ผลของชนิดและระดับของกรดไขมันในอาหาร ต่อจุลินทรีย์ในรูเมนความสามารถในการย่อยได้ของโภชนะ การผลิตแก๊สมีเทน ประสิทธิภาพการให้ผลผลิต และคุณภาพเนื้อของแพะ

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา เพื่อศึกษาผลของชนิดและสัตส่วนของกรดไขมัน ในอาหารแพะต่อกระบวนการหมักจุลินทรีย์ในรูเมนในแพะเนื้อ การย่อยได้ของโภชนะ การผลิต ก็สมีทนในแพะเนื้อ ประสิทธิภาพการให้ผลผลิต และคุณภาพเนื้อ แบ่งออกเป็น 3 การทคลองย่อย การทดลองที่ : ศึกษาจลนศาสตร์ของการผลิตแก๊ส จากชนิดของไขมันที่นำมาศึกษาการผลิต แก๊ส จำนวน 16 ชนิค พบว่า ค่าจลนศาสตร์ที่ศึกษา ได้แก่ a, b, c, a+b, gas volume แถะ in vitro dry matter degradability (IVDMD) พบว่า ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ (P > 0.05) การทตลองที่ ศึกพาผลของชนิดและสัดส่วนของกรดไขมันในอาหารแพะต่อ การย่อยได้ ของโกชนะ การผลิตแก็สมีเทนในแพะเนื้อเจาะกระเพาะ ใช้แพะเนื้อลูกผสมพื้นเมือง x แองโกล นูเบียน จำนวน 8 ตัว วางแผนงานทดลองแบบ 4 x 4 Latin squ are design (LSD) แบ่งกลุ่มทคถองเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ T1-กลุ่มควบคุม (ไม่เสริมน้ำมัน) 12- น้ำมันทานตะวัน 39, 173- น้ำมันปาถัม3%, และ T4- น้ำมันทานตะวัน 1.5% + น้ำมันปาลัม 1.59 ผลการทคลอง พบว่าปริมาณการกินได้ของแพะ มี ปริมาณการกินได้ของอาหารหยาบ และอาหารข้น ของวัตถุแห้ง ปริมาณการกินได้ต่อน้ำหนักตัว (เปอร์เซ็นต์น้ำหนักตัว) และปริมาณการกินได้ต่อน้ำนักตัว"ร ค่าความเป็นกรด-ต่าง ของแพะที่ได้รับ อาหารทั้ง 4 สูตรที่ชั่วโมงที่ 0, 2 และ 4 ค่าความเข้มข้นของแอมโมเนีย-ไนโครเจน (NH,N) ใน ของเหลวจากกระเพาะหมัก ความเข้มข้นของยุเรียในกระแสเลือด (BUN) จำนวนประชากรของ แบคที่รียในของเหลวกระเพาะรูเมน ไม่มีความแตกต่งกันทางสถิติ (P-0.05) การผลิตแก๊สมีเทน (CH.) ในชั่วโมงที่ 2 และ 4 หลังการให้อาหารพบว่ากลุ่มที่มีการเสริมน้ำมันมีค่าการผลิตแก๊สมีเทนต่ำ กว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P:0.050) ที่ชั่วโมงที่ 2 หลังการให้อาหาร พบว่า โปรโตซัว ในรูเมนของแพะที่ได้รับอาหารที่เสริมไขมันของทุกกลุ่ม มีค่ต่ำกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (P<0.05) การย่อยได้ของวัตถุแห้ง (DM) อินทรียวัตถุ (OM) และการย่อยได้ของโปรตีน ไม่มี ความแตกต่างกันทางสถิติ (P:0.05) อย่างไรก็ตามการย่อยได้ของไขมันของแพะในกลุ่มที่เสริมไขมัน สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P>0.05) การทตลองที่ 3 ใช้แพะเนื้อเพศผู้จำนวน 24 ตัว มีน้ำหนักเฉถี่ย 12+2.5 กิโลกรัม วางแผนการ ทดลองแบบสุ่มในบล็อกสมบูรณ์ บ่งกลุ่มทคลองเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ T!-กลุ่มควบคุม (ไม่เสริม น้ำมัน) 12- น้ำมันทานตะวัน 3%. 13- น้ำมันปาล์ม39., และ T4- น้ำมันทานคะวัน 1.5% + น้ำมัน ปาล์ม 1.5% พบว่า คุณภาพชาก ได้แก่ ซากอุ่น (hot carcass) ซากเย็น (cold carcass) และ เปอร์เซ็นต์ ซากตกแต่ง (dressing cacass)ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ (P>0.05) ไม่มีความแตกต่างกันทาง สถิติ (P:0.05) ผลของการเสริมน้ำมันพืนจากแหล่งที่แตกต่างกัน อองค์ประกอบทางเคมีของเนื้อ แพะส่วน Longissimus dorsi. Tricep brachi, และ Semimembranosus พบว่าไขมันในเนื้อทุกส่วนที่ วัด ของกลุ่มที่มีการเสริมไขมัน สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P 0.05) ในขณะที่กรด ไขมันชนิด C18:0 และ n6 พบว่า แพะที่ได้รับน้ำมันปาล์มมีด่าสูงกว่ากลุ่มอื่นอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ (P<0.05) มากกว่านั้น กรคไขมันชนิด C18:119, CLA, C22:2, C22:6n3 และ PUFA ของแพะใน กลุ่มที่เสริมน้ำมันทานตะวันมีคำสูงกว่าแพะในกลุ่มที่ได้รับน้ำมันปาล์ม และกลุ่มควบคุมอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (P-0.05) การผลการทคลองในภาพรวมสามารถสรุปได้ว่าแพะในกลุ่มที่เสริมน้ำมันทุกประเภทสามารถ เพิ่มการย่อยได้ของไขมัน ลดการผลิตแก็สมีเทน ลดจำนวนโปรโตซัวในรูเมน โคยเฉพาะการเสริม น้ำมันทานตะวันสมารถปรับปรุงประสิทธิภาพการให้ผลผลิตและกรดไขมันที่เป็นประโยชน์ต่อ ผู้บริโภตได้ดีกว่าในกลุ่มอื่น

คำสำคัญ