ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเกิดมะเร็งปากมดลูกที่ติดเชื้อไวรัสแปปิลโลมาไทป์ 16: ชีวนิเวศจุลชีววิทยา/ไวรัสวิทยา โปรตีนอีหนึ่งของไวรัสแปปิลโลมาไทป์ 16 และโปรตีนของคน

บทคัดย่อ

การติดเชื้อไวรัสฮิวแมนแปปิโลมา ชนิด 16 (HPV 16) และไวรัสฮิวแมนแปปิโลมาชนิดความเสี่ยงสูง (high-risk HPVs) เป็นปัจจัยหลักในการก่อให้เกิดโรคมะเร็งปากมดลูก อีกปัจจัยหนึ่งที่อาจส่งผลต่อการเกิดมะเร็งปากมดลูกคือชีวนิเวศของจุลินทรีย์บริเวณปากมดลูก อย่างไรก็ตามข้อมูลดังกล่าวยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ฉะนั้นในงานวิจัยนี้ จะทำการศึกษา ชีวนิเวศของจุลินทรีย์ทั้งหมด ประกอบด้วย แบคทีเรีย รา และไวรัส ที่บริเวณปากมดลูกของผู้ติดเชื้อไวรัสฮิวแมนแปปิโลมา ชนิด 16 และไวรัสฮิวแมนแปปิโลมาชนิดความเสี่ยงสูง ในระยะก่อนมะเร็งต่าง ๆ (CIN1, CIN2 และ CIN3) โดยผลการศึกษา พบว่า การติดเชื้อไวรัสฮิวแมนแปปิโลมา มีผลต่อความหลากหลายของแบคทีเรีย และไวรัสที่ก่อโรคมนุษย์ แต่ไม่ส่งผลต่อความหลากหลายของเชื้อราในบริเวณปากมดลูก นอกจากนั้นยังพบว่า นอกจากไวรัสที่ก่อโรคในมนุษย์แล้ว ยังพบไวรัสของสิ่งมีชีวิตอื่นอีกด้วย งานวิจัยนี้ยังพบว่า การติดเชื้อไวรัสฮิวแมนแปปิโลมา มีผลต่อปริมาณของเชื้อไวรัสบางชนิด เช่น ไวรัสของโพรทิสต์ ( Acanthamoeba polyphaga mimivirus และ Cafeteria roenbergensis virus) นอกจากนั้นยังพบว่า ปริมาณ และความชุกของ Yaba monkey tumor virus แปลผกผันกันระยะการดำเนินของโรคมะเร็งปากมดลูกอีกด้วย นอกจากนั้นยังมียีนของคนที่เกี่ยวข้องกับการทำให้เซลล์มะเร็งมีการเจริญอย่างผิดปกติจากการวิเคราะห์ gene ontology และ KEGG pathway เปรียบเทียบระหว่างเซลล์มะเร็งปากมดลูกที่ไม่ติดเชื้อไวรัสแปปิโลมาไทป์ 16 (C33A, กลุ่มควบคุม) และเซลล์มะเร็งปากมดลูกที่ติดเชื้อไวรัสแปปิโลมาไทป์ 16 (SiHa, CaSki) ผู้วิจัยได้คัดเลือกศึกษายีนในกลุ่ม pathway in cancer ได้แก่ LAMB3 พบว่าเมื่อทำการลดการแสดงออกของยีน LAMB3 ในเซลล์เซลล์มะเร็งปากมดลูกที่ติดเชื้อไวรัสแปปิโลมาไทป์ 16 (SiHa, CaSki) พบว่ามีการเจริญ การเคลื่อนที่ที่ช้าลง โปรตีน p53 มีการแสดงออกที่เพิ่มขึ้น โปรตีน Akt และ Pi3k ที่มีหมู่ฟอสเฟตมีการแสดงออกที่ลดลง เมื่อเทียบกับเซลล์ควบคุม ดังนั้นยีน LAMB3 จึงน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับการเพิ่มจำนวนของเซลล์มะเร็งปากมดลูก โดยเกี่ยวข้องกับ PI3K-Akt pathway

คำสำคัญ