การใช้ใบพืชตระกูลถั่วในท้องถิ่น และใบพืชปุ๋ยสดเป็นอาหารสัตว์เคี้ยวเอื้อง

บทคัดย่อ

การทดลองที่ 1 : การใช้ใบพืชตระกูลถั่วยืนต้น 4 ชนิดเป็นอาหารเสริมในกระบือปลัก (ใบ จามจุรี ใบกระถิน ใบกางหลวง และใบไมยราบยักษ์) ในช่วงเวลาเช้า-ย็น ปรากฏว่ากระบือกินใบ พืชตระกูลถั่วยืนต้นได้ 0.75-1.0 กิโถกรัมต่อวัน คิดเป็นสัดส่วน 0.22-0.32 เปอร์เซ็นต์น้ำหนักตัว (P>0.05) ไบพืชตระกูลถั่วยืนค้นมีค่โปรตีน 15.24-23.02 เปอร์เซ็นต์ (P>0.05) แสดงให้เห็นว่าไบ พืชตระกูลถั่วยืนต้นสามารถนำมาใช้เป็นแหล่งโปรตีนสำหรับกระบือได้ดี ระบือกลุ่มเสริมใบ กระดินมีน้ำหนักเพิ่มและอัตราการเจริญเติบโต (P 0.05) สูงสุด (50.79 กิโลกรัม และ 564.41 กรัม ต่อวัน ตามลำดับ) ส่วนความยาวรอบอก ความยาวลำตัว และความสูงลำตัวที่เพิ่มขึ้นแตกต่งกัน เล็กน้อยอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (P>0.05) การทดลองที่ 2 : การใช้วัสดุในท้องถิ่น 4 ชนิดเป็นอาหารเสริมในโดเนื้อ (ฟางหมักยูเรีย ฝัก จามจุรี ใบมันสำปะหลัง และใบผักตบชวา) ในช่วงเวลาเช้า-เย็น ปรากฎว่าโคเนื้อสามารถกินฟาง หมักยูเรียได้มากที่สุด (P:0.01) คิดเป็น 1.06 เปอร์เซ็นส์น้ำหนักตัว (3.47 กิโลกรัมต่อวัน) วัสดุใน ท้องถิ่นมีคำโปรตีน 10.00, 16.57, 11.37 และ 13.45 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ (P-0.01) โดเนื้อทุกกลุ่ม มีน้ำหนักเพิ่มและอัตราการเจริญเติบโต (23.35-32.71 กิโลกรัม และ 259.49-363.46 กรัมต่อวัน ตามลำดับ) ใกล้เคียงกัน (P-0.05) ส่วนความยาวลำตัว และความสูงลำตัวของโคเนื้อแต่ละกลุ่มมี ความแตกต่างกันเล็กน้อย (P>0.05) การทดลองที่ 3 : การใช้ใบพืชปัยสด 4 ชนิดเป็นอาหารเสริมในแพะ (ใบปอเทือง ใบถั่วมะ แฮะ ใบถั่วพร้า และใบโสน) ในช่วงเวลาเช้า-ย็น ปรากฏว่า แพะกลุ่มเริมใบถั่วพร้า (ไปรตีน 22.30 เปอร์เซ็นด์ สามารถกินอาหารได้มากที่สุด 290.29 กรัมต่อวัน (1.22 เปอร์เซ็นต์น้ำหนักตัว) ใบถั่ว พร้ามี ADF และ NDF ต่ำสุด (P<0.05) แพะทุกกลุ่มมีน้ำหนักเพิ่มและอัตราการเจริญเคิบโต (4.26- 5.19 กิโถกรัมแถะ 57.63 กรัมต่อวัน ตามลำดับ) ใกสัเคียงกัน (P>0.05) ส่วนความยาวรอบอก ความ ยาวลำตัว และความสูงลำตัวของแพะแต่ละกลุ่มมีค่าใกล้เคียงกัน (P 0.05) สรุปได้ว่าใบพืชตระกูลถั่วยืนต้น วัสดุในท้องถิ่น และใบพืชปุ๊ยสด สามารถนำมาใช้เป็น แหล่งอาหารเสริมโปรตีนสำหรับสัตว์เคี้ยวเอื้องได้เป็นอย่างดี คำสำคัญ : ใบพืชตระกูลถั่วยืนต้น วัสดุในท้องถิ่น ใบพืชปุ๊ยสด สัตว์เคี้ยวเอื้อง

คำสำคัญ