ผลกระทบของเงื่อนไขการดึงขึ้นรูปที่มีต่อโครงสร้างจุลภาค คุณสมบัติทางกลและพัฒนาการความเสียหาย ระหว่างกระบวนการดึงลวด

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มุ่งทำการศึกษาอิทธิพลของตัวแปรด้านกระบวนการดึงลวด วัสดุอลูมิเนียมผสม เกรด AL1100 และเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำเกรด S5D2 ที่ขั้นตอนการดึงขั้นสุดท้าย (Skin Pass) ด้วยการดึงผ่านดายที่ทำจากวัสดุทังสเตนคาร์ไบด์ สารหล่อลื่นที่ใช้ในงานนี้มี 2 ชนิดคือโซเดียมสเตียเรท (Sodium Stearate) ที่เป็นของแข็ง และนํ้ามันหล่อลื่น (Lubricant SAE40) อัตราส่วนการลดขนาดพื้นที่หน้าตัดคือ 5%, 10% และ 15% มุมไหลเข้าของแม่พิมพ์คือ 12 องศา ความเร็วที่ใช้ในการดึงเท่ากับ 10, 15 และ 20 มิลลิเมตรต่อนาที รวบรวมและเก็บข้อมูลความสัมพันธ์ระหว่างอิทธิพลทั้งสามส่วน ที่ส่งผลต่อ ความเรียบผิว (Surface Roughness) แรงในการดึงลวด (Drawing Force) ความถูกต้องแม่นยำของขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหลังการดึง (Diameter of Finished Wire) คุณสมบัติทางกลของชิ้นงานสำเร็จ รวมทั้งการเก็บข้อมูลและวิเคราะห์การไหลตัวหรือความเสียหายที่เกิดขึ้นจากโครงสร้างจุลภาค(Microstructure) ของวัสดุชิ้นงาน หลังการดึงขึ้นรูป จากผลการทดลองพบว่าสารหล่อลื่นที่ส่งผลให้แรงดึงต่ำสุดและค่าความหยาบผิวดีที่สุดคือ สารหล่อลื่นที่มีค่าความหนืดต่ำ ทำให้การต้านทานการไหลตัวของวัสดุต่ำและมีการสร้างชั้นฟิล์มในการเคลือบผิวที่ดีจึงทำให้ใช้แรงดึงในการขึ้นรูปต่ำสุดและค่าความหยาบผิวมีคุณภาพดี ทั้งนี้พบอีกว่าการดึงขึ้นรูปที่มีอัตราการลดลงของพื้นที่หน้าตัดต่ำมีแนวโน้มความหยาบผิวดีที่สุด เนื่องจากการไหลตัวของโครงสร้างในระดับจุลภาคเกิดการรวบตัวของเกรนในช่องทางไหลเข้ามีน้อยกว่าพื้นผิวเส้นลวดที่ได้จึงมีคุณภาพผิวที่ดีกว่า

คำสำคัญ