โครงการสุนทรียะศิลปะกับชีวิต ระยะที่ 1
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษา “สุนทรียะศิลปะ” นอกจากจะเป็นการศึกษารากทางวัฒนธรรมของอารยธรรมในการสร้างสรรค์แล้ว ยังแสดงให้เห็นบทบาท ความเหมือนและความแตกต่างของศิลปะสุวรรณภูมิในแต่ละพื้นที่และในแต่ละภูมิภาค ที่ปรับเปลี่ยนแปลงไปของสังคมในแต่ละยุคสมัย โดยการศึกษาผลงานสุนทรียะศิลปะกับชีวิต ระยะที่ 1 จะศึกษาผ่านองค์รวมของสังคม (Society) ได้แก่ กิจกรรมวัฒนธรรมจากบวร หมายถึง “บ้าน วัด และโรงเรียน” ผ่านการศึกษาระบบนิเวศน์ (Ecosystem) ที่ส่งผลต่ออัตลักษณ์งานศิลป์ของผู้คน (Human) ทั้งในฐานของผู้สร้างสรรค์ (Artist) และผู้เสพ (Audience) ซึ่งหมายถึงสิ่งแวดล้อมใกล้ตัวที่มีความเชื่องโยงโดยตรงกับปัจจัยสี่ และวิถีชีวิตจากเวียง วัง คลัง นา หมายถึง ทุกภาคส่วนของสังคมที่รวมกันอย่างแยกจากกันไม่ได้ โดยศึกษาสุนทรียะศิลปะช่วงก่อนการสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ ในที่นี้หมายถึง ศิลปะบ้านเชียง ศิลปะยุคทวารวดี สุโขทัย อยุธยา คือการศึกษาสุนทรียะศิลปะแบบสุวรรณภูมิเพื่อนำไปสู่อัตลักษณ์การจัดตั้งพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ และมีผลต่องานสุนทรียะศิลปะยุครัตนโกสินทร์ สู่รัตนโกสินทร์ 250 ปี การศึกษาสุนทรียะศิลปะช่วงก่อนการสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ แสดงถึง “รมณียะภูมิภาค” หมายถึง “สุนทรียะศิลปะ” ที่เป็นโลกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นำไปสู่การสรุปสุนทรียะศิลปะสู่ “Living Museum” แบบสุวรรณภูมิที่เชื่อมรากสุนทรียะศิลปะแบบสุวรรณภูมิกับเงื่อนไขทางเศรษฐกิจทุนนิยมโลกาภิวัตน์ ในโลกยุคดิจิตอลสู่ศตวรรษที่ 21 โดยการศึกษารากสุนทรียะแบบสุวรรณภูมิผ่านปัจจัยสี่ วิถีทางวัฒนธรรม บ้าน การบริโภคของมนุษย์ที่ประกอบให้เกิดความงาม ทุกสิ่งต้องประกอบกันเป็นหนึ่ง เมื่อถึงพร้อมจึงจะเกิดความงาม แสดงถึงความงามทางสุนทรียะที่ต้องประกอบไปทั้งรูปและนาม และก่อเกิดเป็นการรวมศิลปะศาสตร์ทุกด้าน นำไปสู่พัฒนาการทางด้านรูปแบบและ พื้นที่ที่สามารถนำไปสู่การยกระดับจิตใจของมนุษย์ได้ จึงเป็นส่วนสำคัญที่แสดงถึงสุนทรียะ แบบโลกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นการศึกษาส่วนที่สำคัญเพื่อหาอัตลักษณ์คุณค่าและความหมายของสุนทรียะศิลปะเฉพาะตน และเป็นการสร้างความเข้าใจของพัฒนาการทางสุนทรียะศิลปะสู่ยุครัตนโกสินทร์ ผ่านบทวิเคราะห์การถอดคุณค่าทางสุนทรียะศิลปะช่วงก่อนกรุงรัตนโกสินทร์สู่การสร้างมูลค่า และแนวทางในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ศิลปกรรมแห่งชาติ อันจะเป็นโครงสร้างสำคัญเพื่อแสดงความเข้มแข็งทางสุนทรียะศิลปะของโลกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บนภูมิภาคไทยที่สื่อสารในระดับสากลได้