อิทธิพลของสารเคลือบผิวที่รับประทานได้ที่มีต่อคุณภาพของลำไยแช่แข็ง

บทคัดย่อ

การศึกษา คุณภาพของ สำยแช่เย็น ลำย แช่แข็งไม่ ปอกเปลือก และ ลำไยแช่แข็ง ปอก เปลือก โดยเก็บรักษาเป็นเวลานาน 4 สัปดาห์ และทำการวิเคราะห์คุณภาพทุกสัปดาห์ พ บว่า ลำไยแช่เย็นมีการสูญเสียน้ำหนักตลอดระยะเว วลาการเก็บรักษาเพียง 0.16 - 0.38% ซึ่งสูญเสีย น้อยที่สุดอย่างมีนัยสำคั ญเมื่อเปรียบลำไยแช่แข็งทั้งที่ปอกเปลือกและไม่ปอกเปลือก (P S 0.05) ลำไยแช่แข็งทั้งที่ปอกเปลือกและไม่ปอกเปลือกมีแนวโน้มค่ เ" สูงกว่าลำไยแช่เย็น ค่า อ" และ b ปริมาณกรดที่ไตเตรทได้ และปริมาณของแข็งที่ละลายได้ ของเนื้อลำไยทั้ง 3 สิ่งทดลองไม่มีความ แตกต่างกัน (P > 0.05) ความแน่นเนื้อของลำไยทั้ง 3 สิ่งท ดลองในสัปดาห์ ที่ 0 และ 1 ของการ เก็บรักษามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (P < 0.05) แต่ในสัปดาห์ที่ 2, 3 และ 4 ของการเก็บ รักษานั้น ความแน่นเนื้อของลำไยทั้ง 3 สิ่งทดลองไม่มีความแตกต่างกัน (P > 0.05) เนื้อเยื่อของ ลำไยแช่เย็นที่ 4 C เกิดการแยกตัวของเซลล์เพียงเล็กน้อย ในขณะที่เนื้อเยื่อของสำไยแช่แข็งไม่ ปอกเปลือกและปอกเปลือก ถูกทำลายตั้งแต่ที่ระยะเวลาเริ่มตัน ของการเก็บรักษา เกิดการแยกตัว ของเซลล์เห็นได้อย่างชัดเจน ลำไยแช่เย็นมีคะแนนความชอบด้านสี ลักษณะปรากฏ เนื้อสัมผัส กลิ่นรส และความชอบรวมมากกว่าลำไยแช่แข็ง (P S 0.05) การศึกษาผลของสารเคลือบผิวที่รับประทานได้ 2 ชนิด คือ ไดโตซานและ เมธิลเซลลูโลส ที่ความเข้มขัน 3 ระดับ คือ 0.1, 0.5 และ 1.0% ต่อคุณภาพทางต้านกายภาพ เคมี และประสาท สัมผัส ของเนื้อลำไยแช่ แข็ง พบว่าการสูญเสียน้ำหนักของสำไยทั้ง 6 สิ่งทดลองมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น เล็กน้อยเมื่อระยะเวลาเก็บรักษานานขึ้น ชนิดและระดับความเข้มข้นของสารเลือบผิวไม่มีผลต่อ การเปลี่ยนแปลงสี ปริมาณกรดที่ใตเตรทได้ และดวามแน่นเนื้อ ของเนื้อลำไย ลำไยแช่แข็งที่ เดลือบเมริลซลลูโลสมีแนวโน้มค่ปริมาณของแข็งที่ละลายได้สูงกว่าสำไยเดลือบไโตซาน และที่ ระดับความเข้มข้นสูงขึ้นมีแนวโน้มดำปริมาณของแข็งที่ละลายได้สูงขึ้นเล็กน้อย เชลล์เนื้อเยื่อของ ลำไยแช่แข็งที่เคลือบตัวยไโตซาน 1.0% เกิดการแยกตัวของเซลล์เห็นได้อย่างชัดเจน และเกิด ความเสียหายต่อเซลล์มากกว่าลำไยแช่แข็งที่เลือบวยไดโตซาน 0.1 และ 0.5% สำหรับเซลล์ ของลำไยแช่แข็งเคลือบด้วยเมริลเซลลูโลสความเข้มข้น1% นั้นถูกทำลายตั้งแต่ที่ระยะเวลา เริ่มตันของการเก็บรักษา ในขณะที่สำไยแช่ แข็งเลือบตัวยเมธิลซลกูโลส 0.5 และ 1.0% มีความ เสียหายของเซลล์เนื้อเยื่อน้อยมาก โดรงสร้างของเซลล์และการแยกตัวของเซลล์ของลำไยที่เดลือบ ด้วยเมธิลซลลูโลสเกิดการเปลี่ยนแปลงน้อยกว่าการเลือบด้วยไดโตซาน คะแนนดวามชอบด้านสี ลักษณะปรากฏ เนื้อสัมผัส กลิ่นรส