การสกัดสารออกฤทธิ์ทางชีวภาพจากแมลงกินได้ที่สามารถลดระดับน้ำตาลในเลือด ลดความเสี่ยงโรคความจาเสื่อม และยับยั้งการสร้างเม็ดสีเมลานิน

บทคัดย่อ

การบริโภคแมลงนิยมมากในประเทศไทยเนื่องจากแมลงมีปริมาณโปรตีนและคุณค่าทางสารอาหารที่สูง ในงานวิจัยนี้จะศึกษาการออกฤทธิ์ทางชีวภาพของสารสกัดหยาบจากแมลงกินได้ เช่น ดักแด้ แมงสะดิ้ง จิ้งโกร่ง จิ้งหรีด หนอนไม่ไผ่ และตั๊กแตนปาทังก้า ได้แก่ ฤทธิ์ในการต้านอนุมูลอิสระ ฤทธิ์ในการยับยั้งเอนไซม์ต่างๆ ได้แก่ เอลฟ่ากลูซิเดส เอลฟ่าอะไมเลส ไทโรซิเนส และอะซีติลโคลีนเอสเทอเรส เป็นต้น ผงแมลงกินได้จะถูกแช่ด้วยตัวทำละลายอินทรีย์ต่าง ๆ ได้แก่ เฮกเซน ไดคลอโรมีเทน เอทิลอะซีเตต และเมทานอล ตามลำดับ สารสกัดหยาบชั้นเมทานอลของตั๊กแตนปาทังก้าจะมีฤทธิ์ในการต้านอนุมูลอิสระสูงที่สุดมากกว่าสารกสัดหยาบจากแมลงชนิดอื่น แต่อย่างไรก็ตามฤทธิ์ในการต้านอนุมูลอิสระยังน้อยกว่ากรดแอสคอบิกที่เป็นสารยับยั้งมาตรฐาน สำหรับฤทธิ์ในการต้านโรคเบาหวาน สารสกัดส่วนมากของจิ้งหรีดและจิ้งโกร่งมีฤทธิ์ในการยับยั้งเอนไซม์เอลฟ่ากลูโคซิเดสดีเหมือนกับอะคาร์โบสที่เป็นสารมาตรฐาน ในขณะที่สารสกัดหยาบชั้นเอทิลอะซีเตตจากดักแด้มีฤทธิ์ในการยับยั้งการทำงานเอนไซม์เอลฟ่าอะไมเลสดีเหมือนกับอะคาร์โบส สารสกัดชั้นไดคลอโรมีเทนของจิ้งโกร่ง สารสกัดชั้นเอทิลอะซีเตตของจิ้งโกร่งและตั๊กแตนปาทังก้า และสารสกัดชั้นเมทานอลของจิ้งโกร่งมีฤทธิ์ในการยับยั้งเอนไซม์ไทโรซิเนสได้ดี สำหรับสารสกัดหยาบชั้นเฮกเซนและไดคลอโรมีเทนของจิ้งโกร่งมีฤทธิ์ในการยับยั้งการทำงานเอนไซม์อะซีติวโคลีนเอสเทอเรส จากผลการทดลองจะเห็นได้ว่าสารสกัดหยาบของแมลงกินได้จะมีฤทธิ์ในการต้านอนุมูลอิสระและยับยั้งการทำงานเอนไซม์ต่างๆ เกี่ยวกับโรคเบาหวาน โรคความจำเสื่อม และกระบวนการสร้างเม็ดสี

คำสำคัญ