การศึกษาพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค(Backpacker) ตามเส้นทางแผนพัฒนาระบบขนส่งทางรางของประเทศไทย
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษางานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คตามเส้นทางแผนพัฒนาระบบขนส่งทางรางของประเทศไทย และ 2) เพื่อศึกษาผลกระทบของปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คตามเส้นทางแผนพัฒนาระบบขนส่งทางรางของประเทศไทย โดยมีกลุ่มตัวอย่างของประชากรเป้าหมายคือ นักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คที่ใช้บริการการรถไฟแห่งประเทศไทย จำนวน 400 ราย ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมานด้วยแบบจำลองสมการโครงสร้าง ผลการศึกษาพบว่า นักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คส่วนใหญ่ใช้บริการรถไฟมากกว่า 1 ครั้ง คิดเป็นร้อยละ 60.0 เดินทางไปท่องเที่ยวโดยใช้บริการรถไฟกับเพื่อน คิดเป็นร้อยละ 32.0 มีผู้ร่วมเดินทางด้วย จำนวน 3 – 5 คน คิดเป็นร้อยละ 47.8 ใช้ระยะเวลาการในแต่ละครั้ง เป็นจำนวน 3 – 5 วัน คิดเป็นร้อยละ 42.0 วัตถุประสงค์ของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คที่ใช้บริการรถไฟมีความต้องการพักผ่อน คิดเป็นร้อยละ 66.3 มีกิจกรรมในระหว่างการเดินทางตามเส้นทางรถไฟมากที่สุด คือ การถ่ายภาพเป็นที่ระลึก/โพสต์ลงสื่อโซเชียล คิดเป็นร้อยละ 60.5 นักท่องเที่ยวใช้ยานพาหนะในการเดินทางระหว่างการท่องเที่ยวคือ เดินเท้า คิดเป็นร้อยละ 48.5 ส่วนผลการวิเคราะห์พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค ด้านพฤติกรรมการท่องเที่ยวแบบผลักโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.41 (S.D. = 0.727) โดยที่นักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คได้พักผ่อนหย่อนใจอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.61 (S.D. = 0.616) และผลการวิเคราะห์พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค ด้านพฤติกรรมการท่องเที่ยวแบบดึง โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.39 (S.D. = 0.750) โดยที่นักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คได้ชมวิวทิวทัศน์ระหว่างทาง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.58 (S.D. = 0.628) อยู่ในระดับมากที่สุด นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์แบบจำลองสมการโครงสร้างที่พัฒนาขึ้นมามีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ที่ได้เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างเป้าหมายที่นำมาทดสอบแบบจำลองโดยมีค่าความแปรปรวนร่วมเท่ากัน ซึ่งผ่านเกณฑ์มาตรฐานด้วยสถิติ ?2 = 68.733 , df= 17, p-value = 0.001, GFI = 0.960, CFI = 0.987 และ RMSEA = 0.087 สามารถอธิบายได้ว่าการรับรู้ข้อมูลของนักท่องเที่ยวไม่มีอิทธิพลทางตรงต่อความพึงพอใจในการใช้บริการการถไฟ โดยมีค่าขนาดอิทธิพลเท่ากับ 0.008 (p = 0.368) หากแต่พบว่า มีอิทธิพลทางอ้อมโดยผ่านพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ 0.01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์แสดงถึงขนาดอิทธิพลทางอ้อมเท่ากับ 0.58 ส่วนพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คส่งผลทางตรงเชิงบวกต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็คที่ใช้บริการการรถไฟ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 (p = 0.000) โดยมีค่าสัมประสิทธิ์ขนาดอิทธิพลเท่ากับ 0.99 และการรับรู้ข้อมูลของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค ส่งผลทางตรงเชิงบวกต่อพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวแบบแบ็คแพ็ค อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.01 (p = 0.000) โดยมีค่าสัมประสิทธิ์ขนาดอิทธิพลเท่ากับ 0.99 คำสำคัญ: การรับรู้, พฤติกรรม, ความพึงพอใจ