การควบคุมเชื้อสาเหตุโรคเหี่ยวของมะเขือเทศด้วยกล้าเชื้อเอนโดฟัยติคแอคติโนมัยสีท

บทคัดย่อ

การคัดแยกเชื้อเอนโดฟีขติดแอดติ โบมัยสีทจากรากมะเขือเทศจำนวน 13 ตัวอย่าง ด้วยวิธี serial dilution spread plate technique บนอาหารเลี้ยงเชื้อ water ycast extract cellulose (WYEC) agar และอาหาร เลี้ยงเชื้อ cnrichment media for isolation of chitinase-producing actinomycctes (EMCA) สามารถกัดแยกได้ ทั้งหมด 18 ไอโซลท เมื่อทำการการคัดเลือกเชื้อเอนโดขติคแอคติโนมัยสีทที่มีประสิทธิภาพในการขับยั้ง การเจริญของเชื้อรา Fusarium exysporun สาเหตุโรคเหี่ยวของมะเขือเทศบนอาหารเลี้ยงเชื้อ commeal agar (CMA) พบว่าไอโซเลทที่สามารถขับยั้งการเจริญของเชื้อราได้ดีที่สุด (รัศมีของบริเวณยับยั้งมีความกว้าง เท่ากับ 10.0 มิลลิเมตรขึ้นไป) มีจำนวน 2 ไอโซเลท คือไอโซเลท PEACW 2 และ PEACW 18 เมื่อทคสอบ การขับยั้งการเจริญของเชื้อราบนอาหารเลี้ยงเชื้อ tomato tissue extract medium (TTE medium) พบว่าไม่มี ไอโซลทใดสามารถขับยั้งได้ดีที่สุด แต่มีไอโซลทที่ขับยั้งการเจริญในระดับดี (รัศมีของบริเวณยับยั้งมีความ กว้างเท่ากับ 2.0-5.0 มิลลิเมตร) จำนวน 2 ไอโซเลท คือ PEACW 4 และ PEACW 18 เมื่อนำเชื้อเอนโดฟียติค แอคติโนมัยสีทมาทดสอบประสิทธิภาพในการขับยั้งการเจริญของเชื้อรา F. aysporun ในด้นมะเขือเทศ เป็นเวลา 28 วัน พบว่าไอโซเลทที่สามารถขับยั้งการเจริญของเชื้อรา F. aysporum ได้ดีที่สุด โดยให้ เปอร์ซนต์ของดิ้นที่ไม่เกิดโรคเท่ากับ 60 เปอร์เซนต์ มีจำนวน 2 ไอโซเลท คือไอโซเลท PEACW 4และ PEACW 18 ส่วนไอโซเลท PEACW 1, PEACW 2, และ PEACW 8ให้เปอร์เซ็นต์ของต้นที่ไม่เกิดโรค เท่ากับ 50 เปอร์เซ็นต์ ไอโซเลทที่เหลือให้เปอร์เซ็นต์ของต้นที่ไม่เกิดโรคน้อยกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ การศึกษา ลักษณะทางสัณฐานวิทยา ชนิดของ DAP และน้ำตาลภายในเซลล์ รวมทั้งการตรวจวินิจฉัยด้วยเทคนิคชื่ว โมเลกุล สามารถจัดจำแนกเชื้อเอนโดฟียดิดแอดติโนมัยสีททั้งสองชนิดได้คือ Sireptomyces ginsengisoi PEACW 4 และ Streptomyces phaeopupureus PEACW 18 จากผลการทคลองชี้ให้เห็นว่า S. ginsengisoli PEACW 4 และ S. phaeopupureus PEACW 18 เป็นเชื้อที่มีศักยภาพในการนำไปพัฒนาเปีนสารชีวภัณฑ์ เพื่อการควบคุมโรคเหี่ยวเหลืองของมะเขือเทศต่อไป

คำสำคัญ