Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2562

ภูมิปัญญาทางดนตรีและนาฏศิลป์ผู้ไท อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์

พิทยวัฒน์ พันธะศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม พ.ศ. 2562

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัย 2 ประการ คือ 1. เพื่อศึกษาองค์ความรู้ด้านดนตรีและนาฏศิลป์ผู้ไทย 2. เพื่อศึกษาปัจจัยที่ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงของดนตรีและนาฏศิลป์ผู้ไทย โดยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์ ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2561 - กันยายน 2562 ซึ่งผลการศึกษาปรากฏดังนี้ ภูมิปัญญาด้านดนตรีผู้ไทยพบเครื่องดนตรีประกอบด้วย 1. ซอบั้งไม้ไผ่ 2. ซอบั้งไม้ไผ่ไฟฟ้า 3. แคน 4. พิณโปร่ง 5. พิณไฟฟ้า 6. กลอง บทเพลงประกอบพิธีกรรมได้แก่ฟ้อนหมอเหยา บทเพลงประกอบการแสดงได้แก่ 1. เซิ้งบั้งไฟ 2. ฟ้อนผู้ไทย และพิธีกรรมความเชื่อเกี่ยวกับการไหว้ครูทางดนตรี ภูมิปัญญาด้านนาฏศิลป์ผู้ไทยพบเครื่องแต่งกายประกอบด้วย 1. เสื้อผู้ไทย 2. ผ้าสไบหรือ แพรเบี่ยง 3. ผ้าถุง หรือผ้าซิ่น หรือผ้ามัดหมี่ 4. ผ้าพันมวยผม 5. หรือผ้าแพรมน หรือผ้าผูกผม พบเครื่องเครื่องประดับประกอบด้วย 1. สร้อยคอ หรือสร้อยเงิน 2.เข็มขัด หรือมัดแอว 3. ต่างหู หรือกระจอน 4. กำไลข้อมือหรือก่องแขน ลักษณะท่ารำประกอบด้วย ท่ารำเพลงฟ้อนผู้ไทมีทั้งหมด 16 ท่ารำ ท่ารำเพลงฟ้อนหมอเหยามีทั้งหมด 2 ท่ารำ และ ท่ารำเพลงเซิ้งบั้งไฟมีทั้งหมด 9 ท่ารำ ปัจจัยที่ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงของดนตรีและนาฏศิลป์ผู้ไทย ประกอบด้วยปัจจัยภายใน ได้แก่ 1. การเปลี่ยนแปลงด้านสังคม 2. การปรับปรุงรูปแบบการบรรเลงให้ทันสมัย 3. ความไม่สนใจค่านิยมวัฒนธรรมท้องถิ่น 4. การถ่ายทอดองค์ความรู้แบบมุขปาฐะ และปัจจัยภายนอก ได้แก่ การติดต่อสัมพันธ์กับสังคมอื่นๆ 2. การรับวัฒนธรรมจากสื่อสังคมออนไลน์ จากผลการศึกษาพบว่าภูมิปัญญาด้านดนตรีและนาฏศิลป์ผู้ไทย ดำรงอยู่และปรับตัวด้วยกระบวนการขัดเกลาทางสังคม ผ่านกระบวนการที่สำคัญคือ 1. เรียนรู้คุณค่าของตัวตน กฏเกณฑ์และระเบียบแบบแผนของสังคม 2. สืบทอด ถ่ายทอดวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ของชุมชน สังคม 3. ปรับตัวเข้ากับกฎเกณฑ์และระเบียบแบบแผนของสังคมของสังคม 4. ความรู้สึกอัตลักษณ์เป็นตัวของตัวเอง คำสำคัญ : ภูมิปัญญา, ชาวผู้ไทย, ดนตรี, นาฏศิลป์, จังหวัดกาฬสินธุ์,

คำสำคัญ

Dance of Phu-Tai peopleWisdom of the musicนาฏศิลป์ภูไทภูมิปัญญาทางดนตรี

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

โครงการ การศึกษาและสืบสานภูมิปัญญาช่างผลิตเครื่องดนตรีไทย(ประเภทเครื่องตี)

พิณทิพย์ ขาวปลื้ม สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2565

การพัฒนาโน้ตดนตรีมาตรฐานสำหรับดนตรีตุ๊บเก่ง จังหวัดเพชรบูรณ์

กมล บุญเขต มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์ พ.ศ. 2560

องค์ความรู้ จิตสำนึกรักษ์ และกระบวนการสืบทอดภูมิปัญญาด้านดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย

องอาจ อินทนิเวศ กรมส่งเสริมวัฒนธรรม พ.ศ. 2559

แผนงานวิจัยผู้สูงอายุกับคลังทรัพยากรภูมิปัญญาไทยด้านดนตรีไทใหญ่ ภาคเหนือ (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)

บุษกร บิณฑสันต์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2554

แผนงานวิจัยผู้สูงอายุกับคลังทรัพยากรภูมิปัญญาไทยด้านดนตรีไทใหญ่ภาคเหนือ (จังหวัดเชียงราย)

บุษกร บิณฑสันต์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2557

ลิเกล้านนา

ธนพชร นุตสาระ กรมส่งเสริมวัฒนธรรม พ.ศ. 2558

วิจัยเพื่อพัฒนาองค์ความรู้ใหม่สาขาดนตรี

สุกรี เจริญสุข วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2551

การสร้างสรรค์นวัตกรรมการเรียนรู้ดนตรี โดยใช้บทเพลงสำเนียงพื้นบ้านอีสาน

ธนวัฒน์ บุตรทองทิม สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2564

แผนงานวิจัยผู้สูงอายุกับคลังทรัพยากรภูมิปัญญาไทยด้านดนตรีไทใหญ่ภาคเหนือ (จังหวัดเชียงใหม่)

บุษกร บิณฑสันต์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2555

กระบวนการพัฒนาสารานุกรมดนตรีพื้นบ้านอีสานเพื่อตอบสนองการศึกษาวิจัยวัฒนธรรมทางดนตรีในศตวรรษที่ 21

สุวิชชาน อุ่นอุดม มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม พ.ศ. 2564