ระบบห่วงโซ่อุปทาน และความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการ ห่วงโซ่อุปทานกับการวัดสมรรถนะในห่วงโซ่ของอุปทานของทุเรียน ในภาคใต้

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระบบห่วงโซ่อุปทานของทุเรียนในพื้นที่ภาคใต้ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการห่วงโซ่อุปทานกับการวัดสมรรถนะในโซ่อุปทานของ ทุเรียนโดยใช้เทคนิควิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) และเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ควบคู่กัน ผลวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาห่วงโซ่อุปทานของผลิตภัณฑ์ทุเรียนในภาคใต้ พบว่า ประกอบด้วย ห่วงโซ่อุปทานที่สำคัญ คือ ต้นน้ำหรือผู้ผลิต ได้แก่ เกษตรกรผู้ปลูกทุเรียน กลางน้ำ ได้แก่ ผู้ที่ทำหน้าที่รวบรวมหรือรับซื้อผลผลิตจากเกษตรกรผู้ผลิตและนำไปจำหน่ายต่อหรือแปรรูป ประกอบด้วย ผู้ประกอบการคัดแยกเพื่อการส่งออกจำหน่ายต่างประเทศและในประเทศ (ลาน ทุเรียน/ล้ง) และกลุ่มผู้แปรรูปผลิตภัณฑ์ทุเรียน (ทุเรียนอบแห้งและทุเรียนกวน) พ่อค้าคนกลาง (ขายส่ง) และปลายน้ำ ได้แก่ ผู้ส่งออก ลูกค้าภายในประเทศ ตลาดต่างประเทศ 2) กระบวนการจัดการโซ่อุปทานจะส่งผลการความได้เปรียบในการแข่งขันอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 นั่นคือ กระบวนการจัดการโซ่อุปทานจะช่วยเพิ่มความได้เปรียบใน การแข่งขันของกิจการทั้งในด้านของต้นทุน คุณภาพ และระยะเวลา 3) กระบวนการจัดการโซ่อุปทานส่งผลต่อผลการดำเนินงานของกิจการอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 4) ความได้เปรียบในการแข่งขันส่งผลต่อผลการดำเนินงานของกิจการอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05

คำสำคัญ