การใช้กากยีสต์แห้ง (dried brewer's yeast) และกากสาโท (rice wine residual) เป็นแหล่งโปรตีนเพื่อทดแทนการใช้ปลาป่นในอาหารปลาสวายโมง (Thai Panga)
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใข้กากยีสต์แห้ง (Brewers yeast) และกาก สาโท (Rice wine residual) เพื่อเป็นแหล่งโปรตีนทดแทนปลาป่นในอาหารปลาสวายโมง โดยแบ่งการ ทดลองออกเป็น 2 การทตลอง ดังนี้ การทดลองที่ 1) ศึกษาการใช้ Brewers yeast เพื่อเป็นแหล่ง โปรตีนทตแทนปลาบันที่ระตับต่างๆ กัน 4 ระดับ (30, 45, 60 และ 75 เปอร์เซ็นต์) โดยมีอาหารสูตร ทางการค้า (CA) และฮาหารที่ผลิตขึ้นเองโดยไม่มีการใช้ Brewers yeast (CB) เป็นกลุ่มควบคุม พบว่า ปลาที่ได้รับอาหารทดแทน 458 มีน้ำหนักสุดท้าย (Final weight) น้ำหนักที่เพิ่มขึ้น (Weight gain) ปริมาณการกินได้ อัตราการเจริญเติบโตจำเพาะ (SGR) และอัตราการเจริญเติบโตต่อวัน (DGR) สูง ที่สุด (P<0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับทรีทเมนต์อื่นๆ เมื่อใช้ Brewers yeast ทดแทนปลาปน่ในระดับที่ เพิ่มขึ้น (60 และ 7596) มีผลทำให้ Final weight, Weight gain, SGR และ DGR ลตลง (P<0.05) สูตร อาหารหดลองที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ไม่มีผลต่ออัตราการแลกเนื้ย (FCR) ประสิทธิภาพการใช้อาหาร (F F) และตัชนีตับ (Hepatosomatic index; HSI) (P>0.05) และพบว่ามีอัตราการรอดสูงกว่าปลาที่ ไม่ได้รับอาหารที่มีการใช้ Brewers ycast หดแทนปลาป่น (CB) (P<0.05) การทดแทนปลาปนตัว: Brewers ycast ไม่มีผลต่อค่โตหิตวิทยา กลูโคสในเลือต และ ตอเลสเตอรคลในพลาสมา (P>0.05) มีผลทำให้โปรตีนในเนื้อ และต่าความขาวของเนื้อปลา (Whiteness) สูงหว่าปลาที่ได้รับอาหารสูตรทางการค้ (P<0.05) อีกทั้งการใช้ Brewers ycast ทตแทนปลาป่นในอาหารปลาสวายโมงไม่มีผลกระทบต่อเปอร์เซ็นต์การสู ญเสียน้ำหลังการเก็บรักษา (Drip loss) เปอร์เซ็นต์การสูญเสียน้ำหลังการทำให้สุก (Cook loss) และค่าความเป็นกรด-ต่าง (pH) ของเนื้อ ปลาหลังทำการเก็บรักษา (P>0.05) การทตลองที่ 2) ศึกษาการใช้กากสโหเพื่อเป็นแหล่งโปรตีนทดแหนปลาปันในอาหารปลา สวายโมงที่ระดับต่างๆ กัน คือ 10, 20, 30 และ 40 เปอร์เซ็นต์ โดยมีอาหารสูตรทางการค้า (CA) และ อาหารสูตรที่ผลิตขึ้นเองที่ไม่มีการใช้กากสาโท (CB) เป็นกลุ่มควบคุม พบว่าปลาที่ได้รับอาหารที่ทดแทน ปลาบันด้วยกากสาโทที่ระดับ 30 เปอร์เซ็นต์ มีสมรรถะการเจริญเติบโตสูงกว่าปลาที่ได้รับอาหารสูตร ทางการค้า (P<0.05) ในขณะที่การหดแทนปลาปันด้วยกากสาโทที่ระดับเพิ่มสูงขึ้น 40 เปลร์เซ็นด์ส่งผล ให้มีสมรรถนะการเจริญเติบโตต่ำที่สุด (P<0.05) หลังสิ้นสุดการเลี้ยงปลาสวายโมงเป็นระยะเวลา 10 เตือนพบว่า การทดแทนปลาปันด้วยกากสาโทไม่มีผลต่อค่า HรI, อัตราการรอด ค่าโลหิตวิทยา กลูโคสไนเลือด Blood Urea Nitrogen (BUN) และ plasma protein (P>0.05) ในปลาสวาย โมง นอกจากนี้การทตแทนปลาปนด้วยกากสาโทพบว่าไม่ส่งผลกระทบต่อ ACH50, Lysozyme activity และ Total Ie (P>0.05) การใช้กากสาโททตแทนปลาปันในอาหารปลาสวายโมงต่อลักษณะสัณฐานวิทยาในลำไส้ พบว่ สามารถใช้กากสาโททดแทนปลาปันที่ระตับ 30 เปอร์เซ็นต์ มีสูงของวิลไลในลำไส้ส่วน ต่างๆ สูงกว่าปลาที่ได้รับอาหารสูตรทางการค้า (P<0.05) สูตรอาหารทตลองที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ไม่มีผลต่อองค์ประกอบทางเคมีของตัวปลา เนื้อปลา เปอร์เซ็นต์การสูญเสียน้ำในระหว่างการเก็บ รักษา หลังการทำให้สุก และค่าความเป็นกรด ต่าง ของเนื้อปลาสวายโมง (P>0.05) จากงานวิจัยนี้สรุปได้ว่าสามารถใช้กากยีสต์แห้ง (Brewers yeast) ทดแทนปลาปันในอาหาร ได้ถึงระดับ 45 เปอร์เซ็นต์ และสามารถใช้กากสาโท (rice wine residua! ทตแทนปลาป้นในอาหารไต้ ถึงระดับ 30 เปอร์เซ็นต์ โดยไม่มีผลกระทบต่อสมรรถนะการเจริญเติบโต ประสิทธิภาพการใช้อาหาร มี ต้นทุนคำาอาหารถูกกว่าทรีทเมนต์อื่นๆ ไม่มีผลต่อสุขภาพของปลา และคุณภาพเนื้อปลา