รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2559
การจัดทำแผนที่มรดกวัฒนธรรมของชุมชนบุ่งกาแซวเพื่อใช้ประโยชน์ในการอนุรักษ์และพัฒนาเมือง
สืบพงศ์ หงษ์ภักดี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี พ.ศ. 2559 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ในงานวิจัยนี้ เป็นวัตถุประสงค์เชิงปฏิบัติการ (Operational Objectives) โดยแบ่งเป็น 3 ข้อดังนี้ (1) เพื่อศึกษา สำรวจและจัดทำแผนที่มรดกวัฒนธรรมของชุมชนบุ่งกาแซว โดยบันทึกระบุอาคารหรือสิ่งก่อสร้างในชุมชนที่อยู่อาศัยดั้งเดิม ซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ (Tangible cultural heritage) (2) เพื่อศึกษา สำรวจและจัดทำแผนที่มรดกวัฒนธรรมของชุมชนบุ่งกาแซว โดยบันทึกระบุกิจกรรมทางสังคมและเศรษฐกิจ ประเพณี วิถีชีวิต ซึ่งเป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Intangible cultural heritage) (3) เพื่อบันทึกให้เป็นเอกสารท้องถิ่นสำหรับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้สามารถนำไปใช้อ้างอิงร่วมกันในการรักษาฟื้นฟู และอนุรักษ์ ให้เป็นพื้นที่ที่มีคุณค่ามรดกวัฒนธรรมของเมือง งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงประยุกต์ เพื่อให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ในการศึกษาวิจัย จึงใช้การวิจัยเชิงปริมาณ และเก็บข้อมูลภาคสนามโดยใช้ การวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างผู้ให้ข้อมูลอยู่ในเขตชุมชบุ่งกาแซว สรุปผลการศึกษาพบว่าการเปลี่ยนประโยชน์ใช้สอยย่านเมืองเก่า และปรับปรุงฟื้นฟูจากที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ทางการท่องเที่ยวมาเป็นการสร้างกิจกรรมร่วมสมัยให้เป็นไปตามความต้องการของสังคมหรือชุมชนเพื่อให้มีคุณค่าทางเศรษฐกิจมากขึ้นโดยมีหลักการการเปลี่ยนประโยชน์ใช้สอย คือ การคำนึงถึงคุณค่ามรดกทางวัฒนธรรมในย่านชุมชนเก่า รวมทั้งการปรับปรุงระบบและสาธารณูปโภคให้ทันสมัยคำสำคัญ: การอนุรักษ์; กระบวนการศึกษา; ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น; มรดกวัฒนธรรม; วัฒนธรรม
คำสำคัญ
ConservationCultureวัฒนธรรมการอนุรักษ์HeritageLocal Historyประวัติศาสตร์ท้องถิ่นมรดกวัฒนธรรมEducation Processกระบวนการศึกษา
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
ฐานข้อมูลสำหรับการสร้างเมืองมรดกทางวัฒนธรรม : จังหวัดชัยนาท
นางสาวจารุณี เนตรบุตร มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม พ.ศ. 2554 การพัฒนาพื้นที่ศิลปะในเมืองและชุมชนของกลุ่มจังหวัดล้านนา
ภัชรบถ ฤทธิ์เต็ม มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. 2563 การจัดทำแผนที่มรดกทางสถาปัตยกรรม ชุมชนบางปลาสร้อย จังหวัดชลบุรี โดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน
พรจิต พีระพัฒนกุล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก พ.ศ. 2561 มโนรมย์ การปรับภูมิทัศน์สำหรับเมืองท่องเที่ยววัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์
ณรงค์ พลีรักษ์ มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2561 การสื่อความหมายในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยชุมชน : 150 ปี บ้านกว้างลำชะโด สู่ พิมูลมังษาหาร
สืบพงศ์ หงษ์ภักดี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี พ.ศ. 2558 การจัดทำแผนที่มรดกภูมิทัศน์วัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น ชุมชนชากแง้ว จังหวัดชลบุรี
พรจิต พีระพัฒนกุล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก พ.ศ. 2560 การจัดการข้อมูลสำหรับจัดทำแผนที่มรดกทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นรูปแบบดิจิทัล 3 ภาษา เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีชุมชน พื้นที่ชุมชนลุ่มแม่น้ำชีและลำเซบาย จังหวัดอุบลราชธานี
จุฬาลักษณ์ วารินสิทธิกุล มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี พ.ศ. 2563 พลวัตการจัดการทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนในจังหวัดน่าน
นายธเนศ ศรีวิชัยลำพันธ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2559 การพัฒนาหัตถกรรมศิลปะพื้นบ้าน วัฒนธรรมประเพณี และกิจกรรมสร้างสรรค์ของเครือข่ายชุมชนท่องเที่ยวตามแนวแกนมรดกโลกศรีสัชนาลัยสุโขทัย-กำแพงเพชร ภายใต้แนวคิดเมืองสร้างสรรค์
วัชรพงษ์ ชุมดวง สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563 การศึกษาศักยภาพเชิงพื้นที่เพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรมของชุมชนบุญเรือง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย
ปรัชมาศ ลัญชานนท์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2561