ความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทากับการพัฒนาที่ยั่งยืน
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา และเปรียบเทียบความคิดเห็นของบุคลากรต่อความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทากับการพัฒนาที่ยั่งยืน ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรับผิดชอบต่อสังคมของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และการพัฒนาที่ยั่งยืน และเสนอแนวทางการพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาที่มีต่อความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างยั่งยืน ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ บุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา โดยใช้แบบสอบถามเก็บข้อมูลด้วยการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิอย่างเป็นสัดส่วน จำนวน 350 ชุดวิเคราะห์ข้อมูล และประมวลผลด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบที การวิเคราะห์ความแปรปรวน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจโดยวิธีการสกัดองค์ประกอบหลัก “PCA” ผลการวิจัยพบว่า 1. บุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง จบการศึกษาระดับปริญญาโท เป็นอาจารย์และระยะเวลาในการปฏิบัติงานอยู่ในช่วง 1 – 5 ปี 2. ความรับผิดชอบต่อสังคมของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา โดยภาพรวม และรายด้านทั้ง 3 ด้าน อยู่ในระดับมากที่สุด ลำดับแรก ด้านจิตสำนึกที่ดีต่อสังคม รองลงมา ด้านเครือข่ายอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม และด้านการบริหารจัดการเชิงองค์รวม ตามลำดับ 3. การพัฒนาที่ยั่งยืนต่อสังคมของบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา โดยภาพรวมและรายด้านทั้ง 3 ด้าน อยู่ในระดับมากที่สุด ลำดับแรก ด้านการบูรณาการความรู้อย่างมีส่วนร่วมรองลงมา ด้านการสร้างความมั่นคงสู่ชุมชน และด้านการอนุรักษ์เชิงพัฒนาอย่างยั่งยืน ตามลำดับ 4. บุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาที่มีระดับการศึกษา ต าแหน่งทางวิชาการ และคณะ / วิทยาลัยต่างกัน มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความรับผิดชอบต่อสังคม ภาพรวม ด้านการบริหารจัดการเชิงองค์รวม ด้านจิตสำนึกที่ดีต่อสังคม และด้านเครือข่ายอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 5. บุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาที่มีระดับการศึกษาและ คณะ / วิทยาลัยต่างกันมีความคิดเห็นต่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ภาพรวม ด้านการสร้างความมั่นคงสู่ชุมชน ด้านการอนุรักษ์เชิงพัฒนาอย่างยั่งยืน และด้านการบูรณาการความรู้อย่างมีส่วนร่วม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 6. ความรับผิดชอบต่อสังคม โดยภาพรวม ด้านการบริหารจัดการเชิงองค์รวม ด้านจิตสำนึกที่ดีต่อสังคม และด้านเครือข่ายอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม กับการพัฒนาที่ยั่งยืน โดยภาพรวม ด้านการสร้างความมั่นคงสู่ชุมชน ด้านการอนุรักษ์เชิงพัฒนาอย่างยั่งยืน และด้านการบูรณาการความรู้อย่างมีส่วนร่วม มีความสัมพันธ์กัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยมีความสัมพันธ์อยู่ในระดับสูงทิศทางเดียวกัน 7. แนวทางการพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาที่มีต่อความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างยั่งยืน ด้วยการสร้างความมั่นคงสู่ชุมชนด้วยการอนุรักษ์และพัฒนาอย่างยั่งยืนเชิงบูรณาการแบบมีส่วนร่วม โดยมียุทธศาสตร์การอนุรักษ์และพัฒนาอย่างยั่งยืน 4 ยุทธศาสตร์ ได้แก่ ยุทธศาสตร์ด้านการบริหารความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างยั่งยืน ประกอบด้วย กลยุทธ์ประยุกต์ภูมิปัญญาท้องถิ่น และทุนทางสังคมสู่ความมั่นคงทางสังคม กลยุทธ์การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน กลยุทธ์สร้างวัฒนธรรมการทำงานด้วยความรับผิดชอบต่อสังคม ยุทธศาสตร์ด้านศิลปวัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม ประกอบด้วย กลยุทธ์ สร้างกิจกรรมเชิงเครือข่ายเพื่อสร้างจิตสำนึกที่ดีแก่บุคลากร และชุมชนในการอนุรักษ์อย่างยั่งยืน กลยุทธ์สร้างผู้น าการใช้ทรัพยากรธรรมชาติที่ยั่งยืน กลยุทธ์รณรงค์ส่งเสริมการใช้พลังงานทดแทนที่หลากหลายรูปแบบ ยุทธศาสตร์ด้านสังคม ประกอบด้วย กลยุทธ์สร้างจิตสำนึกการเป็นพลเมืองดี กลยุทธ์สร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ กลยุทธ์เพิ่มพูนสุขภาวะอนามัย และความปลอดภัย และยุทธศาสตร์ด้านเศรษฐกิจ ประกอบด้วย กลยุทธ์สร้างความมั่นคงในการดำเนินชีวิตกลยุทธ์มีระบบข้อมูลสารสนเทศเพื่อความยั่งยืน กลยุทธ์สร้างศูนย์ความรู้สร้างรายได้เชิงมีส่วนร่วม