การสื่อความหมายในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยชุมชน : 150 ปี บ้านกว้างลำชะโด สู่ พิมูลมังษาหาร
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ในงานวิจัยนี้ เป็นวัตถุประสงค์เชิงปฏิบัติการ (Operational Objectives) โดยแบ่งเป็น 3 ข้อดังนี้ (1) เพื่อศึกษาความรู้ความเข้าใจของของชุมชนต่อการสื่อความหมายในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม(2)เพื่อศึกษาทัศนคติของชุมชนต่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ ที่เป็นผลของการเปลี่ยนแปลง 150 ปี บ้านกว้างลำชะโด สู่ พิมูลมังสาหาร(3)เพื่อเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน โดยมีโจทย์ของการวิจัยคือ ชุมชนมีความรู้ความเข้าใจของต่อการสื่อความหมายในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเป็นอย่างไร และ ทัศนคติของชุมชนที่มีต่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ เป็นอย่างไรงานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงประยุกต์ เพื่อให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ในการศึกษาวิจัย จึงใช้การวิจัยเชิงปริมาณ และเก็บข้อมูลภาคสนามโดยใช้ การวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างผู้ให้ข้อมูลอยู่ในเขตที่ตั้งเมืองเก่า เมืองพิมูลมังษาหารได้แก่ ชุมชนคุ้มวัดหลวง ชุมชนคุ้มวัดสระแก้ว และชุมชนบ้านสะพือท่าค้อ สรุปผลการศึกษาพบว่า ด้านความรู้ความเข้าใจของชุมชนต่อเอกลักษณ์และคุณค่าของเมือง ส่วนใหญ่มีความรู้ความเข้าใจมากที่สุดในเรื่อง เอกลักษณ์และคุณค่าของเมืองทำให้จำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น รองลงมาคือ การจัดกิจกรรมในการรักษาเอกลักษณ์ และคุณค่าของเมืองจำเป็นต้องคำนึงถึงความพึงพอใจของประชาชน การศึกษาทัศนคติด้านเศรษฐกิจ ส่วนใหญ่เห็นว่าการท่องเที่ยวทำให้ประชาชนมีรายได้เพิ่มขึ้น รองลงมาเห็นว่า การท่องเที่ยวทำให้อาชีพที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยวมีการขยายตัวมากขึ้น ทัศนคติด้านสังคมส่วนใหญ่เห็นว่าการท่องเที่ยวก่อให้เกิดประโยชน์ในการ สร้างสรรค์ ความเจริญทางสังคมแก่ชุมชนท้องถิ่น การท่องเที่ยวทำให้ "ย่านเมืองเก่าพิมูลมังษาหาร" เป็นที่รู้จักมากขึ้นและการท่องเที่ยวก่อให้เกิดประโยชน์ในการสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างนักท่องเที่ยวกับชุมชนท้องถิ่น ทัศนคติด้านวัฒนธรรมส่วนใหญ่เห็นว่าการท่องเที่ยวก่อให้เกิดประโยชน์ในการสร้างความรัก ความหวงแหนและความภาคภูมิใจ ของวัฒนธรรมประเพณีแก่ชุมชนท้องถิ่น การท่องเที่ยวก่อให้เกิดประโยชน์ในการใช้วัฒนธรรมของชุมชนท้องถิ่นเป็นสิ่งดึงดูดใจนักท่องเที่ยว ทัศนคติด้านสิ่งแวดล้อมส่วนใหญ่เห็นว่าการท่องเที่ยวทำให้เกิดการรณรงค์ให้อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การท่องเที่ยวทำให้ชุมชนสะอาดมากขึ้น การท่องเที่ยวก่อให้เกิดประโยชน์ในการสร้างความตระหนักถึง คุณค่าสิ่งแวดล้อมของชุมชนท้องถิ่น การสื่อความหมายโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน พบว่าแนวทางการอนุรักษ์ พัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยชุมชนและพื้นที่โดยรอบเพื่อสร้างให้เป็นทางเลือกทางการท่องเที่ยวที่มีความเป็นไปได้ คือ การเปลี่ยนประโยชน์ใช้สอย (adaptive reuse) และปรับปรุงฟื้นฟู (rehabilitation) จากที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ทางการท่องเที่ยวมาเป็นการสร้างกิจกรรมร่วมสมัยให้เป็นไปตามความต้องการของสังคมหรือชุมชนเพื่อให้มีคุณค่าทางเศรษฐกิจมากขึ้นโดยมีหลักการการเปลี่ยนประโยชน์ใช้สอย คือ การคำนึงถึงคุณค่ามรดกทางวัฒนธรรมในย่านชุมชนเก่า รวมทั้งการปรับปรุงระบบและสาธารณูปโภคให้ทันสมัยคำสำคัญ: วัฒนธรรม การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การสื่อความหมาย