ผลของการฝึกด้วยนํ้าหนักจากแรงต้านอากาศและฝึกพลัยโอเมตริกที่มีต่อกำลังกล้ามเนื้อขาในการกระโดดสกัดกั้นในกีฬาเซปักตะกร้อ
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
กรณ์ทิพย์ ลิ่มนรรัตน์. (2557). ผลของการฝึกด้วยนํ้าหนักจากแรงต้านอากาศและ ฝึกพลัยโอเมตริกที่มีต่อกำลังกล้ามเนื้อขาในการกระโดดสกัดกั้นในกีฬาเซปักตะกร้อ. สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตชัยภูมิ: อ. ที่ปรึกษา: ดร.อุเทน หลงอุย, อาจารย์ที่ปรึกษาร่วม: อาจารย์วุฒิพร สุวรรณกูล. ปีงบประมาณ 2557 วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของการฝึกน้ำหนักด้วยแรงต้านอากาศและการฝึกพลัยโอเมตริกที่มีต่อ กำลังกล้ามเนื้อขาในการกระโดดสกัดกั้นในกีฬาเซปักตะกร้อ วิธีการศึกษา: อาสาสมัครที่เข้าร่วมการทดลองเป็นนักกีฬาเซปักตะกร้อชาย จำนวน 30 คน มีอายุ 18-25 ปี แบ่งกลุ่มอาสาสมัครออกเป็น 3 กลุ่มๆละ 10 คน คือ กลุ่มควบคุมฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อ เพียงอย่างเดียว กลุ่มทดลองที่ 1 ฝึกโปรแกรมด้วยแรงต้านอากาศกับโปรแกรมการฝึกเซปักตะกร้อ และกลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกโปรแกรมพลัยโอเมตริกกับโปรแกรมการฝึกเซปักตะกร้อ ในแต่ละกลุ่มใช้เวลาการฝึก 8 สัปดาห์ ๆละ 3 วัน ทำการทดสอบกำลังกล้ามเนื้อขาในการกระโดดสกัดกั้นในกีฬาเซปักตะกร้อ จากการทดสอบ Margaria-Kalamen Power Test และ Leg Power of Block Jump ทั้ง 3 กลุ่ม ก่อนการฝึก ภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 นำผลที่ได้มาวิเคราะห์โดยใช้ค่าสถิติ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียววัดซ้ำ วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่โดยวิธีของ Tukey ซึ่งกำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษา: พบว่าค่าเฉลี่ยกำลังกล้ามเนื้อขาในการกระโดดสกัดกั้นในกีฬาเซปักตะกร้อจากการทดสอบ Margaria-Kalamen Power Test และ Leg Power of Block Jump ของกลุ่มทดลองทั้ง 2 กลุ่มแตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มทดลองที่ 1 ภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างจากก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 แตกต่างจากภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มทดลองที่ 2 ภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างจากก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุป: จากผลการวิจัยครั้งนี้ พบว่าการฝึกทั้ง 2 รูปแบบสามารถพัฒนากำลังกล้ามเนื้อขาในการกระโดดสะกัดกั้นในกีฬาเซปักตะกร้อ ซึ่งอาจจะช่วยให้ผู้ที่เกี่ยวข้องสามรถเลือกโปรแกรมการฝึกที่เหมาะสม