การฟื้นตัวทางธรรมชาติของพื้นที่แผ่นดินถล่ม

บทคัดย่อ

พิบัติภัยแผ่นดินถล่มครั้งร้ายแรงที่สุดในประเทศไทย เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2531 เนื่องจากพายุฝน หลังจากนั้นการเกิดพิบัติภัยแผ่นดินถล่มก็เกิดอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ทำให้นักวิจัยได้ให้ความสนใจต่อปัญหาดังกล่าว เพื่อหาวิธีป้องกันต่อการสูญเสียชีวิตและทรัพย์สิน จุดประสงค์การศึกษาครั้งนี้เพื่อทำการติดตามการฟื้นตัวของพื้นที่แผ่นดินถล่มหลังจากพิบัติภัยในระยะเวลา 20 ปี (พ.ศ. 2531-2551) โดยการใช้ภาพถ่ายดาวเทียม LANDSAT TM-5 จำนวน 8 ช่วงเวลา คือ พ.ศ. 2533 2536 2537 2539 2542 2545 2549 และ 2550 การศึกษาได้ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศภูมิศาสตร์ และระบบสัมผัสระยะไกล เป็นเครื่องมือศึกษา โดยทำการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของดัชนี 3 ตัว คือ ค่าการสะท้อนแสง ค่าดัชนีพืชพรรณ และค่าความเขียวของพืช เพื่อวัดการเปลื่อนแปลงของพืชปกคลุมดินในพื้นที่แผ่นดินถล่ม การเปรียบเทียบภาพพื้นที่ศึกษาด้วยตาเปล่าพบว่า พื้นที่แผ่นดินถล่มมีการพัฒนาตัวที่ดีขึ้น นอกจากนี้การศึกษาเชิงปริมาณ พบว่า การฟื้นตัวทางธรรมชาติของพื้นที่แผ่นดินถล่มอยู่ระหว่าง 30-40%

คำสำคัญ