การจัดการเรียนรู้โดยให้ผู้เรียนมีประสบการณ์ตามสภาพจริงผ่านการมีส่วนร่วมในชุมชนนักปฏิบัติเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยและพัฒนาที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยให้นักเรียนมี ประสบการณ์ตามสภาพจริงผ่านการมีส่วนร่วมในชุมชนนักปฏิบัติ และศึกษาผลของการจัตการเรียนรู้ที่ต่อสมรรถนะการแก้ปัญหา แบบร่วมมือของนักเรียน ผู้เข้าร่มวิจัยเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 16 คน โดยดำเนินการวิจัยเป็น 4 ระยะ ไต้แก่ ระยะที่ 1 ศึกษาบริบทของชุมชนนักปฏิบัติ ะยะที่ 2 พัฒนากรอบแนวคิดและรูปแบบกิจกรรมการเรียนรู้ ระยะที่ 3 ศึกษาการ พัฒพาสมรรถนะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือหลังการจัดการเรียนรู้ ระยะที่ 9 พัฒนาและปรับปรุงกิจกรรมการจัดการ เรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกกิจกรรม สมุตพกประจำตัวนักเรียน และแบบวัดสมรรถะการแก้ปัญหาแบบ ร่วมมือ ซึ่งผู้วิจัยใช้การวิเคราะห์แบบอุปนัย (Inductive Analysis/ เพื่อจัตระตับของสมรรถะการแก้ปัญหาแบบร่วมมือของ นักเรียน ผลการวิจัยพบว่า ในภาพรวมนักเรียนมีสมรรถะการแก้ปัญหาแบบร่วมมืออยู่ในระดับกลาง ทั้ง 3 องค์ประกอบ โดย องค์ประกอบที่มีการพัฒนามากที่สุด ไต้แก่ การสร้งและเก็บรักษาความเข้าใจที่มีร่วมกัน ซึ่งการจัตกิจกรรมทุกขั้นตอน จะเน้นให้ นักเรียนสื่อสารการทำงานภายในกลุ่มอยู่ตลอดเวลา การมีส่วนร่วมในชุมชนนักปฏิบัติของนักเรียน จะทำให้นักเรียนใต้แก้ปัญหา จริงที่มีความขับซ้อน แต่ในสมรรถะการเลือกวิธีการดำเนินการที่ เหมาะสมในการแก้ปัญหา ยังไม่มีการพัฒนาเท่าที่ควร เนื่องจาก สภาพปัญหาจริงมีความชับซ้อนและไม่แน่นอน ตังนั้นรูผู้สอนสวรนำนักวิทยาศาสตร์เข้ามามีส่วนร่วมในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ซึ่งจะช่วยให้นักเรียนมีมุมมองหรือมีวิธีการแก้ปัญหาที่หลากหลายและเป็นไปได้มากขึ้น

คำสำคัญ