Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2560

กลไกการออกฤทธิ์ของสารสกัดลูปินิฟอลิน จากลำต้นชะเอมเหนือต่อการต้านเชื้อสแตฟฟิโลคอคคัส ออเรียส ที่ดื้อต่อยาเมทิซิลลิน

กมล อยู่สุข มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์ พ.ศ. 2560

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

ในการศึกษานี้เป็นการศึกษาฤทธิ์ของสารลูปินิฟอลิน ซึ่งเป็นสารที่มีโครงสร้างอยู่ในกลุ่ม prenylated flavonoid ที่สกัดได้จากลาต้นชะเอมเหนือ (Derris reticulata) ตรวจความถูกต้องด้วยวิธี NMR สเปกตรัม และตรวจยืนยันด้วยการตรวจมวลสาร (Mass spectrometry) สารลูปิ นิฟอลินถูกเตรียมโดยละลายใน 0.1 N NaOH และละลายทันทีในอาหารเลี้ยงเชื้อ M?ller-Hinton สำหรับการทดสอบการต้านเชื้อแบคทีเรีย Methicillin resistant Staphylococcus aureus (MRSA) จำนวน 3 สายพันธุ์ ได้แก่ MRSA 4738 , MRSA 20646 และ MRSA 20649 จากการทดสอบด้วยวิธีtwo-fold microdilution พบวา่ สารลูปินิฟอลินออกฤทธิ์ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อ MRSA ทั้ง 3 สายพันธุ์ด้วยค่าความเข้มข้น ต่ำสุดในการยับยั้งเชื้อแบคทีเรีย (MIC) และค่าความเข้มข้น ต่ำสุดในการฆ่าเชื้อแบคทีเรีย (MBC) เท่ากับ 32 และ 64 ไมโครกรัม / มิลลิลิตร ตามลำดับ นอกจากนี้เมื่อทำการศึกษากลไกการออกฤทธิ์ของสารลูปินิฟอลินต่อเชื้อ MRSA จากภาพถ่ายของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่าน เพื่อสังเกตโครงสร้างขนาดเล็กภายในเซลล์แบคทีเรียแสดงให้เห็นว่า ลูปินิฟอลินทำให้เกิดการฉีกขาดของเยื่อหุ้มเซลล์ และผนังเซลล์เนื่องจากการออกฤทธิ์ที่รวดเร็วแสดงให้เห็นว่าลูปินิฟอลินน่าจะออกฤทธิ์ทำลายเยื้อหุ้มเซลล์ โดยตรง สมมติฐานนี้ได้รับการพิสูจน์ยืนยันด้วยวิธี Flow cytometer ใช้สี Propidium iodide (PI) เป็นสารบ่งชี้ในการทดสอบ ผลการศึกษาพบว่า การซึมผ่านเข้าออกเซลล์ของปริมาณสี PI ซึ่งบ่งชี้ให้เห็นความสมบูรณ์ของเยื่อหุ้มเซลล์ของแบคทีเรียมีการถูกทำลายอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเปรียบเทียบกับยา Ampicillin และเซลล์ปกตินอกจากนี้เมื่อทดสอบผลของสารลูปิ นิฟอลินต่อโครงสร้างของ DNA พบว่า สารลูปินิฟอลินไม่ก่อให้เกิดการ Autolysis เมื่อเปรียบเทียบกับ Triton-X และเพื่อเป็นการยืนยันว่า สารลูปินิฟอลินมีกลไกการออกฤทธิ์ยับยั้งหน้าที่ของเยื่อหุ้มเซลล์มากกว่ายับยั้งการสร้างผนังเซลล์จึงทดสอบการแสดงออกของยีน Drp35 ซึ่งเป็นยีนที่จะแสดงออกมาเมื่อมีการขัดขวางการทำงานที่ผนังเซลล์ด้วยวิธี Polymerase chain reaction (PCR) พบว่า ไม่พบการแสดงออกของยีน Drp35 ในเชื้อ MRSA จากผลการศึกษาสรุปได้ว่า ลูปินิฟอลินมีกลไกการออกฤทธิ์ยับยั้งการเจริญของเชื้อ MRSA โดยการทำลายเยื่อหุ้มเซลล์จากการศึกษาในครั้งนี้สารลูปินิฟอลินน่าจะมีกลไกการออกฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของเยื่อหุ้มเซลล์สามารถใชเ้ป็นสารสำคัญ ในการต้านเชื้อ MRSA ได้

คำสำคัญ

Antibacterial activityMRSABioactive compoundฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรียเชื้อดื้อยาLupinifolinDerris reticulata Craib.ชะเอมเหนือลูปินิฟอลิน

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

การศึกษาปริมาณสารฟีนอลิค สารฟลาโวนอยด์ ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ และฤทธิ์ทางชีวภาพของสารสกัดกระเจี๊ยบแดง

ปรีชา มูลสิน มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี พ.ศ. 2559

ฤทธิ์ต้านการอักเสบของสารสกัดด้วยเมทานอลและสารที่แยกได้จากใบมหาพรหมราชินี

ณัฏฐินี อนันตโชค มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2560

การศึกษาปริมาณส่รประกอบฟีนอลิคทั้งหมดและกิจกรรมการต้านอนุมูลอิสระในผักติ้ว

ธีระ เวียงฆ้อง มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด พ.ศ. 2559

ฤทธิ์ต้านเอนไซม์โคลีนเอสเตอเรสของสมุนไพรเดี่ยวและตำรับยาอภัยสาลี

อรุณพร อิฐรัตน์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2557

การพัฒนาวิธีวิเคราะห์หาปริมาณเฟนิลเอฟรินไฮโดรคลอไรด์ และบรอมเฟนิรามีนมาลีเอตในยาเม็ดสูตรผสม

วิชาญ จันทร์วิทยานุชิต มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ พ.ศ. 2555

การทดสอบฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระและวิเคราะห์สาร resveratrol ในถั่วลิสงงอก

อภินันท์ ลิ้มมงคล มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2558

การประเมินฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ สารประกอบรวมฟีนอล และนิโคตินของสมุนไพรไทย 15 ชนิด

อนุรักษ์ เชื้อมั่ง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2559

การต้านอนุมูลอิสระและปริมาณสารประกอบฟีนอลิกทั้งหมด ของสารสกัดหยาบใบขลู่

ขวัญจิต อิสระสุข มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2558

ปัจจัยที่มีผลต่อสารสำคัญและฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของสารสกัดใบขลู่

บุญดิศย์ วงศ์ศักดิ์ มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2561

การต้านอนุมูลอิสระและปริมาณของฟีนอลิคกับฟลาโวนอยด์ของสารสกัดจากต้นเฉาก๊วยและต้นหมาน้อย

เกรียงศักดิ์ ส่งศรีโรจน์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พ.ศ. 2557