ผลของเพ็พไทด์ต้านจุลชีพแคทีลิซิดินต่อกระบวนการปรับแต่งกระดูกในห้องปฏิบัติการและในร่างกาย

บทคัดย่อ

กระดูกเป็นอวัยวะที่ทำหน้าที่สำคัญหลายอย่างในร่างกาย หน้าที่หนึ่งคือเป็นแหล่งสะสมของแร่ธาตุที่มีความจำเป็นต่อร่างกาย กระดูกจึงเป็นอวัยวะที่แปรสภาพได้ตลอดเวลา ภาวะเสียความสมดุลของการสร้างและการทำลายกระดูกจะทำให้เกิดพยาธิสภาพและความพิการ เซลล์สลายกระดูกเป็นเซลล์ชนิดหนึ่งในกระดูก ซึ่งทำหน้าที่ในการสลายแร่ธาตุและสารอินทรีย์ของกระดูก ณ ปัจจุบันเป็นที่ทราบแล้วว่าแอลแอล-37 ส่งผลยับยั้งการพัฒนาเป็นเซลล์สลายกระดูกจากโมโนไซท์และทำให้อัตราการสลายเนื้อเยื่อสะสมแร่ธาตุลดลง ซึ่งสอดคล้องกับระดับแอลแอล-37 ที่ลดลงในโรคปริทันต์ชนิดที่มีการสลายกระดูกหุ้มรากฟันอย่างรวดเร็ว แต่อย่างไรก็ตามยังไม่มีงานวิจัยที่อธิบายกลไกของแอลแอล-37 ต่อกระบวนการยับยั้งการสร้างเซลล์สลายกระดูกในระดับโมเลกุล ตลอดจนผลกระทบต่อกระบวนการปรับแต่งกระดูก งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาวิถีสื่อสัญญาณที่เปลี่ยนแปลงไป หลังจากที่กระตุ้นเซลล์โมโนไซท์ด้วยเพ็พไทด์ต้านจุลชีพแอลแอล-37 เมื่อเปรียบเทียบกับวิถีสื่อสัญญาณภายในเซลล์ที่ไม่ได้รับการกระตุ้นด้วยแอลแอล-37 พบว่า TLR9 และ P2X7 น่าจะเป็นตำแหน่งเป้าหมายในการออกฤทธิ์ของแอลแอล-37 นอกจากนี้ยังได้ศึกษาเพิ่มเติมถึงผลของเพ็พไทด์ต้านจุลชีพบีตา-ดีเฟนซิน-1 ที่ส่งเสริมการแปรสภาพของโมโนไซท์ให้เป็นเซลล์สลายกระดูก โดยบีตา-ดีเฟนซิน-1 จะส่งเสริมการกระตุ้นการแปรสภาพเป็นเซลล์สลายกระดูกผ่านกลไกสื่อสัญญาณภายในเซลล์โดยกระบวนการฟอสโฟรีเลชั่นของ p44/42 MAPKs ในการศึกษาฤทธิ์ของแอลแอล-37 ต่อร่างกายหนูถีบจักร เบื้องต้นได้ทำการสกัดเซลล์สร้างกระดูกและเซลล์สลายกระดูกเพื่อศึกษาผลของแอลแอล-37 ต่อเซลล์ดังกล่าวในห้องปฏิบัติการ พบว่าแอลแอล-37 และ CRAMP ไม่น่าจะขัดขวางหรือสนับสนุนการสะสมแร่ธาตุของเซลล์สร้างกระดูก แต่มีแนวโน้มขัดขวางกระบวนการแปรสภาพเซลล์สลายกระดูก จากผลการศึกษาจึงสรุปได้ว่าแอลแอล-37 มีผลต่อการยับยั้งการแปรสภาพเซลล์สลายกระดูกในขณะที่บีตา-ดีเฟนซิน-1 จะส่งเสริมกระบวนการสร้างเซลล์สลายกระดูก เมื่อทราบสาเหตุของกลไกของเพ็พไทด์ต้านจุลชีพจะนำไปสู่กลยุทธ์เพื่อการยับยั้งกระบวนการสลายกระดูกในพยาธิสภาพของร่างกาย

คำสำคัญ