การพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการป้องกันภาวะซึมเศร้าและฆ่าตัวตายของผู้ป่วยโรคเรื้อรังในเขตนครชัยบุรินทร์

บทคัดย่อ

บทคัดย่อภาษาไทย การวิจัยแบบผสมผสานครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์ของปัญหาและความต้องการของชุมชน ในการป้องกันภาวะซึมเศร้าและฆ่าตัวตายของผู้ป่วยที่มีโรคเรื้อรังในเขตนครชัยบุรินทร์กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้ป่วยโรคเรื้อรังทางกาย จ านวน 2,210 ราย ในการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณ และผู้ให้ข้อมูลหลักประกอบด้วย ผู้ป่วย โรคเรื้อรัง ผู้ดูแลผู้ป่วย อาสาสมัครธารณสุข และบุคลากรสาธารณสุขผู้รับผิดชอบงาน รวม 208 ราย ในการเก็บ ข้อมูลเชิงคุณภาพ โดยใช้แบบประเมินความสามารถในการดูแลตนเองด้านจิตใจ ภาวะซึมเศร้า ความเสี่ยงต่อการ ฆ่าตัวตายและคุณภาพชีวิต การสัมภาษณ์แบบเจาะลึกและการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลปริมาณด้วยจำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และข้อมูลคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและตีความ ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่าง เป็นเพศหญิง 54.12% อายุเฉลี่ย 60.95 ? 13.14 ปีส่วนใหญ่ป่วยเป็น โรคความดันโลหิตสูง 68.42% มีภาวะโรคร่วม 47.29% ระยะเวลาเจ็บป่วยเฉลี่ย 9.42 ? 6.93 ปี รับบริการที่รพ. สต. 60.99% ผลจากการประเมิน 9Q และ8Q พบภาวะซึมเศร้า 10.23% และเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย (5.93%) จากการประเมินคุณภาพชีวิตด้วย EQ-5D-5L พบว่า มีปัญหาเรื่องอาการเจ็บปวด/ไม่สบายตัว 45.93% ปัญหาด้าน การเคลื่อนไหว 30.23% ปัญหาวิตกกังวล/ซึมเศร้า 21.04% จากข้อมูลเชิงคุณภาพ พบว่า ผู้ป่วยโรคเรื้อรังมีภาวะ ซึมเศร้าและเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย จากการมีความรู้สึกเบื่อหน่าย รู้สึกเป็นภาระต่อคนใกล้ชิด ความรู้สึกไม่มี คุณค่า ขาดทักษะในการเผชิญและจัดการกับปัญหา ขณะที่ผู้ดูแลและเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบในการดูแลผู้ป่วยโรค เรื้อรัง ยังขาดความรู้และทักษะที่จำเป็นในการป้องกันภาวะซึมเศร้าและฆ่าตัวตายในผู้ป่วยโรคเรื้อรัง จากการผลการศึกษาครั้งนี้จะเป็นข้อมูลพื้นฐานในการกำหนดแนวทางเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาภาวะ ซึมเศร้าและฆ่าตัวตายของผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่สอดคล้องและเหมาะสมกับบริบทของพื้นที่ต่อไปในอนาคต คำสำคัญ: ซึมเศร้า, ฆ่าตัวตาย, โรคเรื้อรัง, การมีส่วนร่วมของชุมชน

คำสำคัญ