รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2553

การจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในแหล่งเรียนรู้ทางธรรมชาติเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกา

สยามล เทพทา มหาวิทยาลัยเทพสตรี พ.ศ. 2553

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

การจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในแหล่งเรียนรู้ทางธรรมชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ซับลังกาได้ดำเนินการพัฒนาด้านการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ได้แก่ การจัดทำฐานข้อมูลพรรณไม้ในเส้นทางศึกษาธรรมชาติ การประเมินศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเส้นทางศึกษาธรรมชาติ การสำรวจความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทย การวางแผนการสื่อความหมายในเส้นทางศึกษาธรรมชาติ และร่วมกับภาคีที่เกี่ยวข้องกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกาในการวางแผนการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและจำหน่ายสินค้าของชุมชน นอกจากนี้จากการอบรมเชิงปฏิบัติการการท่องเที่ยวและการสร้างจิตสำนึกในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ วัตถุประสงค์เพื่อสร้างความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ การดูแลนักท่องเที่ยว การสื่อความหมายทางธรรมชาติ พบว่าชุมชนมีความพร้อมและความต้องการมีส่วนร่วมในการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ แต่ปัจจุบันยังขาดการบริหารจัดการที่เหมาะสมกับพื้นที่อนุรักษ์ ทางเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกาควรมีการวางแผนร่วมกันระหว่างเจ้าหน้าที่ป่าไม้และชุมชน เพื่อกำหนดกฎระเบียบในการใช้พื้นที่ ชุมชนจะสามารถเข้าร่วมการจัดการท่องเที่ยวได้

คำสำคัญ

การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (Ecotourism)เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าซับลังกา (Sub Langka Wildlife Sanctuary)

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

แนวทางการพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ กรณีเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤาไน

ปรีดาพร อารักษ์สมบูรณ์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2554

การจัดการนิเวศบริการด้านการท่องเที่ยวและนันทนาการของพื้นที่ชุ่มน้ำ กรณีศึกษา เขตห้ามล่าสัตว์ป่าเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์ จังหวัดลพบุรี

ยุลดา ทรัพย์สมบูรณ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี พ.ศ. 2563

การพัฒนาภูมิทัศน์และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อรองรับการท่องเที่ยวสัตว์ป่าในพื้นที่มรดกโลกทางธรรมชาติดงพญาเย็น-เขาใหญ่

ชวาพร ศักดิ์ศรี หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ (บพข.) พ.ศ. 2564

การพัฒนาขีดความสามารถในการบริหารจัดการเพื่อการเรียนรู้ทางธรรมชาติจากการท่องเที่ยวเชิงนิเวศจากทัศนะของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียสู่การเป็นอุทยานแห่งชาติที่ยั่งยืน : กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย

ศิริวรรณ เสรีรัตน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2556

แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวศูนย์ศึกษาธรรมชาติและอนุรักษ์ป่าชายเลนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ในจังหวัดชลบุรี

พิมพรรณ สุจารินพงค์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2559

การพัฒนากลยุทธ์การตลาดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอุทยานแห่งชาติ ป่าหินงาม จังหวัดชัยภูมิ

อัญชลี ชัยศรี มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ พ.ศ. 2560

กาพัฒนามาตรฐานการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนในพื้นที่อุทยานธรณีโลกสตูล จังหวัดสตูล

นงลักษณ์ โรจนแสง สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2565

แผนการพัฒนาให้เป็นอุทยานแห่งชาติที่ยั่งยืนโดยการสร้างคุณค่าตราแหล่งท่องเที่ยวเพื่อให้เกิดการเรียนรู้ทางธรรมชาติจากการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ : กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย

ศิริวรรณ เสรีรัตน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2556

คุณค่าตราแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศผ่านการเรียนรู้ทางธรรมชาติของนักท่องเที่ยว : กรณีศึกษาอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ประเทศไทย

จิระวัฒน์ อนุวิชชานนท์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2556

ข้อมูลพื้นฐานที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ แบบมีส่วนร่วม: กรณีศึกษาชุมชนหมู่บ้านวัดเขา ตําบลโคกกลอย อําเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา