การแยกและใช้ประโยชน์เซอริซินจากน้ำทิ้งในกระบวนการลอกกาวไหม
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
เซอริซินเป็นโปรตีนที่มีมูลค่าที่มักถูกปล่อยทิ้งไปกับน้ำทิ้งจากกระบวนการลอกกาวไหม งานวิจัยก่อนหน้านี้ได้วิเคราะห์เชิงคุณภาพและปริมาณของเซอริซินที่เก็บเกี่ยวได้โดยใช้สภาวะที่แตกต่างกัน เซอริซินผงที่เก็บเกี่ยวได้โดยวิธีปรับสภาพร่วมกับการกรองไมโครฟิลเตรชันและอัลตราฟิลเตรชัน (เซอริซิน P+MF+UF) มีความบริสุทธิ์มากที่สุดโดยมีปริมาณโปรตีนเซอริซินที่สูงและมีค่า A-ratio สูง คือ 1.37 ขณะที่มีปริมาณเถ้าต่ำเพียงร้อยละ 1.71 ดังนั้นวัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือ เพื่อประเมินฤทธิ์ทางชีวภาพของเซอริซินผงที่เก็บเกี่ยวได้สำหรับการประยุกต์ใช้ในเครื่องสำอาง และประเมินศักยภาพในการใช้เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อสำหรับการผลิตเอนไซม์โปรติเอสจากจุลินทรีย์ ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าเซอริซิน P+MF+UF มีความสมบัติในจับอนุมูลอิสระสูงที่สุด ทั้งอนุมูลอิสระ ABTS และ DPPH โดยมีค่า IC50 เท่ากับ 4.02 and 46.50 มก./มล. ตามลำดับ เซอริซินที่เก็บเกี่ยวได้ทุกตัวอย่างรวมถึงเซอริซินมาตรฐานมีฤทธิ์ทางชีวภาพที่ต่ำในด้านความสามารถในการต้านเอนไซม์ ไทโรซิเนส และการยับยั้งจุลินทรีย์ที่ก่อให้เกิดการติดเชื้อบนผิวหนัง ได้แก่ Staphylococcus epidermidis และ Propionibacterium acnes อย่างไรก็ตาม เซอริซินที่เก็บเกี่ยวได้เป็นแหล่งอาหารที่ดีของเชื้อ Bacillus subtilis C4 สำหรับการผลิตเอนไซม์โปรติเอส อาหารเลี้ยงเชื้อที่มีการเติมเซอริซินจากน้ำทิ้งกาวไหมร้อยละ 6 (SDM6%) เป็นอาหารที่เหมาะสมที่สุดเนื่องจากมีค่ากิจกรรมของเอนไซม์ที่สูง คือ 98.25 ยูนิต/มล. ซึ่งมีค่าความจำเพาะที่ 0.35 ยูนิต/มก. โปรตีน เมื่อเพาะเลี้ยงเชื้อเป็นเวลา 48 ชั่วโมง ดังนั้น เซอริซินที่เก็บเกี่ยวได้จากน้ำทิ้งกระบวนการลอกกาวไหมสามารถใช้เป็นแหล่งไนโตรเจนที่มีศักยภาพของอาหารเลี้ยงเชื้อสำหรับผลิตเอนไซม์โปรติเอสจากจุลินทรีย์ได้