 แบบจำลอง คือ SET = f(DJIA, การซื้อสะสมของต่างชาติ) และ SET = f(Global Dow, การซื้อสะสมของต่างชาติ) พบว่า 1. การเพิ่มขึ้น 100 จุด (หรือร้อยละ 1) ของ DJIA ส่งผลให้ SET + 5.5 จุด 2. การเพิ่มขึ้น 20 จุด (หรือร้อยละ 1) ของ Global Dow ส่งผลให้ SET + 6.3 จุด และ 3. การซื้อสุทธิของนักลงทุนต่างชาติ 1 พันล้านบาท ส่งผลให้ SET + 2.3 ข้อเสนอแนะ ข้อเสนอแนะแบ่งเป็น 2 แนวทางคือ 1) การลดความเสี่ยงและรองรับผลกระทบทางลบ และ 2) การรุกสร้างประโยชน์ ดังนี้ แนวทางที่ 1. การลดความเสี่ยงและรองรับผลกระทบทางลบต่อตลาดทุนไทย 1) ประสานนโยบายเศรษฐกิจมหภาคและตลาดทุนอย่างใกล้ชิด จากการวิเคราะห์พบว่าผลกระทบจากการซื้อขายของนักลงทุนต่างชาติในเหตุการณ์ปกติจะกระทบกับตลาดทุนอย่างจำกัด แต่ปัญหาสำคัญใน ตลาดทุนเกิดจากปัญหาเศรษฐกิจและการเมืองทั้งจากในและต่างประเทศ โดยเฉพาะการใช้นโยบายเศรษฐกิจที่ผิดพลาดจะส่งผลต่อตลาดทุนอย่างรุนแรง 2) จัดทำแผนจัดการสถานการณ์ฉุกเฉินสำหรับตลาดทุน และสอดคล้องกับแผนบริหารเศรษฐกิจภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉิน ที่ธนาคารแห่งประเทศไทย กระทรวงการคลัง สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ได้ร่วมพัฒนา รวมทั้งติดตามการระวังภัยเศรษฐกิจ ตลาดทุนและเงินทุนต่างประเทศ ร่วมกับหน่วยงานเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ปัญหาที่สำคัญที่สุดของกระแสโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุนคือวิกฤตการเงินและปัญหาเศรษฐกิจที่ส่งผ่านไปยังประเทศต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว และกระทบตลาดทุนอย่างรุนแรง 3) พัฒนาแนวทางรองรับการลงทุนของกองทุนขนาดใหญ่ เนื่องจากนักลงทุนขนาดใหญ่สามารถชี้นำตลาดและจะเข้ามายังตลาดทุนไทยอีกมาก ในขณะที่การรองรับยังไม่มีแนวทางที่ชัดเจน จึงควรจัดทำแนวทางรองรับที่เหมะสม ทั้งนี้ แนวทางที่นำมาใช้ควรเป็นรูปแบบที่เอื้อกับระบบตลาด (Market Friendly Approach) เช่น การจัดทำฐานข้อมูลและการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างหน่วยงานกำกับดูแล การแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างหน่วยงานกำกับกับนักลงทุนรายใหญ่และสถาบันตัวกลาง และการจำกัดปริมาณสินเชื่อสำหรับกองทุนที่มีหนี้สินสูง เป็นต้น 4) สนับสนุนการเพิ่มผลิตภัณฑ์ทางการเงินอย่างมีลำดับขั้นตอน ทั้งนี้ ผลิตภัณฑ์ทางการเงินบางประเภทมีความซับซ้อนสูง หากผู้ที่เกี่ยวข้องมีความรู้ความเข้าใจไม่เพียงพอ มีความไม่สุจริต ระบบกำกับดูแลไม่เหมาะสม อาจจะก่อให้เกิดความเสียหายในวงกว้างได้ แนวทางที่ 2. การรุกสร้างประโยชน์ 1) เพิ่มการส่งเสริมนักลงทุนต่างชาติรายย่อยในภูมิภาคเอเชีย โดยอำนวยความสะดวก ประชาสัมพันธ์ให้ลงทุนในตลาดทุนไทยมากขึ้น เนื่องจากเงินทุนต่างประเทศของภูมิภาคเอเชียส่วนใหญ่เป็นนักลงทุนสถาบัน จากการประเมินเห็นว่าการพึ่งพานักลงทุนสถาบันต่างชาติ อาทิ Hedge Fund ที่สามารถชี้นำตลาดทุนและส่งผลต่อเสถียรภาพของตลาดทุนไทยได้ เนื่องจากเม็ดเงินลงทุนขนาดใหญ่และการลงทุนมีลักษณะซื้อขายอย่างรวดเร็ว