(โครงการวิจัยต่อยอด) โครงการทดลองโปรแกรมฝึกอบรมปัจจัยทางจิตวิทยาเพื่อพัฒนาความสำเร็จการประกอบธุรกิจในผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อมไทยประเภทที่พัก

บทคัดย่อ

โครงการวิจัยระยะที่ 1 นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างโปรแกรมฝึกอบรม และทำการทดลองนำร่องโปรแกรมฝึกอบรมเพื่อพัฒนาความสำเร็จในการประกอบการด้วยปัจจัยทางจิตวิทยาแก่ผู้ประกอบการวิสาหกิจการท่องเที่ยวและที่พักประเภทโรงแรมอิสระที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างจริง ซึ่งเป็นลักษณะ small focus group ประชากรศึกษาคือ ผู้ประกอบการขนาดย่อมในวิสาหกิจการท่องเที่ยวและที่พักประเภทโรงแรมอิสระที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างจริง โดยผู้ประกอบการเหล่านี้ต้องสามารถสร้างและดำเนินกิจการมาอย่างน้อย 5 ปีและอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลที่เป็นเขตที่รายได้จากวิสาหกิจการท่องเที่ยวและที่พักสูงที่สุดในประเทศไทยติดต่อกันมากกว่า 5 ปี กลุ่มตัวอย่างจะถูกสุ่มจากธุรกิจต่างๆ ในวิสาหกิจการท่องเที่ยวและโรงแรมอิสระ และสมัครใจที่จะเข้าร่วมการวิจัยนี้ ซึ่งได้กลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 54 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 27 คน และกลุ่มทดลอง 27 คน เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้ได้แก่ โปรแกรมการฝึกอบรมในปัจจัยทางจิตวิทยาเป็นระยะเวลา 3 วันที่สร้างจากแนวทฤษฏีของแบบจำลองกีเซนอัมสเตอรดัม และผลของโครงการวิจัยปัจจัยทางจิตวิทยาของความสำเร็จในการประกอบการของผู้ประกอบวิสาหกิจขนาดย่อมไทยธุรกิจการท่องเที่ยวและที่พัก:ความรู้ รวมทั้งแบบประเมินปัจจัยทางจิตวิทยาที่เป็นแบบสัมภาษณ์ชนิดมีโครงสร้างเป็นรายบุคคล และแบบสอบถามประเมินค่าด้วยตนเองเพื่อใช้ประเมินกลยุทธ์ในการดำเนินธุรกิจ บุคลิกการเป็นผู้ประกอบการ ภูมิความรู้ความชำนาญ สภาพแวดล้อมในการทำธุรกิจ และความสำเร็จของการประกอบการ การวิเคราะห์ข้อมูล ใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปสำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์ (Statistical Package for Social Science : SPSS) เพื่อวิเคราะห์ข้อมูลสถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistic) และ เพื่อวิเคราะห์ข้อมูลเชิงสรุปผล (Inferential Statistics) เพื่อทำการทดสอบสมมติฐานต่างๆในการวิจัย โดยสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ANOVA, Post-Hoc Analysis, T-test โดยใช้ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 และ 0.01 ผลการวิจัยมีดังต่อไปนี้ 1. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ๋เป็นเพศหญิงอายุมากกว่า 40 ปี เป็นโสด เป็นคนกรุงเทพฯ มีอายุกิจการมา 6-10 ปี ใช้เงินลงทุนต่ำกว่า 10 ล้านบาท 2. ผลชองทุกปัจจัยทางจิตวิทยาและระดับความสำเร็จในการประกอบการของกลุ่มควบคุมกับกลุ่มทดลองระยะก่อนการทดลองนั้นไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. ผลของการเปรียบเทียบปัจจัยทางจิตวิทยาต่าง ๆ ของกลุ่มควบคุมทั้งก่อนและหลังการทดลองกับกลุ่มทดลองหลังการทดลอง (ทันที) ไม่พบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเกือบทั้งหมด จะพบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติก็น้อยมากเป็นแค่เพียงบางด้านเท่านั้น 4. ผลของกลุ่มทดลองระยะหลังการทดลองแล้ว 2 เดือนสามารถสร้างความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติหรือปรับระดับได้ดีกว่ากลุ่มควบคุมในระยะก่อนหรือหลังการทดลองได้โดยเฉพาะในระดับความสำเร็จในการประกอบการ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าโปรแกรมพัฒนาความสำเร็จในการประกอบการด้วยปัจจัยทางจิตวิทยานี้มีคุณภาพตามวัตถุประสงค์ที่ต้องการสามารถที่จะนำไปใช้ได้จริง