แนวทางการพัฒนาสังคมรากหญ้า เศรษฐกิจฐานราก ด้วยนวัตวิถีอีสานบูรณาการมีส่วนร่วมประชารัฐประจำแหล่งท่องเที่ยววัฒนธรรมลุ่มน้ำโขงตอนกลางและตอนบน

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ค้นหา วิเคราะห์และออกแบบแนวทางการพัฒนาสังคมรากหญ้าและเศรษฐกิจฐานรากด้วยการนำวิธีนวัตวิถีอีสานมาบูรณาการให้กับประชาชนที่อาศัยอยู่ในแหล่งท่องเที่ยววัฒนธรรมลุ่มน้ำโขงตอนกลางและตอนบน 2) ค้นหาและออกแบบผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาอันเป็นเอกลักษณ์ประจำถิ่นแต่ละอำเภอในจังหวัดอุดรธานี สู่สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ และ 3) พัฒนารูปแบบการบูรณาการมีส่วนร่วมของประชาชนและประชารัฐ ในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวนวัตวิถีวัฒนธรรม เก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวนรวมทั้งสิ้น 90 คน โดยใช้เครื่องมือการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างกับผู้ให้ข้อมูลหลัก (Key Informants) และการจัดสนทนากลุ่มเพื่อรับฟังความคิดเห็นจากตัวแทนภาคประชาชน ภาครัฐ และภาคเอกชน ผลที่ได้จากการศึกษามีดังนี้ แนวทางการพัฒนาสังคมรากหญ้าและเศรษฐกิจฐานรากด้วยการบูรณาการกับวิธีนวัตวิถีอีสาน คือ จะต้องมุ่งเน้นและตระหนักถึงความสุขของชาวบ้านซึ่งเป็นผู้ที่ซึ่งได้รับผลจากการพัฒนานั้นเป็นสำคัญ สำหรับในมิติของการท่องเที่ยว การพัฒนาจะต้องคงไว้ซึ่งหลักคิดความสมดุลระหว่างวิถีชีวิตกับการพัฒนาการท่องเที่ยว คือต้องคงไว้ซึ่งรากเหง้าเดิมของชาวบ้าน การท่องเที่ยวจะต้องนำมาซึ่งความอยู่ดีมีสุขของชุมชนท้องถิ่นจากรายได้และผลตอบแทนอื่นๆจากกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนโดยเป็นไปอย่างสร้างสรรค์ ผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาอันเป็นเอกลักษณ์ประจำถิ่น จำนวน 20 ผลิตภัณฑ์ ออกแบบจากภูมิปัญญา ทุนสังคม วัฒนธรรม และทุนทรัพยากรท้องถิ่น ที่สามารถบ่งบอกถึงแหล่งภูมิศาสตร์อันเป็นแหล่งกำเนิดหรือแหล่งผลิตของสินค้าผลิตภัณฑ์ชุมชน การบูรณาการมีส่วนร่วมของประชาชนและประชารัฐ โดยนำเอาหลักคิดการประสานพลังประชารัฐบูรณาการเข้ากับหลักคิดการพัฒนาเศรษฐกิจสังคมที่ยั่งยืน คือ 5 ภาคส่วนพลังประชารัฐได้ร่วมกันคิด ร่วมกันวางแผน ร่วมกันทำ ร่วมกันติดตาม ตรวจสอบและประเมินผล และร่วมกันรับผล

คำสำคัญ