ศักยภาพการผลิตไก่พื้นเมืองอินทรีย์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สถานการณ์การผลิตไก่พื้นเมืองอินทรีย์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2) การจัดการการผลิตไก่พื้นเมืองอินทรีย์ตามแนวทางการผลิตปศุสัตว์อินทรีย์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 3) ความต้องการและข้อเสนอแนะในการผลิตไก่พื้นเมืองอินทรีย์ของเกษตรกรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ 4) แนวทางการผลิตไก่พื้นเมืองอินทรีย์ของประเทศไทย กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ กลุ่มเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่พื้นเมืองอินทรีย์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ขึ้นทะเบียนกับกรมปศุสัตว์ จำนวน 231 ราย และเจ้าหน้าที่ปศุสัตว์ที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมการผลิตปศุสัตว์อินทรีย์ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 6 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสืบค้นข้อมูลทุติยภูมิ การสัมภาษณ์โดยใช้แบบสัมภาษณ์ นำเสนอผลการศึกษาในการสัมมนาและรับฟังความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) การผลิตปศุสัตว์อินทรีย์ดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 โดยในปี พ.ศ. 2553 มีเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่พื้นเมืองอินทรีย์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ขึ้นทะเบียนกับกรมปศุสัตว์ จำนวน 956 ราย ระดับการพัฒนาอยู่ที่ระดับ 1, 2 และ 3 จากการสัมภาษณ์เกษตรกรและเจ้าหน้าที่ พบว่า 2) เกษตรกรปฏิบัติตามข้อกำหนดการผลิตปศุสัตว์อินทรีย์ มกษ. 9000 เล่ม 2-2554 เกี่ยวกับแหล่งที่มาของสัตว์ การปรับเปลี่ยนระบบการผลิตให้เป็นระบบปศุสัตว์อินทรีย์ การจัดการด้านสุขภาพสัตว์ การจัดการฟาร์ม การขนส่งสัตว์ และการฆ่าสัตว์ โรงเรือนและการเลี้ยงปล่อย และ การจัดการของเสีย ยกเว้นข้อกำหนดในเรื่องอาหารสัตว์และการจัดเก็บบันทึกข้อมูล ที่เกษตรกรส่วนใหญ่ไม่สามารถปฏิบัติ 3) เกษตรกรมีความต้องการและข้อเสนอแนะด้านพันธุ์ไก่พื้นเมือง อาหารอินทรีย์ การจัดการสุขภาพสัตว์ การจัดการฟาร์ม และการตลาด ส่วน 4) แนวทางการพัฒนา ได้แก่ ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับหลักการผลิตปศุสัตว์อินทรีย์ การรวมกลุ่มและการสร้างเครือข่าย การพัฒนามาตรฐานปศุสัตว์อินทรีย์ นโยบายรัฐ การสนับสนุนด้านปัจจัยการผลิต การสร้างแรงจูงใจด้านราคา คำสำคัญ ศักยภาพการผลิต ไก่พื้นเมืองอินทรีย์ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

คำสำคัญ