ผลของการฝึกความแข็งแรงร่วมกับการฝึกกิจกรรมอย่างมีเป้าหมายที่บ้านต่อการทำงานของรยางค์ส่วนบนในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองระยะเรื้อรัง

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการฝึกความแข็งแรงร่วมกับการฝึกกิจกรรม อย่างมีเป้าหมายที่บ้าน ต่อการทำงานของรยางค์ส่วนบนในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองระยะเรื้อรัง อาสาสมัครจำนวน 20 คน ถูกสุ่มเข้ากลุ่มฝึกความแข็งแรงร่วมกับการฝึกกิจกรรมอย่างมีเป้าหมาย (กลุ่ม ทดลอง) และกลุ่มฝึกกิจกรรมอย่างมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว (กลุ่มควบคุม) กลุ่มละ 10 คน ทั้งสองกลุ่ม ได้รับการฝึกครั้งละ 70 นาที 5 วัน/สัปดาห์ 4 สัปดาห์ประเมินการทำงานของรยางค์ส่วนบน ความแข็งแรง ของกล้ามเนื้อกำมือ ความบกพร่องของประสาทสั่งการรยางค์ส่วนบน พิสัยการเคลื่อนไหวของข้อต่อแบบ ทำเองในท่ายกแขน [shoulder flexion active range of motion (AROM)] การเกร็งตัวของกล้ามเนื้อ และ ความเพลิดเพลินจากการออกกำลังกาย ด้วย Streamlined Wolf Motor Function Test-Chronic (SWMFT-C), grip strength dynamometer, Fugl-Meyer assessment of Upper extremities (FMA-UE), goniometer, Modified Ashworth Scale และ Physical Activity Enjoyment Scale ตามลำดับ ผลการวิจัย หลังเสร็จสิ้นการฝึกพบว่า กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีคะแนน SWMFT-C, FMA-UE และ shoulder flexion AROM ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ซึ่งมีเพียงกลุ่มทดลองที่มีค่า grip strength ดีขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) เมื่อเทียบกับก่อนการฝึก ทั้งนี้ไม่พบความแตกต่างของผลการวิจัย ระหว่าง 2 กลุ่ม ดังนั้นการฝึกความแข็งแรงร่วมกับการฝึกกิจกรรมอย่างมีเป้าหมายเป็นเวลา 4 สัปดาห์ ให้ผลต่อการทำงานของรยางค์ส่วนบนในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองระยะเรื้อรังไม่แตกต่างกันกับการฝึก กิจกรรมอย่างมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว

คำสำคัญ