รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2553
การพัฒนารูปแบบสื่อประชาสัมพันธ์เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในพื้นที่ป่าซับลังกา
บุญญเลขา มากบุญ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี พ.ศ. 2553 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การพัฒนารูปแบบสื่อประชาสัมพันธ์เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในพื้นที่ป่าซับลังกา เป็นการวิจัยแบบมีส่วนร่วมของชุมชนและหน่วยงานภาครัฐ มีการประเมินศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยว ศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา แล ะความต้องการใช้สื่อประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว จากการศึกษาพบว่า เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกา มีศักยภาพพร้อมสามารถพัฒนาให้บริการเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่สมบูรณ์ได้ เนื่องจากมีทรัพยากรการท่องเที่ยวอยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์แต่ยังขาดการพัฒนาธุรกิจการท่องเที่ยวอื่น ๆ รวมทั้งการสนับสนุนให้ท้องถิ่นมีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยว สำหรับด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยวยังขาดการประชาสัมพันธ์ที่มีประสิทธิภาพ สื่อที่ใช้อยู่มีจำนวนน้อยมีคุณภาพอยู่ในระดับปานกลาง ในการจัดทำแผนประชาสัมพันธ์ มีการพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ 3 ประเภท ได้แก่ แผ่นพับ คู่มือนักท่องเที่ยว และเว็บไซต์ ซึ่งได้กำหนดเค้าโครงเรื่อง ของทุกสื่อว่า “มหัศจรรย์ซับลังกา” หัวเรื่องหลัก “ซับลังกา ผืนป่าสุดท้ายแห่งลพบุรี ” และแนวคิดหลัก “เป็นผืนป่าที่มีความสมบูรณ์ของระบบนิเวศสูง มีความหลากหลายของพืชและสัตว์ สภาพธรรมชาติที่น่าศึกษาผจญภัย ควรค่าแก่การอนุรักษ์” นอกจากนี้ยังมีการอบรมเพื่อสร้างจิตสำนึกในการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ พบว่าสมาชิกในชุมชนพื้นที่มีความตระหนักถึงความสำคัญของการอนุรักษ์ธรมชาติและสิ่งแวดล้อมในแหล่งท่องเที่ยวค่อนข้างมากแต่ยังขาดความเข้าใจในบทบาทของตนว่าชุมชนเป็นสังคมแรกที่จะได้รับผลกระทบ
คำสำคัญ
การท่องเที่ยวเชิงนิเวศการประชาสัมพันธ์สื่อประชาสัมพันธ์การสร้างจิตสำนึกการสร้างการรับรู้
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
การส่งเสริมสื่อประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์จังหวัด พังงาแบบมีส่วนร่วมกับชุมชน เพื่อยกระดับมาตรฐานสากล รองรับไทยแลนด์ 4.0
กลิ่นสุคนท์ นิ่มกาญจนา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย พ.ศ. 2563 การเปิดรับและความเข้าใจสื่อประชาสัมพันธ์ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ที่มีต่อประชาชนด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ
กาญจนา มีศิลปวิกกัย มหาวิทยาลัยศรีปทุม พ.ศ. 2561 การจัดการนิเวศบริการด้านการท่องเที่ยวและนันทนาการของพื้นที่ชุ่มน้ำ กรณีศึกษา เขตห้ามล่าสัตว์ป่าเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ จังหวัดลพบุรี
ยุลดา ทรัพย์สมบูรณ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี พ.ศ. 2563 การยกระดับและพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวบนเส้นทางท่องเที่ยวเชิงธรณีจีโอพาร์คด้วยเทคโนโลยีความจริงเสริมร่วมกับแนวคิดการสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน
ธีรพงษ์ สังข์ศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา พ.ศ. 2564 การจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในแหล่งเรียนรู้ทางธรรมชาติเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกา
สยามล เทพทา มหาวิทยาลัยเทพสตรี พ.ศ. 2553 กาพัฒนามาตรฐานการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนในพื้นที่อุทยานธรณีโลกสตูล จังหวัดสตูล
นงลักษณ์ โรจนแสง สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2565 การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยใช้ชุมชนเป็นฐานแบบมีส่วนร่วมของเขตห้ามล่าสัตว์ป่าดูนลำพันจังหวัดมหาสารคาม
ชัยธวัช ศิริบวรพิทักษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม พ.ศ. 2561 การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศแบบมีส่วนร่วมอย่างยั่งยืน โดยการประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ กรณีศึกษา สามพันโบก อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี
ปิยวิทย์ เอี่ยมพริ้ง มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี พ.ศ. 2556 การเพิ่มขีดความสามารถคณะกรรมการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อจัดทำแผนการอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรการท่องเที่ยว อำเภอนาแห้ว จังหวัดเลย
ยุทธนา วงศ์โสภา สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2566 แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยใช้การมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษาอ่างเก็บน้ำสระเพลง อำเภอโคกเจริญ จังหวัดลพบุรี
ณัฐกฤตา งามมีฤทธิ์ สถาบันการพลศึกษา พ.ศ. 2556