รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2556

การใช้ประโยชน์จากมะกิ้งเป็นอาหารสุขภาพ เครื่องสำอาง และสารช่วยทางเภสัชกรรม

สุนีย์ จันทร์สกาว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2556

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

จากการส ารวจและการตรวจวินิจฉัยชนิด (identification) โดยใช้ลักษณะสัณฐานวิทยา พบว่า มะกิ้ง (Hodgsonia heteroclita subsp. indochinensis) คือพืชเพียงชนิดเดียวในสกุล Hodgsonia ที่มี การกระจายตัวใน 4 จังหวัด ได้แก่ เชียงใหม่ เชียงราย น่าน และแม่ฮ่องสอน โดยพิจารณาจากลักษณะที่ ส าคัญ คือ เกสรเพศเมีย พบการใช้ประโยชน์ใน 10 ชาติพันธุ์ ได้แก่ กะเหรี่ยง ละว้า ไทยวน ลาหู่ ถิ่น เมี่ยน ดาราอาง (ปะหล่อง) อาข่า ไทเขิน และลีซอ โดยทุกชาติพันธุ์จะน าส่วนของเมล็ดปิ้งไฟรับประทานเป็นของ กินเล่น หรือปรุงเป็นน้ าพริก จากข้อมูลเชิงนิเวศวิทยาของแหล่งที่อยู่อาศัยของมะกิ้ง พบว่า มะกิ้งเป็นไม้ เลื้อยมีเนื้อไม้ยาวได้ถึง 30 เมตร มักเลื้อยขึ้นบนต้นไม้ใหญ่ ขึ้นได้ในสภาพอากาศที่ค่อนข้างชื้น อุณหภูมิเย็น และมีร่มเงา ดังนั้นหากมีการทดลองปลูกมะกิ้งเป็นพืชเสริมในแปลงไม้ยืนต้นหรือสวนผลไม้ เช่น สวนล าไย สวนลิ้นจี่ เป็นต้น น่าจะช่วยให้เกษตรกรมีรายได้เสริมจากการขายผลมะกิ้งหรือมีแนวทางในการใช้ ประโยชน์ต่อไป และเป็นการอนุรักษ์มะกิ้งไม่ให้สูญพันธุ

คำสำคัญ

DistributionUtilizationการใช้ประโยชน์Ecologyองค์ประกอบทางเคมีฤทธิ์ทางชีวภาพbiological activitiesนิเวศวิทยาการกระจายตัวCucurbitaceaeพืชหายากมะกิ้งrare plantsHodgsonia heteroclita subsp. indochinensisวงศ์แตง

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง