แนวทางการพัฒนาการจัดการสิ่งอำนวยความสะดวกและการบริการนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาพื้นที่เอื้อมถึงของผู้สูงอายุมีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อวัดพื้นที่เอื้อมถึงของผู้สูงอายุชาวไทย (2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระยะเอื้อมถึงกับสัดส่วนร่างกายของผู้สูงอายุ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบสอบถามและเครื่องมือวัดสัดส่วนร่างกาย การศึกษาครั้งนี้ได้ดำเนินการเก็บข้อมูลผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปทั้งเพศชายและหญิงในจังหวัดนครราชสีมา จำนวน 400 คน มีอายุระหว่าง 60 - 88 ปี แบ่งเป็นเพศชาย 180 คน เพศหญิง 220 คน มีอายุเฉลี่ย 68.9 ปี และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 6.241 ปี ผู้สูงอายุเพศชายมีความสูงจากพื้นถึงศีรษะเฉลี่ย 161.06?6.03 เซนติเมตร ผู้สูงอายุเพศหญิงมีความสูงจากพื้นถึงศีรษะเฉลี่ย 149.77?5.89 เซนติเมตร และผลการทดสอบค่าเฉลี่ยสัดส่วนร่างกายผู้สูงอายุเพศชายและหญิงมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ โดยผู้สูงอายุชายมีขนาดสัดส่วนร่างกายมากกว่าเพศหญิง 15 สัดส่วน ผู้สูงอายุหญิงมีจำนวน 7 สัดส่วนที่มีขนาดมากกว่าเพศชาย และมี 2 สัดส่วนที่มีขนาดไม่แตกต่างกัน คือ ความกว้างลำตัวช่วงอกและความกว้างลำตัวช่วงท้อง ผลการศึกษาระยะเอื้อมถึงพบว่าผู้สูงอายุชายมีค่าเฉลี่ยระยะเอื้อมเท่ากับ 60.93 เซนติเมตร ส่วนผู้สูงอายุหญิงมีค่าเฉลี่ยระยะเอื้อมเท่ากับ 56.73 เซนติเมตร และเมื่อทำการเปรียบเทียบระยะเอื้อมของผู้สูงอายุชายและหญิง พบว่าระยะเอื้อมเปอร์เซนไทล์ที่ 5 25 50 ของผู้สูงอายุชายเท่ากับระยะเอื้อมเปอร์เซนไทล์ที่ 50 75 95 ของผู้สูงอายุหญิง นอกจากนี้ยังพบว่าเพศมีผลต่อระยะเอื้อมของผู้สูงอายุอย่างมีนัยสำคัญ การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระยะเอื้อมถึงกับสัดส่วนร่างกายด้วยการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ การคัดเลือกทุกตัวแบบที่เป็นไปได้โดยวิธีการคัดกรองตัวแปรอิสระที่มีความสัมพันธ์กับตัวแปรตามเข้าสมการถดถอยพหุคูณ 2 แนวทาง คือ การเลือกตัวแปรโดยวิธีนำตัวแปรเข้าทั้งหมดและการเลือกตัวแปรโดยวิธีเพิ่มตัวแปรแบบขั้นตอน ซึ่งทั้งสองวิธีให้ผลลัพธ์สมการถดถอยที่เหมือนกัน คือ ความสูงระดับสะโพกและความยาวแขนมีผลต่อระยะเอื้อม

คำสำคัญ