การใช้ใบพืชยืนต้นท้องถิ่นเป็นแหล่งอาหารโปรตีนสำหรับสัตว์เคี้ยวเอื้องต่อการกินได้ การเจริญเติบโตและการสังเคราะห์จุลินทรีย์โปรตีน

บทคัดย่อ

การศึกษาการใช้ใบพืชยืนต้นท้องถิ่น ได้แก่ กระถินยักษ์ (Leucaena Leucocephala) เป็นแหล่งอาหารโปรตีนสำหรับสัตว์เคี้ยวเอื้อง ทำการศึกษาในแพะลูกผสมพื้นเมืองระยะเจริญเติบโตที่จำนวน 8 ตัว แบ่งเป็น 4 กลุ่ม ๆละ 2 ตัว วางแผนการทดลองแบบ 4x4 จัตุรัสลาติน โดยใช้ใบกระถินสดสับเป็นส่วนประกอบในอาหารผสมครบส่วน ในอัตราร้อยละ 0 15 30 และ 45 โดยน้ำหนัก ผลการทดลองพบว่า อัตราการกินอาหารได้เมื่อคิดเป็นน้ำหนักแห้ง และการเจริญเติบโตต่อวัน ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) แต่มีแนวโน้มว่าแพะที่ได้รับกระถินในสูตรอาหารร้อยละ 30 และ 45 มีแนวโน้มในการเพิ่มน้ำหนักเฉลี่ยต่อวัน และกินอาหารแห้งได้ สูงกว่ากลุ่มที่ไม่เสริมกระกินและเสริมกระถินร้อยละ 15 ผลของระดับกระถินในสูตรอาหารที่มีต่อปริมาณของกรดอะซีติก กรดโพรพิโอนิก กรดบิวทีริก และกรดไขมันระเหยได้ทั้งหมด มีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวกัน คือ มีปริมาณเพิ่มขึ้นตามระดับของกระถินในสูตรอาหารที่เพิ่มขึ้น แต่ไม่พบความแตกต่างทางสถิติ (P>0.05) กลุ่มที่ไม่เสริมกระถินในสูตรอาหารพบว่ามีปริมาณแอมโมเนียไนโตรเจนในของเหลวจากกระเพาะหมักสูงที่สุด คือ 60.7 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร แต่พลาสมายูเรียไนโตรเจน และ กลูโคส พบว่ามีค่าสูงที่สุด ในกลุ่มที่ได้รับกระถินร้อยละ 30 ในสูตรอาหารแต่ไม่มีความแตกต่างทางสถิติจากกลุ่มอื่นๆ ส่วนปริมาณการสังเคราะห์ไนโตรเจน และ โปรตีนหยาบจากจุลินทรีย์ในกระเพาะหมักของแพะระยะเจริญเติบโตไม่มีความแตกต่างกันในทางสถิติ(P>0.05) แต่พบว่ามีค่าสูงที่สุดในแพะที่ได้รับกระกินร้อยละ 30 ในสูตรอาหาร คือ 3.40 และ 21.23 กรัมต่อวันตามลำดับ จากผลการทดลองดังกล่าวสามารถสรุปได้ว่า การใช้ใบกระถินเป็นแหล่งอาหารโปรตีนสำหรับสัตว์เคี้ยวเอื้องระยะเจริญเติบโตมีระดับที่เหมาะสมคือร้อยละ 30 โดยไม่มีผลกระทบต่อการกินอาหารแห้ง การเจริญเติบโตของแพะลูกผสมพื้นเมือง นอกจากนี้ยังพบว่ามีการตอบสนองในการผลิตกรดไขมันระเหยได้ทั้งหมด และการสังเคราะห์จุลินทรีย์โปรตีนได้มากกว่ากลุ่มทดลองอื่นๆ

คำสำคัญ