แนวทางการอนุรักษ์ขนบดั้งเดิมของพระพุทธศาสนาเมื่อนำมาใช้ในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อสรุปแนวทางอนุรักษ์ขนบดั้งเดิมของพระพุทธศาสนา เมื่อนำ พุทธศาสนามาใช้ในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ในกลุ่มตัวอย่างสามจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ จังหวัดอุบลราชธานี อุดรธานี และขอนแก่น โดยมีจุดประสงค์ในการวิเคราะห์สถานการณ์ท่องเที่ยวในปัจจุบัน สรุปประเด็นผลกระทบด้านสังคม-วัฒนธรรม แล้ววิเคราะห์สรุปหาแนวทางการอนุรักษ์การท่องเที่ยวในมิติของ การท่องเที่ยวแบบวัฒนธรรมเชิงพุทธศาสนา งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลโดยวิธีการสัมภาษณ์ เชิงลึกกับกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทางการท่องเที่ยวในเขตพื้นที่วิจัย จำนวน 35 ท่าน ทางด้านสถานการณ์ท่องเที่ยว ผลการวิจัยสรุปได้ว่า กลุ่มนักท่องเที่ยวหลัก คือนักท่องเที่ยวชาวไทย หรือชาวไทยที่มีพื้นถิ่นฐานเดิมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จุดประสงค์หลักในการท่องเที่ยว ได้แก่ ทัวร์ทำบุญ ไหว้พระ ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ตามความเชื่อส่วนบุคคล ส่วนในกลุ่มนักท่องเที่ยวต่างชาติส่วนใหญ่จะนิยมใช้ เส้นทางในจังหวัดพื้นที่วิจัย เป็นจุดแวะพักผ่านเพื่อเดินทางต่อไปยังจุดหมายปลายทางอื่นใกล้เคียง เนื่องจากมี ท่าอากาศยาน สำหรับข้อสรุปประเด็นปัญหาผลกระทบ ผลการวิจัยพบว่าผู้ตอบแบบสัมภาษณ์ร้อยละ 54 เห็น ถึงข้อดีของการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาในเชิงกระตุ้นสังคมและเศรษฐกิจให้ดียิ่งขึ้น จึงไม่เห็นว่า การท่องเที่ยว ส่งผลกระทบในด้านลบต่อสังคม วัฒนธรรมอย่างไร แต่ทั้งนี้ผู้ตอบแบบสัมภาษณ์ร้อยละ 46 มีความเห็นว่า การท่องเที่ยวส่งผลกระทบทางสังคมและวัฒนธรรมที่เปลี่ยนแปลงไปจากอดีต เนื่องจากกิจกรรมเน้นส่งเสริม การนำเข้าของจำนวนนักท่องเที่ยวมากกว่ารักษาไว้ซึ่งขนบวัฒนธรรม และปัญหาสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นจาก นักท่องเที่ยว รวมถึงแหล่งท่องเที่ยวประเภทวัดบางแห่งที่ห่างไกลความเจริญ แต่มีแนวโน้มความน่าสนใจดึงดูด นักท่องเที่ยวได้ยังขาดการงบประมาณในการพัฒนาและส่งเสริมทางการตลาดท่องเที่ยวสำหรับแนวทางการอนุรักษ์ดั้งเดิมของพระพุทธศาสนาเมื่อนำมาใช้ในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม สามารถสรุปแนวทางได้ทั้งหมด 5 ด้านที่สำคัญ ได้แก่ 1) สนับสนุนความร่วมมือระหว่างภาคีเครือข่าย ท่องเที่ยว โดยเน้นให้ชุมชนเป็นเจ้าภาพหลักในการอนุรักษ์ 2) เน้นการจัดกิจกรรมที่ในเชิงฟื้นฟูขนบทาง วัฒนธรรมและวิถีชาวพุทธ มากกว่า จัดกิจกรรมเพื่อเน้นปริมาณนักท่องเที่ยว 3) พัฒนาบุคลากรท้องถิ่นให้ ตระหนักและมีความรู้เรื่องแนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ และส่งเสริมนักปราชญ์ท้องถิ่น 4) จัดสรร งบประมาณเพื่อพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานท่องเที่ยวในท้องถิ่นอย่างพอเพียงและเท่าเทียม และ 5)การจัด กิจกรรมท่องเที่ยวที่มีแรงจูงใจสำหรับชุมชนเพื่อให้เกิดการอนุรักษ์ หรือ กิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ สำหรับนักท่องเที่ยว สำหรับข้อเสนอแนะในงานวิจัยนี้ คือ การมุ่งเน้นให้ชุมชนมีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์ ตระหนักถึง คุณค่าของขนบดั้งเดิมในวัฒนธรรม รักษาวิถีชีวิตแบบชาวพุทธท้องถิ่น และตระหนักถึงผลกระทบที่เกิดจาก ปริมาณนักท่องเที่ยว มากกว่าตระหนักเห็นถึงข้อดีด้านเศรษฐกิจการเงินจากการท่องเที่ยว เพราะขนบดั้งเดิม นับเป็นอัตลักษณ์สะท้อนการท่องเที่ยวเชิงพุทธในภาคอิสานที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจแก่นักท่องเที่ยวกลุ่มคุณภาพที่ สนใจทางวัฒนธรรม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเลือกนักท่องเที่ยวคุณภาพเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน