แผนพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบยั่งยืน: กรณีศึกษาลุ่มน้ำสะแกกรังและปากน้ำประแสร์
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่อง แผนพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบยั่งยืน. กรณีศึก สะแกกรังและปากน้ำประแส มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลโครงสร้างพื้นฐานทางสังคม เศรษฐกิจ วิถี ชีวิต อาชีพ องค์ความรู้ ศักยภาพพื้นที่ศึกษา เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพชุมชนทุกด้าน ที่เกี่ยวข้องกับการ พัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่เกิดจากชุมชนแบบยั่งยืน เพื่อสร้างแบบจำลองที่เกิดจาก ตัวชี้วัดความสำเร็จของชุมชนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมต่อการสร้างเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม แบบพึ่งพาตนเองในพื้นที่ศึกษาเพื่อสร้างแผนพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่เกิดจากแบบจำลอง ความสำเร็จของชุมชุนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบพึ่งพาตนเอง อย่างยั่งยืนในพื้นที่ศึกษา ประชารที่ใช้ในการศึกษกคือ นักท่องเที่ยว ผู้ที่เรื่องตัวเก้านการที่เที่ยว ในพื้นที่ทั้งภาครัฐ เอกชน และคนในชุมชน วิธีการศึกษาใช้การสำรวจความคิดเห็นนักท่องเที่ยว การ สัมภาษย์เร็งลึก การธัมภาษณ์กลุ่ม ผลการศึกษาในพื้นที่อุ้มน้ำตะมกรังพบว่า พื้นที่นที่มีศัศาพลักษาพลัาพาาาม การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและคนในพื้นที่ต้องการอนุรักษ์วิถีวัฒนธรรมเดิมไว้ โดยเฉพาะวิถีชาวแพ แต่ขาดองค์ความรู้ในการพัฒนาตนเองและพื้นที่ องค์ความรู้ในการหาอัตลักษณ์ของตนเองเพื่อการ พัฒนา พื้นที่ปากน้ำประแสพบว่า พื้นที่มีศักยภาพด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแต่พบปัญหาคนใน พื้นที่และหน่วยงานรัฐมีทัศนคติต่อการพัฒนาไม่ตรงกัน ขาดความร่วมมือในการพัฒนาพื้นที่เป็นแหล่ง ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยแผนพัฒนาทั้งสองพื้นที่ต้องการให้เกิดความร่วมมือระหว่างหน่วยงานรัฐ เอกชนและคนในพื้นที่ การเป็นจิตอาสา ทั้งนี้เพื่อพัฒนาพื้นที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบ ยั่งยืนต่อไป