และความชอบรวมของเลือบไดโตซาน 1.0% และเคลือบ การศึกษา คุณภาพของ สำยแช่เย็น ลำย แช่แข็งไม่ ปอกเปลือก และ ลำไยแช่แข็ง ปอก เปลือก โดยเก็บรักษาเป็นเวลานาน 4 สัปดาห์ และทำการวิเคราะห์คุณภาพทุกสัปดาห์ พ บว่า ลำไยแช่เย็นมีการสูญเสียน้ำหนักตลอดระยะเว วลาการเก็บรักษาเพียง 0.16 - 0.38% ซึ่งสูญเสีย น้อยที่สุดอย่างมีนัยสำคั ญเมื่อเปรียบลำไยแช่แข็งทั้งที่ปอกเปลือกและไม่ปอกเปลือก (P S 0.05) ลำไยแช่แข็งทั้งที่ปอกเปลือกและไม่ปอกเปลือกมีแนวโน้มค่ เ" สูงกว่าลำไยแช่เย็น ค่า อ" และ b ปริมาณกรดที่ไตเตรทได้ และปริมาณของแข็งที่ละลายได้ ของเนื้อลำไยทั้ง 3 สิ่งทดลองไม่มีความ แตกต่างกัน (P > 0.05) ความแน่นเนื้อของลำไยทั้ง 3 สิ่งท ดลองในสัปดาห์ ที่ 0 และ 1 ของการ เก็บรักษามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (P < 0.05) แต่ในสัปดาห์ที่ 2, 3 และ 4 ของการเก็บ รักษานั้น ความแน่นเนื้อของลำไยทั้ง 3 สิ่งทดลองไม่มีความแตกต่างกัน (P > 0.05) เนื้อเยื่อของ ลำไยแช่เย็นที่ 4 C เกิดการแยกตัวของเซลล์เพียงเล็กน้อย ในขณะที่เนื้อเยื่อของสำไยแช่แข็งไม่ ปอกเปลือกและปอกเปลือก ถูกทำลายตั้งแต่ที่ระยะเวลาเริ่มตัน ของการเก็บรักษา เกิดการแยกตัว ของเซลล์เห็นได้อย่างชัดเจน ลำไยแช่เย็นมีคะแนนความชอบด้านสี ลักษณะปรากฏ เนื้อสัมผัส กลิ่นรส และความชอบรวมมากกว่าลำไยแช่แข็ง (P S 0.05) การศึกษาผลของสารเคลือบผิวที่รับประทานได้ 2 ชนิด คือ ไดโตซานและ เมธิลเซลลูโลส ที่ความเข้มขัน 3 ระดับ คือ 0.1, 0.5 และ 1.0% ต่อคุณภาพทางต้านกายภาพ เคมี และประสาท สัมผัส ของเนื้อลำไยแช่ แข็ง พบว่าการสูญเสียน้ำหนักของสำไยทั้ง 6 สิ่งทดลองมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น เล็กน้อยเมื่อระยะเวลาเก็บรักษานานขึ้น ชนิดและระดับความเข้มข้นของสารเลือบผิวไม่มีผลต่อ การเปลี่ยนแปลงสี ปริมาณกรดที่ใตเตรทได้ และดวามแน่นเนื้อ ของเนื้อลำไย ลำไยแช่แข็งที่ เดลือบเมริลซลลูโลสมีแนวโน้มค่ปริมาณของแข็งที่ละลายได้สูงกว่าสำไยเดลือบไโตซาน และที่ ระดับความเข้มข้นสูงขึ้นมีแนวโน้มดำปริมาณของแข็งที่ละลายได้สูงขึ้นเล็กน้อย เชลล์เนื้อเยื่อของ ลำไยแช่แข็งที่เคลือบตัวยไโตซาน 1.0% เกิดการแยกตัวของเซลล์เห็นได้อย่างชัดเจน และเกิด ความเสียหายต่อเซลล์มากกว่าลำไยแช่แข็งที่เลือบวยไดโตซาน 0.1 และ 0.5% สำหรับเซลล์ ของลำไยแช่แข็งเคลือบด้วยเมริลเซลลูโลสความเข้มข้น1% นั้นถูกทำลายตั้งแต่ที่ระยะเวลา เริ่มตันของการเก็บรักษา ในขณะที่สำไยแช่ แข็งเลือบตัวยเมธิลซลกูโลส 0.5 และ 1.0% มีความ เสียหายของเซลล์เนื้อเยื่อน้อยมาก โดรงสร้างของเซลล์และการแยกตัวของเซลล์ของลำไยที่เดลือบ ด้วยเมธิลซลลูโลสเกิดการเปลี่ยนแปลงน้อยกว่าการเลือบด้วยไดโตซาน คะแนนดวามชอบด้านสี ลักษณะปรากฏ เนื้อสัมผัส กลิ่นรส และความชอบรวมของเลือบไดโตซาน 1.0% และเคลือบ

คำสำคัญ