การทำลายการพักตัวและการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อมันพื้นเมืองสกุล Dioscorea sp. เพื่อการอนุรักษ์
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การวิจัยนี ้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการทำลายการพักตัวด้ วยสารควบคุมการเจริญเติบโต BA GA3 และ NAA ที่ระดับความเข้มข้นแตกต่างกัน และการอนุรักษ์พันธุกรรมมันพื้นเมืองสกุลแยม (Dioscorea sp.) ด้วยเทคนิคการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืช เพาะเลี้ยงเป็นเวลา 60 วัน วางแผนการทดลองแบบ CRD (Completely randomized design) จากผลการทดลองพบว่าสารควบคุมการเจริญเติบโต BA ที่ความเข้มข้น 100 มิลลิกรัมต่อลิตร ส่งผลให้จำนวนวันที่ใช้ในการเกิดยอด และเกิดรากเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ 20.53?5.95 วัน และ 19.50?6.94 วัน ตามลำดับ และการใช้สารควบคุมการเจริญเติบโต BA ที่ความเข้มข้น 25 มิลลิกรัมต่อลิตร มีเปอร์เซ็นต์การเกิดยอด และรากสูงสุด สำหรับการฟอกฆ่าเชื้อที่เหมาะสมกับมันพื้นเมืองโดยใช้สารละลายโซเดียมไฮโปคลอไรด์ที่ระดับความเข้มข้น 5 เปอร์เซ็นต์ ให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตสูงสุดเท่ากับ 70?12.25 เปอร์เซ็นต์ จากนั้นนำเนื้อเยื่อบริเวณข้อมาเพาะเลี้ยงบนอาหารแข็งสูตร MS ที่เติมสารควบคุมการเจริญเติบโต kinetin ความเข้มข้น 3.00 มิลลิกรัมต่อลิตร ส่งผลให้เปอร์เซ็นต์การเกิดยอดจำนวนใบ จำนวนข้อ เปอร์เซ็นต์การเกิดรากสูงสุด ซึ่งไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.05) ในขณะที่การย้ายปลูกมันพื้นเมืองในสภาพธรรมชาติ เพาะเลี้ยงเป็นเวลา 30 วัน พบว่าการย้ายปลูกในวัสดุปลูกชนิดขุยมะพร้าวผสมทราย อัตราส่วน 1:1 ส่งผลให้เปอร์เซ็นต์การรอดชีวิตสูงที่สุด