นักลงทุนรายย่อยเป็นกลุ่มต่างชาติมีศักยภาพ (มีชาวต่างชาติจำนวนมากอยู่ในประเทศไทย) จากกระแสโลกาภิวัตน์ด้านเงินทุน ที่การทำธุรกรรม แลกเปลี่ยนข้อมูล ผ่านอิเล็กทรอนิกส์ที่ง่ายขึ้น ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ที่ลดลง และความต้องการกระจายความเสี่ยงและหาโอกาสในต่างประเทศโดยตรงที่สูงขึ้น 2) เร่งเพิ่มความร่วมมือกับประเทศในภูมิภาค เพื่อสร้างโอกาสสำหรับตลาดทุน อาทิ การร่วมทำ road show การจัดตั้ง ASEAN Common Exchange Gateway (ACE) ซึ่งเป็นการเชื่อมโยงทางอิเล็กทรอนิคส์ โดย broker ในกลุ่ม ASEAN แต่ละประเทศสามารถเข้าถึงข้อมูลได้โดยตรง การจัดตั้ง ASEAN Clearing houses เพื่อเป็นศูนย์กลางสำหรับคู่ค้าระหว่างประเทศในภูมิภาค และพัฒนา ASEAN Mutual Recognition Guidelines กำหนดมาตรฐานขั้นต่ำในการเปิดเผยข้อมูลสำหรับ Central Trading Reporting System (CTRS) เพื่อที่จะพัฒนาความโปร่งใสหลังการซื้อขาย เป็นต้น 3) เพิ่มการประชาสัมพันธ์ตลาดทุนไทยในต่างประเทศ เนื่องจากตลาดทุนไทยมีจุดแข็งหลายจุด เช่น ราคาของหุ้นไทยต่ำกว่าภูมิภาค และตลาดทุนมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องทำให้ธุรกิจหลักทรัพย์มีการแข่งขันกันมากขึ้น มีปรับปรุงการให้บริการ และมีผลิตภัณฑ์ทางการเงินให้เลือกเพิ่มขึ้น รวมถึงการเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของภูมิภาค 4) ส่งเสริมให้ประเทศไทยเป็นฐานการดำเนินการบริหารการลงทุนในต่างประเทศ ของ Hedge funds หรือกองทุนขนาดใหญ่ และเตรียมการเป็นฐานการชำระราคาและส่งมอบหลักทรัพย์กับประเทศในภูมิภาค อย่างมีลำดับขั้นตอน เพื่อเตรียมบุคลากรของไทย สร้างองค์ความรู้ ให้ประเทศไทยมีความพร้อมต่อนักลงทุนขนาดใหญ่ ยกระดับประเทศไทยขึ้นในวงการตลาดทุนโลก และเป็นการเตรียมตัวสำหรับประเทศไทยที่จะสร้างประโยชน์จากการย้ายศูนย์กลางทางการเงินมาในแถบภูมิภาคเอเชีย 5) เพิ่มบทบาทของสถาบันตัวกลางให้สามารถขยายการให้บริการและการสร้างโอกาสจากการให้บริการในต่างประเทศมากขึ้น เช่น การให้ Universal License สถาบันตัวกลางที่มีความพร้อม เพื่อให้บริการแก่นักลงทุนที่หลากหลาย รวมถึงการพิจารณาแนวทางในการคุ้มครองสถาบันตัวกลางของไทยที่ออกไปให้บริการในต่างประเทศ ทั้งนี้การเปิดเสรีทางการเงินได้สร้างการแข่งขันที่รุนแรง ส่งผลให้สถาบันตัวกลางของไทยมีแนวโน้มรายได้ลดลงจากธุรกรรมลักษณะเดิม อาทิ ค่าธรรมเนียมจากการซื้อขายหลักทรัพย์ ภาครัฐจึงควรช่วยสร้างโอกาสให้สถาบันตัวกลางไทย สามารถแข่งขันได้ จากโอกาสที่เงินทุนต่างประเทศและ การลงทุนในต่างประเทศของไทยมีสูงขึ้น และมีความหลากหลาย การออกนโยบายต่าง ๆ ต้องมีการร่วมหารือกับสถาบันตัวกลางไทยและพิจารณาสนับสนุนการสร้างรายได้ของสถาบันตัวกลางไทย 6) เพิ่มความรู้ความเข้าใจการลงทุนในต่างประเทศ ตลอดจนส่งเสริมและคุ้มครองการลงทุนในต่างประเทศของนักลงทุนไทย เนื่องจากจะช่วยให้แสวงหาประโยชน์จากการเติบโตทางเศรษฐกิจในภูมิภาค รวมถึงเป็นการเพิ่มความสามารถในการกระจายความเสี่ยง (Diversification)

คำสำคัญ