กำลังโหลดข้อมูล…
Search for a command to run...
โรคติดต่อนำโดยแมลงเป็นโรคที่เป็นปัญหาทางสาธารณสุขที่สำคัญเกือบทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย โดยเฉพาะโรคไข้เลือดออก ในแต่ละปีมีรายงานพบผู้ป่วยโรคเป็นจำนวนมาก ซึ่งมียุงลายบ้านเป็นยุงพาหะนำโรคที่สำคัญ การป้องกันควบคุมโรคจึงมุ่งเน้นไปที่การควบคุมยุงพาหะ โดยการใช้สารเคมีกำจัดแมลงเป็นวิธีที่ได้รับความนิยมมากในปัจจุบัน อย่างไรก็ตามมีรายงานการสร้างความต้านทานของลูกน้ำและยุงลายบ้านตัวเต็มวัยต่อสารเคมีกำจัดแมลงทั้งในและต่างประเทศ เพื่อการลดการใช้สารเคมีดังกล่าว การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงฤทธิ์ของสารสกัดจากหนอนตายหยาก สาบเสือ และสะเดาช้าง และหาระดับความเข้มข้นที่เหมาะสมในการฆ่ายุงลายบ้านโดยวิธีพ่นสารเคมีแบบฝอยละเอียด โดยใช้ยุงลายบ้านตัวเต็มวัยสายพันธุ์ห้องปฏิบัติการ เพศเมีย อายุ 2 - 5 วัน ที่ระดับความเข้มข้น 0 (ชุดควบคุมผลลบ), 1, 5, 10, 20, 50 เปอร์เซ็นต์ และชุดควบคุมผลบวก ใช้สารเคมีกำจัดแมลงเดลต้าเมทรินสูตรผสม 0.5 เปอร์เซ็นต์ อัตราส่วนผสม 1 ส่วนต่อน้ำสะอาด 9 ส่วน และบันทึกผลจำนวนตายของยุงลายบ้านหลังทำการทดสอบ 24 ชั่วโมง ผลการศึกษาพบว่า สารสกัดจากหนอนตายหยาก และสาบเสือในทุกระดับความเข้มข้น และสารสกัดจากสะเดาช้างที่ระดับความเข้มข้น 1 เปอร์เซ็นต์ ไม่สามารถฆ่ายุงลายบ้านได้ ในขณะที่สารสกัดจากสะเดาช้างที่ระดับความเข้มข้น 5, 10, 20 และ 50 เปอร์เซ็นต์ มีอัตราการตายเท่ากับ 2, 11, 78 และ 100 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างอัตราการตายของยุงลายบ้านของสารสกัดจากสะเดาช้าง หนอนตายหยาก และสาบเสือ พบว่า มีความแตกต่างทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญยิ่ง (P < 0.01) ทั้งนี้สารสกัดจากสะเดาช้างที่ระดับความเข้มข้น 50 เปอร์เซ็นต์ สามารถฆ่ายุงลายบ้านได้ดีที่สุด และไม่แตกต่างจากชุดควบคุมผลบวก (P > 0.01) การใช้สะเดาช้างซึ่งมีสารเคมีตามธรรมชาติในการควบคุมยุงลายบ้าน ย่อมมีความปลอดภัยมากกว่าการใช้สารเคมีสังเคราะห์ ดังนั้น ควรมีการพัฒนารูปแบบและสูตรผสมของสารสกัดจากสะเดาช้างที่เหมาะสมในการนำไปใช้ ซึ่งคาดว่าแนวโน้มการนำสมุนไพรมาใช้ในการป้องกันกำจัดยุงที่สำคัญทางการแพทย์ของประเทศไทยจะมีประโยชน์มากขึ้นในอนาคต อย่างไรก็ตามการพิจารณาเลือกใช้สมุนไพรชนิดใด ต้องพิจารณาข้อมูลทางวิชาการ หรือผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่น่าเชื่อถือมาสนับสนุนการใช้ รวมถึงควรระมัดระวังให้มีความถูกต้องและเหมาะสมในการใช้ตามภูมิปัญญาท้องถิ่นต่าง ๆ ได้