การพัฒนาบทเรียนผ่านเว็บโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วยแบบอัจฉริยะ ผ่านระบบเครือข่าย รายวิชาทางด้านวิศวกรรมซอฟต์แวร์
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ระหว่างคะแนนก่อนและหลังเรียนในรายวิชา 05-041-404 วิศวกรรมซอฟต์แวร์ (Software Engineering) ของกลุ่มที่เรียนด้วยบทเรียนผ่านเว็บโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วยแบบอัจฉริยะผ่านระบบเครือข่าย นอกจากนี้ยังนำเสนอระดับความพึงพอใจของบทเรียนใน 3 ด้าน คือ ด้านเนื้อหาการเรียนการสอน ด้านการออกแบบ และด้านการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน เนื้อหาในการศึกษามีทั้งหมด 4 บทเรียน ได้แก่ บทเรียนที่ 1 การเก็บรวบรวมความต้องการของผู้ใช้ บทเรียนที่ 2 หลักในการทดสอบ บทเรียนที่ 3 การบริหารโครงการและการประมาณการซอฟต์แวร์ และบทเรียนที่ 4 การจัดการความเสี่ยง กลุ่มทดลองในการวิจัยครั้งนี้ จำนวน 32 คน สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (x ?) ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และ t-test ผลการวิจัย พบว่า ความพึงพอใจของผู้เรียนด้านเนื้อหาการเรียนการสอน เมื่อพิจารณารายข้อจะพบข้อสังเกตคือ ข้อที่ 4 (แหล่งการเรียนรู้ที่จัดไว้มีความเพียงพอต่อการเรียนรู้ในบทเรียน) มีคะแนนเฉลี่ยมากกว่าข้ออื่น ๆ อีก 7 ข้อ โดยภาพรวมในด้านเนื้อหาการเรียนการสอนอยู่ในระดับมากที่สุด (Mean = 4.61 และ S.D. = 0.24) ความพึงพอใจของผู้เรียน ด้านการออกแบบ ในข้อที่ 1 (สีและขนาดของตัวอักษรชัดเจนอ่านง่ายและน่าสนใจ) มีคะแนนเฉลี่ยมากกว่าข้ออื่น โดยภาพรวมด้านการออกแบบอยู่ในระดับมากที่สุด (Mean = 4.54 และ S.D. = 0.27) ความพึงพอใจของผู้เรียน ด้านการจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ข้อที่ 4 (กิจกรรมการเรียนรู้ช่วยในการเชื่อมโยงประสบการณ์ไปใช้ในชีวิตประจำวันได้) มีคะแนนเฉลี่ยมากกว่าข้ออื่น โดยภาพรวมด้านการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนอยู่ในระดับมากที่สุด (Mean = 4.70 และ S.D. = 0.28) เช่นเดียวกันกับด้านอื่น ๆ สำหรับการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พบว่า คะแนนสอบก่อนเรียนกับหลังเรียนแตกต่างกันอย่างมาก เพราะกลุ่ม ทดลองมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเพิ่มขึ้นที่ค่าระดับนัยสำคัญ 0.01