รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2564
การพัฒนาเชิงพื้นที่เพื่อลดการเผาอ้อยที่สร้างมลพิษทางอากาศ PM2.5 โดยใช้เครื่องตัดอ้อยสดพร้อมสางใบแบบพ่วงท้ายรถแทรกเตอร์
ณัฐวุฒิ เดไปวา สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2564 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
อ้อยเป็นผลผลิตอุตสาหกรรมที่มีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศไทยเป็นอย่างมาก ผลผลิตอ้อยเข้าหีบประจำฤดูการผลิตปี 2564/65 ของโรงงานน้ำตาลทั้ง 57 โรง ตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม 2564 จนถึงวันที่ 7 พฤษภาคม 2565 รวมระยะเวลาหีบอ้อย 152 วัน มีปริมาณอ้อยเข้าหีบทั่วประเทศที่ 92.07 ล้านตัน แยกเป็นอ้อยสด จำนวน 66.95 ล้านตัน คิดเป็น 72.72% และอ้อยไฟไหม้ จำนวน 25.12 ล้านตัน คิดเป็น 27.28% ในการเก็บเกี่ยวผลผลิตอ้อยของเกษตรกรรายย่อยนั้น ส่วนใหญ่ยังนิยมใช้วิธีเผาใบอ้อยก่อนการเก็บเกี่ยวเพื่อให้สะดวกต่อการกำจัดใบและง่ายในการใช้เครื่องจักรที่มีในปัจจุบันเก็บเกี่ยวอ้อยไฟไหม้ การเผาใบอ้อยนั้นมีข้อเสียคือมีแนวโน้มก่อให้เกิดมลพิษส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมทำให้อ้อยสูญเสียน้ำหนักและคุณภาพความหวานที่ได้อีกด้วย ดังนั้นคณะผู้ผลิตจึงสร้างและพัตนาเครื่องตัดอ้อยสดชนิดพ่วงท้ายรถแทรกเตอร์ 4 ให้สามารถติดตั้งระบบสางใบได้หลายตำแหน่งเพื่อให้ได้ลำอ้อยที่สะอาดที่สุดพร้อมเข้าโรงงาน จากนั้น ทำการทดลองใช้ตัดอ้อยสดในจังหวัดบุรีรัมย์ อุดรธานี เพชรบูรณ์ และสระบุรี 4 พื้นที่ ครอบคุมพื้นที่ประมาณ 1,000 ไร่ ทำให้สามารถตัดอ้อยสดได้ 50-70 ตันต่อวัน (8ชั่วโมง) ทำให้เกษตรกรรายย่อยสามารถเข้าถึงเทคโนโลยีนี้ จึงสามารถประหยัดเวลา ลดแรงงานคนและค่าใช้จ่ายในการเก็บเกี่ยวรวมถึงช่วยลดมลพิษจากการเผาอ้อยและตอบโจทย์ตามนโยบายของรัฐบาลปัจจุบันด้วย
คำสำคัญ
Sugarcane Harvesting MachinePM.2.5 ReductionSugarcane Burning ReductionSugarcane Leaf Pruning ModuleTractor Mounted Machineเครื่องตัดอ้อยสด ลดการเผาอ้อย ลดPM.2.5 โมดูลสางใบอ้อย เครื่องพ่วงท้ายรถแทรกเตอร์
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
การใช้เครื่องตัดอ้อยสดพร้อมสางใบแบบพ่วงท้ายรถแทรกเตอร์ลงพื้นที่ชุมชนตัวอย่างเพื่อแก้ไขปัญหาการเผาอ้อยสำหรับเกษตรกรรายย่อย
ณัฐวุฒิ เดไปวา สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2564 การถ่ายทอดเทคโนโลยีการผลิตและการใช้ปุ๋ยคอกอัดเม็ดผสมจุลินทรีย์ย่อยสลายตอซังและฟางข้าวเพื่อการใช้ประโยชน์ในชุมชนเกษตรกรรายย่อย
ดุสิต อธินุวัฒน์ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2564 ความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรม 5ส กับการลดความสูญเปล่า 7 ประการ ในกระบวนการผลิตของโรงงานน้ำตาลในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย
ธนรุจ กิจจาธิป สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2562 การสร้างความตระหนักและส่งเสริมการแก้ไขปัญหาโดยชุมชนด้วยการส่งเสริมนวัตกรรมที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมจากวัสดุเหลือทิ้งทางการเกษตร
น้ำฝน อัศวกิจกุลโรจน์ กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2565 ระบบบริหารจัดการของเหลือชีวมวลเป็นศูนย์ เพื่อใช้ในโรงไฟฟ้า
ธนากร วงศ์วัฒนาเสถียร สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563 การใช้ประโยชน์จากผลผลิตพลอยได้จากกระบวนการผลิตเอทานอลจากการหมักกากน้ำตาล
อัจฉราพร ขำโสภา มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2559 ความมั่นคงทางอาหารและพลังงานด้วยการพัฒนาปาล์มน้ำมันอย่างยั่งยืน
จอมภพ แววศักดิ์ สำนักงานพัฒนาการวิจัยการเกษตร (องค์การมหาชน) (สวก.) พ.ศ. 2556 การแก้ปัญหา PM2.5 จากการเผาใบอ้อยด้วยการใช้เครื่องจักรกลเกษตร
สมชาย ชวนอุดม สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563 วอเตอร์และคาร์บอนฟุตพริ้นท์ของการผลิตน้ำตาลทรายขาวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างของประเทศไทย กรณีศึกษา: จังหวัดนครราชสีมา ชัยภูมิ บุรีรัมย์ และสุรินทร์
พงศ์เทพ สุวรรณวารี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี พ.ศ. 2557 ผลของการใส่ปุ๋ยไนโตรเจนต่อการออกดอกและผลผลิตของลำไย ในพื้นที่จังหวัดจันทบุรี
นางสุทิศา ชัยกุล มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี พ.ศ. 2557