การพัฒนารูปแบบของการออกกำลังกายแบบฟ้อนกระติ๊บประยุกต์เพื่อส่งเสริมภาวะสุขภาพและสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุ
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อพัฒนาและศึกษารูปแบบการออกกำลังกายด้วยการรำเซิ้งกระติ๊บเพื่อส่งเสริมสุขภาพและสมรรถภาพทางกาย วิธีดำเนินการวิจัย: 1. ศึกษาแนวคิดการส่งเสริมสมรรถภาพทางด้านร่างกายสำหรับผู้สูงอายุ 2. สังเคราะห์และสรุปผลกระบวนท่าของการรำเซิ้งกระติ๊บที่เหมาะสมกับผู้สูงอายุ 3. พัฒนาเป็นรูปแบบการออกกำลังกาย 4. ทดสอบคุณภาพด้านความตรงของเนื้อหา และระยะที่ 2 การประเมินผล ผู้เข้าร่วมวิจัยจะทำการฝึกด้วยโปรแกรมการออกกำลังกายด้วยการรำเซิ้งกระติ๊บ โดยอาสาสมัครผู้สูงอายุเพศหญิง หมู่บ้านสามพร้าว ตำบลสามพร้าว อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี ที่มีอายุตั้งแต่ 60 – 75 ปี ที่มีสุขภาพดี จำนวน 36 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม จำนวนกลุ่มละ 18 คน โดยทำการเก็บรวบรวมข้อมูล วันละ 50 นาที 3 วันต่อสัปดาห์ ตลอดเวลา 8 สัปดาห์ และวัดค่าภาวะสุขภาพ เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบทดสอบสมรรถภาพทางกาย และประเมินภาวะสุขภาพ ทดสอบก่อนและภายหลัง 8 สัปดาห์ ในช่วงก่อนการฝึก และหลังการฝึก (8 สัปดาห์) การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติใช้ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที (t-test) ที่ระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05ผลการวิจัย: 1. ผลของการพัฒนารูปแบบการออกกำลังกายด้วยการรำเซิ้งกระติ๊บ มีค่าความเที่ยงตรง เท่ากับ 1.00 2. ภาวะสุขภาพ พบว่า ภายหลังการฝึก 8 สัปดาห์ มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p ? 0.05) เมื่อเทียบกับก่อนการฝึก ยกเว้น ไขมันเอชดีแอล โคเลสเตอรอล ไม่มีความแตกต่างกันนอกจากนี้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p ? 0.05) และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม พบว่า ค่าของภาวะสุขภาพหลังการทดลอง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ยกเว้น ความดันโลหิตขณะหัวใจคลายตัว และไขมันแอลดีแอล โคเลสเตอรอล ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. สมรรถภาพทางกาย พบว่า ภายหลังการฝึก 8 สัปดาห์ มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 เมื่อเทียบกับก่อนการฝึก และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม พบว่า หลังการทดลอง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ยกเว้น องค์ประกอบร่างกาย ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05สรุปและข้อเสนอแนะ: ผลการวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายด้วยการรำเซิ้งกระติ๊บ มีภาวะสุขภาพ และสมรรถภาพทางกายดีขึ้น และเป็นเลือกหนึ่งสำหรับกิจกรรมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุ