สารไซคลิกไดเทอร์ปีนที่มีฤทธิ์ต้านอักเสบและฤทธิ์เป็นพิษต่อเซลล์จากเปล้าน้อย
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อแยกสารกลุ่มไซคลิกไดเทอร์ปีน จากใบและลาต้นของเปล้าน้อย และประเมินฤทธิ์ต้านอักเสบและฤทธิ์เป็นพิษต่อเซลล์จากเปล้าน้อยโดยใช้วิธีการตรวจจากเซลล์ สารที่แยกได้ด้วยวิธีโครมาโตกราฟีจากใบและต้นเปล้าน้อย รวม 9 ชนิด ได้แก่ อะไซคลิกไดเทอร์ปีน (เปลาโนทอล), ฟูราโนไดเทอร์ปีน 3 ชนิด (เปลานอล เอ, เปลานอล อี และเปลานอล เอฟ), ฟลาโวนอย์ 3 ชนิด (ไวเทกซิน, ลูทีโอลิน-7-เบต้า-ดี-กลูโคลไซด์, ลูทีโอลิน-4?-เบต้า-กลูโคไพราโนไซด์, ไฟโตสเตอรอล (สารผสมระหว่าง เบต้า-ซิโตสเตอรอลและสติกมาสเตอรอล) และ เบต้า-ซิโตสเตอรอล-3-เบต้า-ดี-กลูโคไพราโนไซด์ ตรวจลักษณะโครงสร้างทางเคมี ด้วย UV, IR, MS and 1H-, 13C-NMR สเปคโตรสโคปี ในการศึกษานี้เฉพาะสารไดเทอร์ปีนเท่านั้นที่จะนามาประเมินฤทธิ์ต้านอักเสบและฤทธิ์เป็นพิษต่อเซลล์ สาหรับการตรวจฤทธิ์ต้านอักเสบ ได้เลือกเซลล์แมคโครฟาจชนิด RAW264.7 มาศึกษาคุณสมบัติต้านอักเสบ โดยประเมินจากคุณสมบัติการยับยั้งการสร้างไนตริกออกไซด์ โดยการศึกษาก่อนหน้านี้ เปลาโนทอล เปลานอล อี และเปลานอล เอฟ มีคุณสมบัติต้านอักเสบภายใต้โมเดล RAW264.7 และมีกลไกยับยั้งการสร้างไนตริกออกไซด์ผ่านการยับยั้งเอนไซม์ อินดิวซิเบิลไนตริกออกไซด์ซินเทส (iNOS) ไซโคลออกซิจีเนส-1 (COX-1) และไซโคลออกซิจีเนส-2 (COX-2) ส่วนการศึกษานี้ สารเปลานอล เอ มีฤทธิ์ต้านอักเสบโดยยับยั้งการสร้างไนตริกออกไซด์ในเซลล์ ด้วยค่าการยับยั้งที่ 50 เปอร์เซ็นต์ หรือ IC50 ที่ 11.69 ไมโครโมลาร์ และที่ เปลานอล เอ ที่ 30 ไมโครโมลาร์ มีผลยับยั้งการแสดงออกของยีน iNOS และ COX-2 คิดเป็น 77 และ 85 เปอร์เซ็นต์ ตามลาดับ ในขณะที่ยามาตรฐานอินโดเมทาซิน ที่ความเข้มข้นเดียวกัน ยับยั้งการแสดงออกของยีน 37 และ 65 เปอร์เซ็นต์ ตามลาดับ ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า เปลานอล เอ มีคุณสมบัติต้านอักเสบเช่นเดียวกับ เปลานอล อี และ เปลานอล เอฟ เมื่อนาสารเปลาโนทอล, เปลานอล เอ, เปลานอล อี, เปลานอล เอฟ มาทดสอบฤทธิ์เป็นพิษต่อเซลล์ ต่อเซลล์มะเร็งจากมนุษย์ ชนิดเซลล์ HeLa, HT-29, MCF-7 และ KB ผลการทดลองพบว่า เปลานอล เอฟ ไม่มีผลเป็นพิษต่อเซลล์ (ที่ความเข้มข้น 100 ไมโครโมลาร์) ในทุกชนิดของเซลล์ ส่วนสาร เปลาโนทอล, เปลานอล เอ และ เปลานอล อี มีคุณสมบัติยับยั้งการแบ่งเซลล์ทุกชนิดที่ทดสอบ ด้วยค่าการยับยั้งอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อวิเคราะห์ฤทธิ์ของสารดังกล่าวโดยประเมินผลยับยั้งต่อวงจรการเจริญเติบโตของเซลล์ และการตายของเซลล์ พบว่าสารเปลาโนทอลมีกลไกสาคัญผ่านวงจรการตายของเซลล์ ชนิดผ่านวิถี death receptor และ mitochondrial dependent โดยกระตุ้นการแสดงออกของยีน TNF-?, Bcl-2, Bax และ Bak และเมื่อทดสอบสาร เปลานอล เอ และเปลานอล อี ก็พบว่าสารทั้งสองมีฤทธิ์ยับยั้งการแบ่งตัวของเซลล์ผ่านวงจร และวิถีเช่นเดียวกับสารเปลาโนทอล และเมื่อวิเคราะห์กลไกการออกฤทธิ์ของสาร เปลานอล อี ต่อเอนไซม์คาสเปส-3, -8 และ -9 ด้วยวิธีการวัดสีที่เกิดขึ้นภายหลังจากการทางานของเอนไซม์ ผลการทดลองพบว่า เปลานอล อี กระตุ้นการทางานของ คาสเปส ทั้งสามชนิด ณ ความเข้มข้นที่ทดสอบคือ 50 ไมโครโมลาร์ และ 100 ไมโครโมลาร์ จากผลการศึกษาสรุปได้ว่าสารเปลาโนทอล เปลานอล เอ เปลานอล อี และเปลานอล เอฟ มีฤทธิ์ต้านอักเสบในเซลล์แมคโครฟาจชนิด RAW264.7 โดยยับยั้งการแสดงออกของยีนที่เกี่ยวข้องได้แก่ iNOS, COX-1 และ COX-2 ส่วนฤทธิ์ยับยั้งการแบ่งตัวของเซลล์ หรือฤทธิ์เป็นพิษต่อเซลล์ ในเซลล์ที่ทดสอบ คือ เซลล์มะเร็งทั้งสี่ชนิด พบว่า เปลาโนทอล เปลานอล เอ และเปลานอล เอฟ มีฤทธิ์ยับยั้งการแบ่งตัวของเซลล์ ผ่านวงจรการเจริญเติบโตของเซลล์ และวงจรการตายของเซลล์ ผ่านวิถี death receptor และ mitochondrial dependent