โครงการสุนทรียะศิลปะกับชีวิต ระยะที่ 1 (เพิ่มเติม)

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ โครงการสุนทรียะศิลปะกับชีวิต (เพิ่มเติม) จะกล่าวถึงตัวชี้วัดในการดำเนินงานของโครงการ “สุนทรียะศิลปะกับชีวิต” ช่วงประวัติศาสตร์ก่อนกรุงรัตนโกสินทร์ที่ผ่านการวิจัยศึกษา รวบรวม งานสุนทรียะศิลปะประวัติศาสตร์ช่วงก่อนกรุงรัตนโกสินทร์ ในที่นี้หมายถึงศิลปะบ้านเชียง ศิลปะยุคทวารวดี สุโขทัย อยุธยา เป็นต้น แสดงถึงสุนทรียะของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันเป็นรากสุนทรียะแบบสุวรรณภูมิ ที่มีผลต่องานสุนทรียะศิลปะยุคต้นรัตนโกสินทร์ ด้วยการศึกษาปัจจัยสี่ วิถีทางวัฒนธรรม และผ่านการบริโภคของมนุษย์ แสดงถึงความเข้มแข็งทางสุนทรียะศิลปะของโลกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บนภูมิภาคไทยที่สื่อสารในระดับสากล และนำไปสู่โครงสร้างการถอดบทเรียนสุนทรียะศิลปะ อันเป็นเป้าหมายสำคัญในการศึกษาองค์ความรู้ด้านสุนทรียะศิลปะว่ามีความเชื่อมโยงกับสังคมในทุกมิติ แสดงให้เห็นว่าศิลปะเชื่อมโยงและสัมพันธ์กับระบบนิเวศน์ของมนุษย์ เป็นการศึกษาส่วนที่สำคัญเพื่อหาอัตลักษณ์คุณค่าและความหมายของสุนทรียะศิลปะเฉพาะตน และเป็นการสร้างความเข้าใจของพัฒนาการทางสุนทรียะศิลปะสู่ยุครัตนโกสินทร์ และยุคการเปลี่ยนผ่านของสุนทรียะศิลปะโลกตะวันออกพบตะวันตก นำมาสู่การเกิดการประกวดผลงานศิลปกรรมแห่งชาติและมีความสำคัญต่อการดำเนินนโยบายการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ศิลปกรรมแห่งชาติที่สามารถแสดงถึงผลงานศิลปกรรมอันเป็นสมบัติของชาติ ทั้งในด้านคุณค่าและมูลค่าได้ โดยการมุ่งเน้นการศึกษาแบ่งออกเป็น 3 กิจกรรมสำคัญ ได้แก่ 1) สร้างสรรค์กิจกรรมศิลปกรรมต้นแบบ สุนทรียะศิลปะประวัติศาสตร์ก่อนกรุงรัตนโกสินทร์ เช่น ศิลปกรรมร่วมสมัยที่ได้จากการศึกษาค้นคว้า “สุนทรียะแบบสุวรรณภูมิ” ที่มาจากการรวบรวมองค์ความรู้จากเอกสาร และผู้ทรงคุณวุฒิที่มีความสามารถทางสุนทรียะศิลปะ ได้แก่ศิลปินแห่งชาติ ศิลปินชั้นเยี่ยม และผู้มีประสบการณ์มากกว่า 50 ปี 2) การจัดอบรมส่งเสริมบุคลากรทางการศึกษาศิลปิน และผู้สนใจทางด้าน “สุนทรียะศิลปะสุวรรณภูมิ” ที่เป็นโลกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีกลุ่มเป้าหมายได้แก่ครูสอนศิลปะ ศิลปิน นักวิชาการ นักสร้างสรรค์ ช่าง นักเรียน นักศึกษา และ บุคคลที่สนใจ 3) กิจกรรมเผยแพร่ความรู้ และสร้างเครือข่าย “สุนทรียะศิลปะสุวรรณภูมิ” ที่เป็นโลกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ “รมณียภูมิภาค” ช่วงก่อนการสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ ในที่นี้หมายถึงศิลปะบ้านเชียง ศิลปะยุคทวารวดี สุโขทัย อยุธยา ที่มีผลต่องานสุนทรียะศิลปะยุคต้นรัตนโกสินทร์ ดังนั้นการศึกษาวิจัยสุนทรียะศิลปะ จึงมิใช่แค่เพียงการศึกษารูปแบบ ลักษณะ แต่ยังศึกษา วิเคราะห์ สังเคราะห์ แยกแยะ หัวใจหรือแก่นของสภาพแวดล้อมที่มีผลต่อศิลปะและสังคม เพื่อแสดงถึงความเข้าใจหลัก หรือแก่นที่ทำให้ศิลปะของสุวรรณภูมิ ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดดเด่น เข้าถึงผู้คน สังคม และพื้นที่ได้ อันนำไปสู่หัวใจของการสร้างพิพิธภัณฑ์มีชีวิตหรือ Living Museum พร้อมกันกับการ สร้างคน สร้างพื้นที่ และสร้างเครือข่าย ในระดับประเทศ ระดับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และระดับโลกต่อไป