การศึกษาความเป็นไปได้ในการเพาะเห็ดป่าที่พบในวนอุทยานภูเขาไฟกระโดง ตำบลเสม็ด อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ สู่การพัฒนาเป็นเห็ดปลูกด้วยเทคโนโลยีชีวภาพจากภูมิปัญญาท้องถิ่น
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นได้ในการเพาะขยายพันธุ์เห็ดป่า ด้วยเทคนิคการเพาะเลี้ยงในอาหารเลี้ยงเชื้อพีดีเอ (Potato dextrose agar, PDA media) และอาหารพีดีเอประยุกต์ (Modified PDA media) ในระดับห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ แล้วทำการเพาะพันธุ์เห็ดในก้อนเชื้อเห็ดจากวัสดุหลักเพื่อศึกษาผลของการเจริญเติบโตของสปอร์ภายใต้บรรจุภัณฑ์กล่องเพาะเห็ดสำเร็จรูปซึ่งผลิตจากกระดาษใบอ้อยร่วมด้วยชานอ้อย ผลการทดลอง พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการเจริญของเส้นใยเห็ดป่าในห้องปฏิบัติการ โดยเห็ดป่าทั้ง 10 สายพันธุ์จากที่สำรวจพบ 25 สายพันธุ์ ได้แก่ เห็ดปลวก/เห็ดโคน (Termitomyces clypeatus) เห็ดน้ำหมาก (Russula emetic) เห็ดกระด้าง (Lentinus polychrous) เห็ดระโงกเหลือง (Amanita hemibapha sub. Javanica) เห็ดมันปู (Craterellus sp.) เห็ดหน้าแหล่ (Russula cyanoxantha) เห็ดผึ้งขายาว (Sillys pictus) เห็ดไค (Russula virescens) เห็ดเผาะ (Astraeus hygrometricus) และเห็ดผึ้งยูคา (Boletus colossus) สามารถเจริญได้ดีในอาหารเลี้ยงเชื้อ Potato Dextose Agar (PDA) รองลงมาคืออาหารเลี้ยงเชื้อ Potato Dextose Agar modified+2% volcano’s soil (PDA+2%S) และสภาวะที่เหมาะสมต่อการเจริญของเส้นใย คือที่อุณหภูมิ 25-30 °C ค่าความเป็นกรด-ด่างที่ pH 4-7 ทั้งนี้เมื่อนำมาทำการเพาะเลี้ยงภายใต้ภายใต้ก้อนเชื้อเห็ด สูตรทดลองหลัก อันประกอบด้วย กากตะกอนอ้อย ชานอ้อย รำละเอียด ยิปซัม ปูนขาว แป้ง น้ำตาลทรายและดีเกลือ พบว่า เห็ดสามารถเจริญเติบโตได้เพียง 3 ชนิด ได้แก่ เห็ดกระด้าง เห็ดมันปูและเห็ดผึ้งยูคา อีกทั้งเมื่อนำก้อนเชื้อเห็ดดังกล่าวไปบรรจุใส่ลงในบรรจุภัณฑ์กล่องเพาะเห็ดสำเร็จรูป จะเห็นได้ชัดว่าเห็ดกระด้างจะมีการเจริญเติบโตได้ดีที่สุด โดยทั้งนี้สามารถเก็บดอกเห็ดได้อย่างต่อเนื่องในระยะเวลา 1 เดือน โดยประมาณ อาจกล่าวโดยสรุปได้ว่า การศึกษาในครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นในการพัฒนาและขยายหัวเชื้อเห็ดป่าให้กลับคืนสู่ธรรมชาติได้มากขึ้นและยั่งยืน รวมทั้งเป็นส่วนที่จะใช้ในการเพาะเห็ดป่าในพื้นที่สวน ไร่นา เพื่อเป็นแหล่งอาหารของประชาชนต่อไป อีกทั้งเพื่อคืนความอุดมสมบูรณ์ให้กับผืนป่าวนอุทยานภูเขาไฟกระโดงและช่วยเหลือชาวบ้านในการดำรงชีวิตด้วยการพึ่งตนเองอย่างยั่งยืนต่อไป