แนวทางการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่มีลักษณะทางภูมิทัศน์-วัฒนธรรมที่โดดเด่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน : กรณี ชุมชนเรือนแพและชุมชนริมแม่น้ำสะแกกรัง จังหวัดอุทัยธานี

บทคัดย่อ

การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างรวดเร็วผนวกกับกระแสโลกาภิวัฒน์ส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงภายใน ท้องถิ่นของประเทศไทยอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นภายในหมู่บ้านหรือเมืองโดยเฉพาะอย่างขึ้นที่ภูมิ ทัศน์ทางวัฒนธรรมต่างๆ ซึ่งการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นสามารถดึงดูดจำนวนนักท่องเที่ยวที่ สูง มีผลกระทบทางเศรษฐกิจอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม ผลที่เกิดจาก การพัฒนาอช่างรวดเร็วภายใต้การ วางแผนและการจัดการอย่างไม่เหมาะสมได้ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมด่างๆ เหล่านั้นเป็นอย่างมาก ส่งผลพื้นที่ภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมมีความเสื่อมโทรมและละลดบาทลง โดยการ พัฒนาเหล่านั้นเป็นสาเหตุหลักและที่มาของงานวิจัยขึ้นนี้ ซึ่งเป็นความท้าทายในการสร้างแนวทางการ อนุวักข์มรคกพารวัฒนรรรมที่มีลักษณะพารภูมิทัศน์วัฒนธรรมที่ไลลเห็นเพื่องที่ริมที่ยา อย่างยั่งยืน ชุมชนเรือนแพ และชุมชนริมแม่น้ำสะแกกรังเป็นชุมชนเก่าแก่ที่มีความสำคัญตลอดอดีด จนถึงปัจจุบัน และมีลักษณะที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ทางภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม โดยการศึกษาครั้งนี้มี วัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาและวิเคราะห์ลักษณะทางสถาปัดขกรรม สภาพแวดล้อมของเรือนแพและ ชุมชนริมน้ำ ลักษณะการให้และรับบริการระบบสาธารณูปโภคสาธารณูปการ คลอดจนสภาพเศรษฐกิจ สังคมวิถีชีวิต (2) ศึกษาและวิเคราะห์ศักยภาพและข้อจำกัดในประเด็นของการอนุรักษ์และพัฒนาเพื่อ ส่งเสริมการท่องเที่ยว ทั้งในด้านกายภาพ สังคมเศรษฐกิจและทัศนคดีของประชาชน ดลอดจนนโยบาย ข้อกฎหมายและมาตรฐานต่างๆ และ (3) ศึกษาแนวทางการอนุรักษ์เรือนแพและชุมชนริมน้ำ สภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยของชาวเรือนแพและชุมชนริมน้ำให้สอดคล้องกับการพัฒนา คลอดจนวิถีชีวิต และภูมิทัศน์ริมน้ำโดขการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งขึ้น โดยผลจาก การศึกษาพบว่า การอนุรักษ์ชุมชนเรือนเเพมีมาตรการหรือแนวทางการอนุรักษ์ที่กำหนดไว้เพื่อชาว เรือนแพมีส่วนประกอบ 2 ส่วน คือ ส่วนแรก คือ ส่วนการอนุรักษ์ เนื่องจากชุมชนเรือนแพเป็นรูปแบบ ทางมรดกทางวัฒนธรรมที่เป็นผลมาจากกระบวนการพัฒนาของสังคม การดำรงชีวิตที่มีความเกี่ยวข้อง กับสิ่งแวดล้อมที่อาศัยอยู่ สามารถแบ่งได้ 2 ประเภทของสิ่งที่ต้องอนุรักษ์ คือ 1) ตัวอาคารเรือนแพและ สภาพแวดล้อม และ 2) ลักษณะการอยู่อาศัยและวิถีชีวิต ตลอดจนลักษณะทางสังคมเศรษฐกิจและ วัฒนธรรมที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่ที่สืบทอดมาดลอดตั้งแต่อดีด และส่วนที่สอง คือ ส่วนการ ปรับปรุงและพัฒนา ซึ่งเป็นแนวทางหนึ่งของการอนุรักษ์เช่นเดียวกันสามารถสรุปแนวทางการอนุรักษ์ ได้ใน 5 รูปแบบ คือ (1) มาตราการสร้างแรจูงใจ (2) การประชาสัมพันธ์ (3) การจัดตั้งหน่วยงานหรือ องค์กร (4) มาตรการทางกฎหมายหรือข้อบังคับในการออกแบบและการปรับปรุง และ (5) การพัฒนา พื้นที่ โดยในการปวันปรุงการพิจารฉาโลกละอีกเพื่อป็นเห็นการปลี่องหรือกากหมือการปัคมความ แท้จริงของลักษณะอาคารพักเรือนแพดลอดจนวิถีชีวิตที่เกี่ยวข้อง เพราะเรือนแพเป็นรูปแบบหนึ่งของ อาคารที่มีพธวัตรวัฒนธรรมและสะฮอดป้องกับพฤติกรรม วิชีวิตเละสภาพมาพเวดอ็ม

คำสำคัญ