การศึกษาสภาวะที่เหมาะสมต่อการเจริญของแหนแดงในท้องถิ่นและสาหร่ายสีเขียวแกมน้าเงินเพื่อเพิ่มผลผลิตข้าว

บทคัดย่อ

การศึกษาและการพัฒนาวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรในจังหวัดเพชรบูรณ์ เพื่อการผลิตปุ๋ยชีวภาพ จากแหนแดงและสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของวัสดุเหลือใช้ทาง การเกษตรในการนำมาผลิตปุยชีวภาพที่มีคุณภาพ มุ่งเน้นความปลอดภัยต่อผู้ใช้และผู้บริโภคเป็นมิตรต่อ สิ่งแวดล้อม และสามารถนำไปใช้ทดแทนหรือลดการใช้ปุ๋ยเคมีของท้องถิ่นและชุมชนได้ วัสดุที่นำมาใช้ ได้แก่ ฟางข้าว, เศษผัก, กำนยาสูบ, แกนข้าวโพด, มูลไก่, สารเร่งการย่อยสลายและกากน้ำตาล โดยทำ การผสมวัสดุเหลือใช้รวมทั้งสิ้น สูตรทดลอง พบว่า เศษผักที่เกษตรกรทิ้งไปนั้นมีในโตรเจน 5.21 เปอร์เซ็นต์ รองลงมาคือ ก้านยาสูบ 2.43 เปอร์เซ็นต์ ปริมาณโพแทสเซียมมีอยู่ในก้านยาสูบ 5.54 เปอร์เซ็นต์ รองลงมาคือ เศษผัก 2.00 เปอร์เซ็นต์ เมื่อศึกษาปุยชีวภาพจากแหนแดงและปุยชีวภาพจากสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน พบว่า มีสมบัติ ทางกายภาพที่ดีเมื่อเปรียบเทียบกับปุยชีวภาพมาตรฐาน และมี ปริมาณธาตุอาหารหลัก คือ ไนโตรเจน ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม มากเพียงพอเมื่อเปรียบเทียบกับปุยหมักมาตรฐานที่มีปริมาณไนโตรเจน ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม เฉลี่ยเท่ากับร้อยละ 1.0, 0.35 และ 1.50 โดยน้ำหนักตามลำดับ โดยที่ ปุ๋ยชีวภาพที่ได้จากการทดลองมีปริมาณไนโตรเจน ฟอสฟอรัส และโพแทสเซียม เฉลี่ยเท่ากับร้อยละ 2.0- 3.0 , 2.50-3.70 และ 2.50-3.20 โดยน้ำหนัก ตามลำดับ

คำสำคัญ